Wypadanie włosów u mężczyzn
Piękne i bujne włosy są powszechnie uznawane za ważny atrybut witalności, zdrowia i urody. Dlatego ich utrata bywa bolesna i często mocno przeżywana. Nadmierne wypadanie włosów (powyżej 100 włosów dziennie) określane jest łysieniem. Może spotkać każdego: dzieci, mężczyzn i kobiety. Ważne jest to, aby w porę zareagować i rozpocząć odpowiednią kurację. Zawsze bowiem istnieje szansa na uratowanie włosów, tak aby były gęste jak dawniej. Wypadanie włosów jest naturalne. Codziennie tracimy 50 - 100 włosów. Gdy zauważymy w wannie po kąpieli lub na grzebieniu dużo włosów, można się zacząć martwić.
Najczęstszymi przyczynami łysienia są:
- androgeny - męskie hormony płciowe - dihydrotestosteron (DHT). Łysienie androgenowe typu męskiego dotyczy około 60% mężczyzn powyżej 50 roku życia. Niektórzy mężczyźni są nosicielami „genu łysienia”, odziedziczonego najczęściej po ojcu. Rozpoznać to można wówczas, jeśli łysienie rozpoczyna się już w wieku 16 - 20 lat i występuje rodzinnie. U większości mężczyzn łysieniu towarzyszy nadmierne wydzielanie łoju, za co odpowiedzialne są męskie hormony płciowe – androgeny (konkretnie testosteron). Pod wpływem enzymu 5 alfa-reduktazy hormon ten ulega przekształceniu w substancję - dihydrotestosteron, która działa niszcząco na mieszki włosowe, szczególnie na czubku głowy. Pod jej wpływem mieszki włosowe ulegają tak zwanej miniaturyzacji, w efekcie czego cykl włosowy skraca się, a włosy z normalnych stają się cienkie czyli meszkowe, następnie całkowicie wypadają. Od początku choroby obserwuje się także stopniowy zanik mieszków włosowych i osłabienie ich ukrwienia. Objawy łysienia zaczynają się od okolic skroniowo-czołowych, następnie czupryna przerzedza się w obrębie szczytu głowy. Pod wpływem nadmiaru androgenów zmieniają się też sylwetka i waga ciała. Często te objawy występują równocześnie. Przykładowo kłopotom z cerą lub z owłosieniem towarzyszy nadwaga lub chudnięcie.
- zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia hormonalne, choroby o podłożu immunologicznym. Procesy podziałów komórkowych w mieszku włosowym spowalniają, produkując cieńsze i słabsze włosy. Miejscami zaczynają się one przerzedzać. Ma wtedy miejsce łysienie plackowate. Zdarza się, że może dochodzić do zlewania się powierzchni pozbawionych włosów, a nawet do całkowitego wyłysienia. Choroba może pojawić się w każdym wieku, może sama ustąpić, bywają jednak i nawroty
- choroby zakaźne (dur brzuszny, niektóre postacie grypy, gruźlica, zapalenie płuc, kiła). Bakterie chorobotwórcze lub ich toksyny przedostają się do mieszka włosa i zaburzają jego normalne funkcjonowanie. Długotrwała wysoka gorączka również powoduje wypadanie włosów.
Łysienie może być również spowodowane chorobami skóry: np.: świąd, łojotok, łupież, grzybica, rygorystyczną dietą odchudzającą, terapią nowotworową, zatruciem lekami albo kosmetykami.
Powodem łysienia może być celiakia. Wywołuje ją nieprawidłowa reakcja immunologiczna organizmu na gluten zawarty w pożywieniu. W takim wypadku najbardziej wskazane jest przejście na dietę bezglutenową. Jednak nie zawsze jest to możliwe, i jeśli gluten nie zostanie usunięty z diety, osoby chore na celiakię są narażone na utratę włosów.
Jako choroba autoimmunologiczna, celiakia może być ryzykiem powstania u chorego innych schorzeń układu odpornościowego. Dlatego u osób cierpiących na celiakię odnotowano także wypadanie włosów spowodowane inną autoimmunologiczną chorobą, jaką jest łysienie plackowate.
Objawem u osób cierpiących na celiakię, jest osłabienie włókna włosa, które staje się cieńsze oraz utrata włosów. Jest to spowodowane prawdopodobnie reakcją zapalną jelita wywołaną przez obecność glutenu, który hamuje wchłanianie innych składników odżywczych niezbędnych dla prawidłowego rozwoju włosa.
Podobne objawy mogą być zaobserwowane u osób cierpiących na zapalenie jelit. Inną przyczyną takiego stanu może być także nieprawidłowa gospodarka hormonalna organizmu. Przy celiakii ścisła dieta bezglutenowa skutecznie powstrzymuje stany zapalne jelita i w efekcie rozwiązuje problem osłabienia włosów.
Istnieje także łysienie plackowate. Wśród jego przyczyn wymienia się:
- zaburzenia układu nerwowego (nerwice, stres, wstrząsy psychiczne)
- zaburzenia hormonalne (w chorobach tarczycy, nadnerczy)
- choroby o podłożu autoimmunologicznym (bielactwo, toczeń rumieniowy).
W macierzy włosa dochodzi do zahamowania podziałów komórkowych, wycieńczenia włosów a z czasem ich wypadnięcia. Objawem są włosy ułamane nad powierzchnią skóry, w dolnej części pozbawione barwnika. Zmiany chorobowe mogą obejmować również brodę u mężczyzn, narządy płciowych, doły pachowe, brwi i rzęsy.
W przypadkach o przebiegu złośliwym, dochodzi do zlewania się ognisk bezwłosych - z czasem prowadząc do całkowitego wyłysienia, a nawet do utraty owłosienia na całym ciele (łonowych, pachowych, brwi i rzęs). W niektórych przypadkach obserwuje się ponadto zmiany płytek paznokciowych (zagłębienia, ścieńczenie i zanik płytek). Niekiedy zmiany samoistnie ustępują, ale może dojść dojdzie do nawrotu choroby.
Czasami skuteczne są substancje drażniące nakładane na pozbawiona włosów skórę. Niekiedy skuteczne są substancje drażniące nakładane na pozbawioną włosów skórę. Łysienie zdarza się jako skutek ciężkich chorób zakaźnych. Występuje obecnie rzadko, głównie w następstwie przebycia: duru plamistego, brzusznego, niektórych postaci grypy, róży, gruźlicy płuc, zapalenia płuc, kiły.
Przyczyną łysienia pozakaźnego jest uszkodzenie przez bakterie lub ich toksyny układu nerwowego brodawki włosa. Również długotrwała gorączka może być przyczyną łysienia tego typu, jeżeli utrzymuje się przez dłuższy czas na poziomie 39,5 stopnia.
Wypadanie włosów z powodu zmian skórnych:
- świąd, łojotok, łupież
- łysienie w przebiegu chorób układowych (toczeń rumieniowy)
- łysienie w przebiegu chorób przebiegających z bliznowaceniem (liszaj płaski mieszkowy)
- łysienie w grzybicy skóry owłosionej głowy (często odwracalne)
- łysienie po operacjach związane z utratą krwi.
Czynnikiem powodującym nadmierne wypadanie włosów może być również niedobór żelaza lub cynku w organizmie spowodowany zaburzeniami wchłaniania. Na wypadanie włosów wpływają też niedobory pokarmowe wywołane dietą wegetariańską, niedożywieniem podczas odchudzania, biegunkami, ciężkimi chorobami ustrojowymi.
Typy łysienia przedstawione powyżej były spowodowane czynnikami wewnątrzpochodnymi. Czynniki zewnątrzpochodne powodujące wypadanie włosów to najczęściej niewłaściwe, zbyt agresywne środki do upiększania włosów lub określone fryzury powodujące tzw. łysienie obciążęniowe.
Istnieje również łysienie o podłożu genetycznym. Występuje znacznie częściej u mężczyzn, jednak wiele kobiet na świecie także traci włosy. Jaka jest różnica między łysieniem u kobiet i mężczyzn? Panowie częściej łysieją „w szpic” lub uskarżają się na „cofającą się linię włosów”. Problemem pań jest przeważnie łysienie androgenowe objawiające się na całej głowie.
Z kolei łysiejące zapalenie mieszków włosowych to odmiana łysienia bliznowatego, w której najwidoczniejszym objawem jest zapalenie cebulek. Łyse miejsca pojawiają się powoli, zaś uszkodzenia cebulek włosa są nieodwracalne. Schorzenie to wciąż nie zostało jednoznacznie zdiagnozowane. Często towarzyszą mu nieprawidłowe reakcje immunologiczne lub zaburzenia funkcji leukocytów. Źródłem krost i stanów zapalnych cebulek włosa może być bakteria Staphylococcus aureus, jednak w większości przypadków zmiany wywoływane są przez bakterie niepatogenne. Dolegliwość ta występuje u mężczyzn i kobiet, w wieku od 30 do 60 lat (u kobiet) lub u dojrzałych mężczyzn; bardzo sporadyczne przypadki mają miejsce w wieku dziecięcym. Łysiejące zapalenie mieszków włosowych często dotyka skóry głowy, lecz może pojawić się również w innych owłosionych miejscach ciała.
Główną przyczyną zapalenia mieszka włosowego są bakterie. Schorzenie to charakteryzuje się owrzodzeniem w okolicach karku, które może stopniowo objąć całą skórę głowy. Krosty mogą przyczynić się do powstania blizn, początkowo niewielkich, które wraz z upływem czasu stwardnieją, jeśli nie będą odpowiednio leczone.
Zapalenie mieszka włosowego jest przypadłością typową dla młodych, czarnych mężczyzn, ale może mieć miejsce również u osób innej rasy i płci. Może mieć również związek z podrażnieniem skóry głowy związkami chemicznymi i bakteriami. W leczeniu tego schorzenia używa się kremów i szamponów antybakteryjnych. Środki te powinny być używane regularnie, do czasu wyleczenia infekcji. Należy także unikać golenia blisko skóry podczas rekonwalescencji.
Mieszkowy liszaj płaski pojawia się na owłosionych częściach ciała i może skutkować trwałą utratą włosów. Okazuje się, że prawie 40% przypadków łysienia plackowatego jest skutkiem infekcji mieszkowego liszaja płaskiego. Schorzenie to zostało odnotowane nawet u nastolatków. Utrata włosów wskutek tego schorzenia przebiega w sposób nie wzbudzający podejrzeń – dotyczy niewielkich miejsc na skórze głowy, na których włosy się przerzedziły. Mogą one z czasem się powiększyć, lecz schorzenie postępuje bardzo powoli i nawet po kilku latach skutki mogą być niewidoczne na pierwszy rzut oka. Mieszkowy liszaj płaski nie jest dobrze rozpoznanym schorzeniem powodującym utratę włosów i odróżnienie go od tocznia, łysienia plackowatego lub innej choroby skóry głowy jest trudne.
Częstą diagnostyką są biopsje skóry. Schorzenie to objawia się zwiększonym poziomem limfocytów (komórek odpornościowych) oraz rozpadem immunoglobulin. Część specjalistów stosuje badanie zwane immunofluorescencją w celu odnalezienia miejsc rozkładu przeciwciał w zarażonej tkance. Metoda ta stosowana jest także w celu wykrycia liszaja zwykłego. Często dookoła zakażonych mieszków włosowych pojawia się stan zapalny.
Najpopularniejszą kuracją jest użycie kortykosterydów, jednak ich skuteczność jest uwarunkowana indywidualnie.
Dokładna przyczyna choroby skóry zwanej liszajem płaskim, nie jest znana. U pacjentów obserwuje się charakterystyczną reakcję autoimmunologiczną występującą najczęściej z innymi schorzeniami tego typu. Liszaj płaski może pojawić się u osób w dowolnym wieku, lecz większość chorych jest w przedziale wiekowym 30-60 lat.
Jest kilka rodzajów liszaja płaskiego, najczęstszym z nich jest liszaj płaski grudkowaty. Objawia się on błyszczącymi krostami na skórze. Wraz z upływem czasu i rozwojem choroby krosty mogą przerodzić się w różowe, fioletowe lub brązowe plamy. Często w tych miejscach wypadają włosy.
Znane są również inne, rzadsze formy liszaja płaskiego:
- Aactinic Lichen Planus - występuje wyłącznie w ciepłych krajach, pojawia się na obszarach skóry bezpośrednio wystawionych na działanie słońca
- Lichen Planus Spinulosis – jego objawy są różne, może spowodować utratę włosów oraz zmiany skórne u osób narażonych na działanie chemikaliów, między innymi używanych w fotografii barwnej. Również związki złota, penicylina czy chinina mogą przyczynić się do rozwoju liszaja płaskiego u osób z uwarunkowaniami genetycznymi.
- Lichen planopilaris, zwany także lichen planus folicularis jest nazwą nadawaną każdemu przypadkowi liszaja płaskiego, w którym utrata włosów jest połączona z pojawieniem się krost.
Z przedstawionych powyżej rozważań wynika, że wypadanie włosów u mężczyzn może mieć wiele różnorodnych przyczyn. Na szczęście istnieje możliwość zapobieżenia temu procesowi, ewentualnie powstrzymanie jego negatywnych skutków.
Jeśli dotknął Cię problem wypadania włosów czy łysienia to pewnie wypróbowałeś już wiele środków i metod, aby mu zapobiec i aby odzyskać dawny wygląd. Jak się bowiem okazuje problem ten ma wpływ nie tylko na nasz wygląd zewnętrzny, ale również na naszą psychikę, a co za tym idzie na samoocenę. Klinika Handsome Men rozwiązuje te problemy, ponieważ gwarantuje satysfakcję z przeprowadzanych kuracji. Świadczy o tym między innymi galeria zadowolonych pacjentów, z którą można się zapoznać Tutaj!
Właściciel strony nie ponosi odpowiedzialności za skutki stosowania nin. porad, przepisów czy recenzji. Wykorzystanie podanych informacji odbywa się na wyłączną odpowiedzialność stosującego.
