Jesteś tutaj:

Łysienie u kobiet

Łysienie na podłożu androgenowym (AGA) to dość rozpowszechniony typ utraty włosów. Dotyczy zarówno mężczyzn jak i kobiet, chociaż u obu płci przebiega nieco inaczej. Wypadanie włosów u kobiet występuje w dwóch okresach szczytu  - między 20 a 24 rokiem życia oraz między 35 a 39 rokiem, zaś łysienie przybiera raczej rozlany charakter. W etiopatogenezie AGA znaczącą rolę odgrywają dwa czynniki: czynnik genetyczny oraz czynnik androgenowy (co oznacza zwiększoną, genetycznie uwarunkowaną wrażliwość mieszków włosowych na androgeny, przy czym stężenie androgenów w surowicy może tu być prawidłowe lub podwyższone).

Wysoki poziom androgenów może wpłynąć na nadmierne wypadanie włosów u kobiet, a także jest przyczyną łojotoku, trądziku oraz hirsutyzmu, czyli nadmiernego porostu włosów w miejscach typowych dla mężczyzn. Łysienie androgenowe i hirsutyzm u kobiet może być objawem zaburzeń hormonalnych takich jak: zespół pęcherzykowatego zwyrodnienia jajników, zespół Cushinga (nadczynność kory nadnerczy pierwotna lub wtórna), zespół nadnerczowo-płciowy, guzy jajnika lub nadnerczy. Odpowiedzialna i prawidłowo postawiona diagnoza powinna odróżnić łysienie androgenowe rozlane od łysienia rozlanego niebliznowaciejącego, które powstaje w przebiegu niedokrwistości, sideropenii, nadczynności lub niedoczynności tarczycy, w przebiegu chorób zakaźnych, pod wpływem przyjmowanych leków, stresu czy nieprawidłowej pielęgnacji włosów.

W każdym przypadku rozlanego łysienia
u kobiet niezbędne jest dokładne ustalenie przyczyny tego stanu rzeczy, często przy współudziale wielu specjalistów. Łysienie na podłożu hormonalnym dotyka także kobiety w okresie poporodowym oraz w okresie przekwitania. Utrata poporodowa włosów rozpoczyna się w 10-13 tygodniu po porodzie i trwa do 20 tygodnia. W większości przypadków po kilku miesiącach dochodzi do całkowitego odrostu włosów. Przyczyną tego stanu rzeczy jest fakt, że II i III trymestrze ciąży mniej mieszków włosowych niż w warunkach prawidłowych, przechodzi w stadium telogenu. Wskutek tego w okresie od dwóch do pięciu miesięcy po porodzie dochodzi do przyspieszenia liczby włosów dystroficznych; włosy te następnie wypadają.

Łysienie menopauzalne objawia się rozległym przerzedzeniem włosów na szczycie głowy. Jednocześnie obserwuje się objawy hirsutyzmu, które z upływem czasu od zakończenia miesiączkowania, stale się nasilają z powodu zachwiania stosunku ilości estrogenów do androgenów. Dobroczynne działanie może tu przynieść wprowadzenie hormonalnej terapii zastępczej z jednoczesnym stosowaniem preparatów zewnętrznych.

Łysienie typu męskiego u kobiet może się pojawić między 15 a 45 rokiem życia. Wyróżniamy dwie postacie tego schorzenia: łysienie czołowe / pogłębienie kątów czołowych/ oraz szczytowe na czubku głowy. W etiologii bierze się pod uwagę czynniki wewnątrzwydzielnicze czyli przewagę androgenów nad estrogenami. Pewne znaczenie ma również czynnik genetyczny. W przypadku kobiet łysienie androgenowe może wystąpić w wyniku zaburzenia równowagi pomiędzy estrogenami a androgenami. Sytuacja taka może zaistnieć w wyniku uwarunkowań genetycznych lub tez zaburzeń układu dokrewnego. Proces powstawiania łysienia androgenowego u kobiet jest nieco odmienny od procesu zachodzącego w przypadku łysienia androgenowego mężczyzn. Droga do powstania testosteronu, pośrednio odpowiedzialnego za wypadanie włosów, polega na przemianie w androsteronu dehydroepiandrosteronu. Androsteron na tym etapie może przejść w estron w wyniku działania aromatazy lub też testosteron. Jeśli oddziaływanie enzymu aromataza jest niedostateczne, powoduje to nadmierne wytwarzanie testosteronu i w dalszym etapie prowadzi do procesu jak u mężczyzn. U kobiet łysienie androgenowe najczęściej występuje w 2 szczytach przypadających na wiek 20-24 lata oraz 35-39 lat i ma charakter rozlany(skala Ludwig'a). Wysokiemu poziomowi androgenów może towarzyszyć trądzik, łojotok oraz hirsutyzm.

Przerzedzanie się włosów na środku
nie jest typowe dla kobiet w średnim wieku. Może się ono łączyć z bólami głowy, uderzeniami gorąca oraz depresją. Objawy te mogą być łatwo kontrolowane poprzez zażywanie żeńskich hormonów płciowych (estrogenów), może to także powstrzymać wypadanie włosów. W tym wieku stopniowo spada poziom wydzielanych przez jajniki hormonów, co przyczynia się do pojawienia powyższych symptomów, a czasami wystąpieniem szorstkich włosów na brodzie oraz górnej wardze, który może być usuwany przez epilację przy użyciu diatermii mono-polarnej. W późniejszym wieku, zazwyczaj około sześćdziesiątego roku życia strata włosów może się zwiększyć z powodu przypadłości zwanej obrzękiem śluzowatym, powodowanym przez niedoczynność tarczycy.

Utrata włosów w tych przypadkach nie odzwierciedla typowego rozmieszczenia, lecz dąży do objęcia przedniej części skóry głowy oraz tyłu karku w jego środkowej części. Może również wystąpić utrata zewnętrznych części brwi. Faktura włosów podczas obrzęku śluzowatego jest raczej szorstka, co nie może być w żaden sposób zmienione. Cała skóra może stać się cieńsza, wysuszona, pacjent jest często otyły, ospały, wrażliwy na zimno, jego głos często staje się gardłowy. Większość bardziej poważnych objawów może być złagodzona poprzez podawanie wyciągów tarczycy, ale rzadko kiedy włos powraca do stanu normalnego. Przeciwieństwem obrzęku śluzowatego jest przypadłość charakteryzująca się nadczynnością tarczycy, a często nawet wytrzeszczem gałek ocznych, którym może towarzyszyć nieznaczny wzrost wypadania włosów przez wiele lat. Inne gruczoły wydzielania wewnętrznego wliczając nadnercza i przysadkę mózgową oraz zakłócenia w ich pracy mogą być odpowiedzialne za łysienie typu męskiego oraz hirsutyzm. Jednakże zmiany te zazwyczaj są jedynie niewielką częścią całego obrazu klinicznego, ponieważ ze względu na złożone relacje między tymi gruczołami, może być wymagana porada endokrynologa. Możliwym jest, że rozproszona utrata włosów, po której występuje poronienie lub poród, może być związana z tymczasową dysfunkcją przysadki mózgowej, ponieważ skomplikowane porody mogą powodować groźne uszkodzenia tego gruczołu.

Często w tych przypadkach wypadanie włosów u kobiet staje się widoczne dopiero po kilku tygodniach. Zazwyczaj dotyka ono całej głowy, ale nie jest widoczne wyraźne przerzedzenie, gdyż następuje szybkie odrastanie. Jednakże, u młodych matek duże ilości wypadniętych włosów znalezionych rano na poduszce, powinny być sygnałem skłaniającym do jak najszybszego skorzystania z porady lekarskiej, ale naturalnie nie musi oznaczać to trwałego procesu wypadania włosów, jeśli jej ogólny stan zdrowia jest dobry. Niegdyś przypadki wypadania włosów występowały po nagłym zakończeniu karmienia piersią, lecz w czasach dzisiejszych rzadko jest to obserwowane, z powodu podawania młodym matkom dużych dawek estrogenu w celu zapobiegania powstawaniu dyskomfortu powodowanego nabrzmiałymi piersiami.

Wypadanie włosów może towarzyszyć wszystkim rodzajom chronicznych schorzeń, z powodu na stan ogólnego niedożywienia, ale w większości tych przypadków inne objawy są o wiele groźniejsze niż utrata włosów, może poza anemią gdzie wypadanie włosów jest najistotniejszym symptomem. Ten typ anemii powodowany jest brakiem żelaza we krwi, ale w niektórych ostrych przypadkach, charakteryzujących się intensywnym łysieniem, zawartość hemoglobiny lub żelaza może być tylko o 25% niższa od normy. Ten poziom anemii nie koniecznie musi łączyć się z objawami klinicznymi takimi jak bladość, osłabienie i trudności z oddychaniem. Przyczyny anemii powinny być poszukiwane. Może ona być spowodowana niewystarczającą ilością żelaza w diecie, lub zatruciem krwi powodowanym ukrytą infekcją zęba lub migdałków. Zostało ostatnio zaobserwowane, iż podczas standardowych badań na obecność żelaza we krwi, przeprowadzanych w nowoczesnych laboratoriach, w wyraźnej liczbie wyników badań anemii, charakteryzujących się deficytem żelaza we krwi, morfologia oraz zawartość hemoglobiny nie przekraczały normy, co mogło powodować niezdiagnozowanie anemii.

Do poprawnego zdiagnozowania tej ukrytej anemii, mogą być potrzebne bardziej złożone badania. Większość przypadków łysienia spowodowanego anemią występuje u młodszej grupie od 25 lat, lecz może również wystąpić w późniejszym wieku. W tych przypadkach włosy wypadają z całej powierzchni skóry głowy, lecz na szczęście nie występuje bliznowacenie, a proces jest łatwo odwracalny dzięki podawaniu tabletek z żelazem. Anemia może powodować około jednej piątej wszystkich przypadków przedwczesnej utraty włosów u kobiet. W ciągu ostatnich piętnastu lat zauważono stały wzrost przypadków łysienia o różnym stopniu u kobiet poniżej czterdziestu lat, nieprzejawiających anemii ani żadnych chorób ogólnoustrojowych. Ponieważ zdrowie dzieci nigdy nie było lepsze niż dziś, musimy poszukać innych przyczyn, które pojawiły się w ciągu ostatnich lat i które mogą przyczyniać się do tego niepokojącego łysienia występującego u młodych kobiet. W ciągu ostatnich lat dobrobytu, dziewczęta o wyższych niż niegdyś możliwościach finansowych, wydawały więcej pieniędzy na siebie – nie tylko na ubrania, czy buty, ale także na fryzury. Czy może być to powodem wzrostu przypadków łysienia wśród nich? Istnieje przekonujący dowód, iż jest tak w rzeczywistości.

Po pierwsze ostatnimi czasy, dermatolodzy rozpoznali nowy typ łysienia powodowanego stałym naprężeniem trzonów włosa. Pierwsze przypadki rozpoznano u dziewczynek, które były czesane w tak zwany koński ogon, a ich starsze siostry pragnące nabrać wyglądu słodkiego niewiniątka podążały za tym wzorcem. Uczesanie to polegała na energicznym odczesaniu włosów do tyłu i spięciu ich z tyłu głowy przy pomocy wstążki lub spinki, tak że podczas dnia są pod nieustannym napięciem. Największe naprężenie włosów występuje w okolicach skroni i czoła gdzie może następować stopniowe wypadanie włosów. W przypadku młodej skóry głowy, większość włosów znajduje się właśnie w aktywnej fazie wzrostu, tak, więc nie działa na nie żaden bodziec stymulujący do wzrostu. Co więcej w tym przypadku łysienia nie mamy do czynienia z energicznym wyrwaniem włosa z mieszka, lecz wydłużonym procesem ciągnięcia włosa za trzon. Naprężenie to spowoduje nieunikniony, niewielki stan zapalny wokół trzonu, który, mimo iż niewidoczny na powierzchni skóry, może wpłynąć na apozycję cebulki włosa do brodawki powodując zakłócenie procesu podziału komórek w cebulce włosa, które musi trwać, jeśli nastąpić ma uformowanie mocnego włosa.

W przypadku łysienia spowodowanego naprężeniem
, odrośnięte włosy często są cieńsze i krótsze niż te uprzednio usunięte. Jeszcze gorsze skutki może przynieść wdanie się infekcji do pustego mieszka włosowego, skutkując jego zapaleniem oraz utworzeniem się wyprysków. W tym przypadku w pewnym stopniu nastąpi, tak jak w wypadku trądziku młodzieńczego, bliznowacenie. W zależności od tego jak groźna jest infekcja oraz głębokości penetracji ucierpi jakość niewyrośniętego włosa lub mieszek zostanie zniszczony poprzez zastąpienie tkanką włóknistą. W tym drugim przypadku, jeśli proces dotyczy wielu mieszków włosowych, powstawanie trwale wyłysiałych obszarów będzie nieuniknione. Jednakże w omawianym typie łysienia zazwyczaj większość wypadniętych włosów odrasta, jeśli nie wda się zakażenie, ale odrośnięte włosy często są niższej jakości niż te wypadnięte, a poziom stałego przerzedzenia będzie zależał od poziomu naprężenia oraz długości czasu jego trwania. Ten typ łysienia może pozostawać niewidoczny dla dziewczynek i ich przyjaciół przez kilka miesięcy czy lat, a nawet może być nie być zauważonym w ogóle po zmianie fryzury. „Koński ogon” nie jest jednakże jedyną przyczyną występowania łysienia przez naprężenie. Podobnie rozproszone wypadanie włosów może nastąpić w przypadku używania ciasnych opasek do włosów. Tak jak w wypadku związywania włosów, powoduje ono miejscowe przerzedzanie się ich w obszarach poddanych największemu naprężeniu. Zakładanie plastikowych lub metalowych wałków do włosów na czas snu, w celu zachowania kosztownej fryzury, również w podobny sposób powoduje przerzedzenie się włosów wzdłuż przedziałka na środku głowy przypominającego różowy materiał na peruce klauna.

Modne ostatnimi czasy zaczesywanie włosów do tyłu, sprawiające by stały wyprostowane, samo w sobie nie powoduje utraty włosów, pomimo iż używanie nieelastycznych nylonowych siatek do włosów może powodować wyraźne przerzedzenie się owłosienia głowy, spowodowanego łamaniem się trzonów włosów przy skórze.  Ta nietypowa dla włosa pozycja jest ciężka do utrzymania, z tego powodu stosowany jest lakier do włosów. Zwrócono już uwagę na możliwą reakcję na lakiery zawierające szelak, lecz również zwykłe lakiery nie są całkowicie nieszkodliwe. Po wyschnięciu, zwłaszcza po którymś z kolei spryskiwaniu, lakier rozpada się na drobny proszek na włosach, który zazwyczaj powoduje podrażnienia skóry, co skutkuje u użytkownika swędzeniem prowadzącym do drapania się po głowie. Tarcie skóry głowy paznokciami często powoduje powstawanie wysypek, które powodują dodatkowe podrażnienia, w ten sposób zamykając błędne koło. Zazwyczaj uszkodzenia skóry występują powierzchniowo i łagodzone są za pomocą środków antyświądowych oraz antybakteryjnych, lecz w wypadku powstania drobnych blizn, mogą skutkować zatrzymaniem wzrostu włosa w tych miejscach. Ponieważ zaczesywanie do tyłu sprawia, że trzony włosów są bardziej wyeksponowane na warunki atmosferyczne oraz przyciągają one więcej brudu, obligatoryjnym jest częstsze mycie włosów.

Inny rodzaj utraty włosów dotykający kobiet został odkryty przez Amerykańskich i Brytyjskich dermatologów i zdefiniowany jako jednostka kliniczna, która nie występowała u wcześniejszych pokoleń. Przypadłość ta zazwyczaj dotyka kobiet w wieku około trzydziestu lat, które cieszą się dobrym stanem zdrowia bez żadnych oznak zakłóceń hormonalnych lub anemii. Pacjentki te zazwyczaj skarżą się na utratę włosów na szczycie oraz górnej części głowy, podczas gdy przebieg wzrostu włosów na pozostałych częściach przebiega normalnie. W tych przypadkach, które ostatnimi czasy stają się coraz popularniejsze, zaobserwowano na przerzedzeniach szczytu głowy bliznowacenie, co oznacza, że skóra głowy została zastąpiona tkanką włóknistą, a proces łysienia jest już nieodwracalny.

Większość dotkniętych nią kobiet skarżyło się na przetłuszczające się włosy, które były myte przynajmniej dwa razy w tygodniu. Wszystkie baz wyjątku przyznawały się do stosowania szamponu niezawierającego mydła, co nie jest zaskakujące, bo stanowią one około 95% szamponów na rynku. Te szampony o wiele wydajniejsze od tych zawierających mydło stały się bardziej popularne po drugiej wojnie światowej. Jednakże, kiedy łój jest zmywany ze skóry przy pomocy substancji rozpuszczającej lub odtłuszczającej, organizm odpowiada natychmiastowo, wytwarzając jeszcze większą ilość łoju, w celu ochrony skóry i trzonów włosów. W ten sposób włos szybciej się przetłuszcza, zmuszając użytkownika do coraz częstszego używania szamponu. Pamiętając, iż jest to schorzenie powstałe po wojnie oraz będąc świadomym szkodliwości syntetycznych detergentów na dłonie gospodyń domowych, zastanawiając się czy używanie tych środków chemicznych mogło wpłynąć na ten typ łysienia. Była to jedyna zmiana, która nastąpiła podczas ostatnich dwudziestu lat, a ogólny stan zdrowia społeczeństwa nigdy nie był lepszy. Jedna z teorii mówi o szamponach nie zawierających mydła, jako czynnikach sprawczych była także oparta na podstawach chronologicznych, ponieważ każde ujawnienie się zmian wymaga czasu.
Zakładając, że pewna piętnastoletnia dziewczynka, żyjąca podczas drugiej wojny światowej w 1945 roku, u której występowało przetłuszczanie się włosów, zaczęła używać szamponów nie zawierających mydła, które w tym czasie stawały się coraz popularniejsze w aptekach. Jeśli byłaby ona jedną z tych nieszczęśniczek, jej łysienie rozpoczęłoby się po kolejnych dziesięciu latach, pomiędzy wiekiem dwudziestu pięciu a trzydziestu pięciu lat, tak jak w  obecnie obserwowanych przypadkach. Rezultatem wielokrotnego niezauważalnego zapalenia wokół mieszka włosowego może być utworzenie się tkanki bliznowatej wokół najbardziej powierzchniowej części mieszka włosowego, co z czasem prowadzi do utraty włosa.


Warto zapamiętać
Proces łysienia u kobiet może być uwarunkowany czynnikami genetycznymi, ale najczęściej ma podłoże hormonalne, związane z procesami zachodzącymi w organizmie kobiety w ciągu całego życia. Rola odpowiedzialnego lekarza specjalisty polega na postawieniu trafnej i właściwej diagnozy, która określi typ łysienia i zakreśli ramy profesjonalnego programu leczenia, a w szczególnych przypadkach sprecyzuje prognozy odnośnie efektów ewentualnej transplantacji włosów.

Zobacz Tutaj przykłady zabiegów w Klinice Handsome Men w przypadku łysienia kobiet.

Problem łysienia czy wypadania włosów jest uznawany współcześnie za problem społeczny. Wiele osób nie tylko martwi się pogorszeniem wyglądu, ale przez to wycofuje się z jakichkolwiek kontaktów międzyludzkich. Każda taka osoba jest w stanie zrobić wszystko, aby zaradzić temu problemowi. Bardzo często osoby takie decydują się nawet na operacje chirurgiczne. Klinika Handsome Men pozwala tego uniknąć, a jednocześnie mieć 100% pewność z efektów zabiegu. Można się o tym przekonać w galerii zadowolonych Pacjentów, dostępnej Tutaj!

 

Polecane artykuły

Najczęściej kupowane w sklepie internetowym



Łysienie Wypadanie włosów Regeneracja włosów Suche włosy Przetłuszczanie włosów Naskórek włosa Łysienie u dorosłych