Łysienie androgenowe
Łysienie androgenowe jest najczęstszą przyczyną nadmiernej utraty włosów u mężczyzn. W sumie stanowi ono aż 95% wszystkich przypadków, przy czym obejmuje 80% mężczyzn. Specjaliści wyliczają, że na łysienie androgenowe narażony jest co trzeci mężczyzna pomiędzy 25 a 40 rokiem życia i co drugi po ukończeniu 50 lat. Biorąc to pod uwagę, nie można się dziwić, że ten typ łysienia nazywany jest męskim (chociaż zdarza się również u kobiet).
Należy mieć świadomość, że jest to zjawisko o podłożu genetycznym, przy czym nie ma znaczenia czy występowało ono u przodków ojca, czy matki. Nasze włosy będą się zachowywać najprawdopodobniej jak włosy rodziców lub dziadków. Czynniki dziedziczne decydują również o tym, w jakim wieku rozpocznie się proces utraty owłosienia na głowie, jaką powierzchnię obejmie oraz jak szybko będzie postępować. Dowiedziono również, że występowanie łysienia androgenowego zależy od rasy. Szacuje się, że biali mają silniejszą skłonność do tego typu utraty włosów niż Azjaci bądź Afroamerykańczycy. Z badań wynika, że dotyka ono 96% mężczyzn rasy białej, najczęściej w postaci cofnięcia linii włosów znad czoła. Niektórzy panowie tracą wszystkie włosy w ciągu 5 lat, ale zwykle proces ten postępuje wolniej i trwa od 15 do 20 lat.
Łysienie androgenowe jest rezultatem zmian w cyklu rozwojowym włosa. Zmniejsza się ilość włosów będących w fazie aktywnego wzrostu (tzw. anagen), a zwiększa się liczba tych, które przechodzą w fazę spoczynku (tzw. telogen). Poza tym miejsce długich, ciemnych kosmyków zajmują krótkie i pozbawione komórek barwnikowych włoski meszku (tzw. vellus). Wszystko to prowadzi do wzmożonej utraty włosów i ich delikatniejszej produkcji, o jaśniejszej barwie.
Istnieją dwa rodzaje łysienia androgenowego, które zwykle określa się skalą Hamilton’a/Norwood’a. Pierwsze z nich rozpoczyna się w okolicach skroni i szczycie głowy, wtedy to powstaje charakterystyczna tonsura. Z kolei drugi typ wyróżnia się cofnięciem linii włosów znad czoła i ich powolnemu przechodzeniu w kierunku potylicy. Obydwa rodzaje mogą się rozpocząć w dowolnym wieku, ale już po okresie dojrzewania.
Za łysienie androgenowe typu męskiego odpowiada dihydrotestosteron (DHT). To właśnie przez niego panowie mają podwyższony poziom DHT w skórze głowy, a przez to skróconą fazę anagenową. W dodatku gruczoły łojowe pracują z podwójną mocą, produkując nadmiar łoju, w związku z czym skóra staje się tłusta i lśniąca.
U kobiet za postępujące łysienie androgenowe odpowiadają w większości przypadków zmiany hormonalne zachodzące w organizmie. Od łysienia męskiego różni się ono tym, że nie zaczyna się od cofnięcia linii włosów nad czołem, ale polega na przerzedzeniu włosów na całej owłosionej powierzchni głowy. Generalnie, u pań nie obserwuje się całkowitego wyłysienia w tym typie; czasami jednak spotyka się formy mieszane utraty włosów, które mogą przynosić rozmaite i niekiedy zaskakujące skutki.
Kobiety cierpiące na łysienie androgenowe typu kobiecego na ogół zauważają pierwsze objawy w okolicach trzydziestki (czasami po czterdziestce). Są one szczególnie narażone na ryzyko wypadania włosów w okresie gwałtownych zmian hormonalnych (m.in. po zaprzestaniu przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych, po porodzie lub we wczesnym okresie przekwitania).
Właściciel strony nie ponosi odpowiedzialności za skutki stosowania nin. porad, przepisów czy recenzji. Wykorzystanie podanych informacji odbywa się na wyłączną odpowiedzialność stosującego.
