Jesteś tutaj:

Łysienie anagenowe

Środowisko – pochodzenie
Prawidłowe ludzkie włosy mogą być klasyfikowane według trzech etapów procesu wzrostu: anagen, katagen oraz telogen. W anagenie włosy są w fazie wzrostu, podczas gdy w strukturze komórek mieszków włosa zachodzi silna aktywność. Takie włosy mają długie, nieregularne cebulki pokryte nienaruszonymi wewnętrznymi lub zewnętrznymi powłokami i są całkowicie zabarwione.

Pod koniec fazy anagen, ilość zabarwienia przy podstawie mieszków spada, co powoduje wzrost produkcji keratyny. Następnie, włosy wchodzą w kolejną fazę, katagen. Jest to przejściowa faza, w której wzrasta aktywność mitozy. Mieszki są oddzielone od brodawek skóry i splotu naczyń krwionośnych i poruszają się do góry w obrębie tkanki łącznej z powłoki w kierunku naskórka. Rezultat jest taki, że włosy, które przeszły fazę telogenu wchodzą w fazę spoczynku. Takie włosy mają krótkie cebulki, których kształt został uformowany w taki sposób, że są połączone z mieszkami. Cierpią one na brak powłok cebulek i tracą zabarwienie w otoczeniu trzonu włosa.

Włosy pozostają w tym stanie odpoczynku tak długo aż mieszki samorzutnie ponownie rozpoczną fazę anagen. Na tym etapie włosy ukształtowane w fazie katagen są zmuszone przez rosnące pod nimi włosy do samorzutnego, ponownego rozpoczęcia procesu i cykl rozpoczyna się na nowo. Proces cykliczny nie jest synchronizowany w ogóle przez skórę głowy, ewentualnie łatki włosów mogą być synchronizowane. Długość każdej fazy cyklu jest tak długa jak długość cyklu rozpoczynającego, ale może się zmieniać w zależności od miejsca i wieku pacjenta. Na przykład, na skórze głowy przeciętna długość fazy anagen wynosi 1000 dni, a fazy katagen zaledwie kilka dni, a faza telogen 100 dni. Z pośród około 100,000 włosów na skórze głowy, od 10 do 15% jest w fazie katagen lub telogen przez cały czas, w każdej chwili. Większość mieszków włosów jest w etapie anagen przez cały czas.

Patofizjologia
Proces utraty włosów może zostać podzielony ze względu na studium zaawansowania ich wypadania. Łysienie telogenu zostały zdefiniowane jako wczesna i nadmierna utrata włosów z normalnych mieszków pozostających w spoczynku na skórze głowy. Tego typu utrata włosów zazwyczaj powoduje wystąpienie urazu psychicznego do normalnych włosów, czynnikiem wywołującym może być np. poród, operacja, gorączka, wszystkie te czynniki mogą powodować, że większy niż zwykle procent włosów przejdzie w fazę katagen lub telogen. Gdy faza anagen rozpoczyna się po 2-4 miesiącach później, włosy wypadną, spowoduje to tymczase rzednięcie włosów na głowie.
Łysienie w stanie anagenu występuje po jakichkolwiek urazach mieszków włosów i niekorzystnie to wpłynie na mitozę lub aktywność metaboliczną. Utrata włosów jest zazwyczaj skutkiem ujawnionego środka chemoterapeutycznego takich jak: środków antymetabolicznych, środków alkilowych, środków hamujących mitozę, które są używane do leczenia raka. Zahamowanie lub powstrzymanie przed podziałem macierzy komórek może prowadzić do zwężenia tego procesu, osłabienie części trzonu włosa powoduje, że jest od bardzo wrażliwy na pęknięcia i nawet najmniejsze urazy. Ponadto może to skutkować kompletnym niepowodzeniem w tworzeniu i formowaniu włosów. Również cebulka włosa może zostać zniszczona, a włosy mogą oddzielić się od cebulek i wypaść. Wyłącznie aktywnie rosnące mieszki stają się obiektem to tych procesów. Ta forma alopecji – łysienia jest bardziej pospolita i ciężka w połączeniu z chemioterapią niż z przypadku zażywania pojedynczych leków i jej surowość jest ogólnie zależna od dawek. Łysienie anagenowe występuje także u osób z alopecją areata i powodują stan zapalny macierzy. Stwierdzono, że cechą charakterystyczną w łysieniu anagenowym jest zwężenie pęknięć trzonu włosa. Trzony włosów zwężają się jako skutek zniszczeń macierzy. Ewentualnie, pęknięcia trzonu po zwężającej się stronie.
Łysienie anagenowe jest niepospolitym objawem pęcherzycy zwykłej (pemphigus vulgaris). Mieszki włosów są celem dla autoprzeciwciał pemphigus, ponieważ proteiny są wyraźne na nabłonku mieszków. Zaistniałe podziały międzykomórkowe powojują zmianę włosów anagen i ich wypadanie w otoczeniu miejsc, w których te zmiany zaszły.

Historia
•    Pacjenci stwierdzają, że obserwują dużą utratę włosów po wykrytych kuracjach lekowych bądź po zażywaniu toksycznych chemikaliów. Środki chemoterapeutyczne są najbardziej powszechnie odpowiedzialne za wypadanie i utratę włosów. Najbardziej poważna utrata włosów występuje w połączeniu z antybiotykiem doksorubicyną, nitrosoureas oraz cyclophosphamide. Utrata włosów zazwyczaj rozpoczyna się po 7-14 dniach od pierwszej chemoterapii. Utrata włosów jest klinicznie w większości przypadków widoczna po 1-2 miesiącach. 
•    Pacjenci mający problemy dermatologiczne, ogólnoustrojowe, których przodkowie tracili włosy powinni wykluczyć przyczyny utraty włosów, wliczając w to niedożywienie lub złe odżywianie, niedobór żelaza, zaburzenia układu hormonalnego lub metabolicznego, chorobę kolagenową, infekcje, (na przykład syfilis-kiłę) oraz szerzącą się chorobę skóry.
•    Łysienie anagenowe może mieć niepospolite objawy u pacjenta z chorobą pęcherzyca zwykła (pemphigus vulgaris).
•    Różnorodność kuracji lekowych może powodować utratę włosów, pobudzać wzrost włosów lub wywoływać zmiany trzonu włosów oraz ich koloru. Utrata włosów wywołana przez leki jest zazwyczaj skutkiem ubocznym substancji toksycznych wpływających na macierz włosa. Ponadto, wiele leków rzadko opisuje się jako środki wpływające na utratę włosów, związek między spożyciem leków i utratą włosów został udowodniony zaledwie przez kilka ośrodków. Typ utraty włosów (telogen, anagen lub oba) jest zależny od przyjmowania leków oraz ich dawkowania, ale także od wrażliwości i podatności pacjenta.

Badanie lekarskie
•    Łysienie anagenowe jest nie szpecącą i nie okaleczającą formą łysienia i pozostawiają mieszki nietknięte.
•    Większość mieszków włosów jest w stanie anagen przez cały czas, dlatego alopecja anagen dotyka dużą część powierzchni skóry głowy.
•    Niektóre środki chemioterapeutyczne mogą także wywoływać łysienie telogenowe.
•    Połączenie łysienia telogenowego oraz anagenowego może spowodować utratę wszystkich włosów i całkowite wyłysienie.
•    Szeroko rozprzestrzenione łysienie anagenowe może różnić się od alopecji androgenetycznej, która jest charakteryzowana przednio-skroniowym wąskim łysieniem w okolicy ciemion.
•    Włosy i skóra głowy powinny być dokładnie zbadane, aby wykluczyć miejscową chorobę.
•    Erythema, łuszczenie się skóry, krosty, kształtowanie obszaru zatok lub zacieranie mieszków powinno być odnotowane.
•    Którekolwiek z wyżej wymienionych orzeczeń może wskazywać przyczynę alopecji.

Przyczyny
Chemio-terapeuci zwykli używać do leczenia raka środków, które są najbardziej pospolitymi czynnikami powodującymi wystąpienie łysienia anagenowego.

•    Najbardziej poważna odmiana apolecji jest powodowana przez antybiotyki doksorubicynę, nitrosoureas oraz cyklofosfamid. Pozostałe środki, które to wywołują zawierają bleomycynę, daktynomycynę, daunorubicynę, fluorouracyl i metotreksat.
•    Pozostałe kuracje lekowe mogą powodować łysienie anagenowe zawierające bizmut, lowodopę, kolchicynę oraz cyklosporynę.
•    Wykrycie chemikaliów takich jak tal, bor, arsen może przyśpieszyć wywołanie łysienia anagenowego.
•    Przyczyny wystąpienia łysienia mogą być również takie jak poddanie się działaniu radioterapii, wystąpienie chorób układu dokrewnego, alopecji areata, urazów psychicznych lub problemów z ciśnieniem.
•    Przedstawiono, że pemphigus vulgaris (pęcherzyca zwykła) jest przyczyną łysienia.

Praca
Badania laboratoryjne

•    Mogą być dokonane nowe wybrane badania laboratoryjne, jak wskazują na to obszerne orzeczenia historyczne i naukowe.
•    Testy serologiczne mogą zawierać następujące elementy:
- badanie żelaza.
- test funkcji tarczycy.
- szybki plazmowy test na przeciwciała (RPR) oraz test laboratoryjny na badanie chorób wenerycznych.
- antynuklearny test na przeciwciała.

•    Można ustalić poziom surowica i aminokwasów moczu.
•    W obawie przed inną diagnozą można wykonać mikroskopijne badanie na zarodniki grzybów oraz kulturę grzybów.

Metoda postępowania
•    Łysienie anagenowe może być rozróżnione od łysienia telogenowego poprzez wykonanie testu:
1.    Aby wykonać ten test, należy stanowczo chwycić około 40 włosów między kciukiem, a palcem wskazującym i powoli pociągnąć je w taki sposób, aby je wyrwać, może to spowodować wyłącznie łagodny dyskomfort badanemu pacjentowi.
2.    Następnie należy użyć trychogramu, aby określić ilościowo stosunek umierających włosów anagen do włosów telogen.
3.    Włosy anagen i telogen mogą być często identyfikowane za pomocą gołego oka, ale wszelkie wątpliwości mogą zostać rozwiane za pomocą mikroskopu.
4.    Włosy anagen mają długie, nieregularne, poszarpane korzenie pokryte zewnętrznymi lub wewnętrznymi osłonami, i są całkowicie zabarwione.
5.    Włosy telogen mają krótkie korzenie. Cierpią one na brak osłon korzeni i charakteryzują się brakiem zabarwienia w okolicy trzonka.
6.    Zazwyczaj widocznych jest mniej niż 4-6 włosów telogen. Większa ilość włosów telogen wskazuje na zmianę w fazę telogen i sugeruje prawdopodobieństwo rozpoznania łysienia telogenowego.

•    Alternatywą jest przeprowadzenie łagodnego testu lub badanie usuniętych grzebień podczas czesania włosów. Obecność smukłych, zwężających się pęknięć oznacza rozpoznanie łysienia.
•    Łysienie anagenowe może być rozróżnione od innych odmian alopecji poprzez badanie zmian histologicznych na poziomej części.

1.    Pobranie punktowej biopsji (wielkości 4mm) ze skóry głowy zawierającej od 25 do 50 mieszków w celu wykonania badania.
2.    Normalnie mniej niż 15% mieszków znajduje się w fazie telogen. Dla łysienia anagenowego u pacjenta, który traci włosy normalny jest stosunek fazy anagen do fazy telogen.
3.    Wykrycie większej ilości niż 15% mieszków będących w fazie telogen wskazuje jednoznacznie na znaczną zmianę w kierunku telogenu u większości osób. Tego typu wynik sugeruje zdiagnozowanie łysienia telogenowego.
4.    Badane mieszki nie powinny ukazywać żadnych oznak zapalenia, zmian dystroficznych wewnętrznej powłoki lub wyciągu. Te cechy pozwalają odróżnić łysienie anagenowe od alopecji areata, łysienia adrogenetycznego lub łysienie trakcyjne.

Odkrycia historyczne
Włosy w fazie anagen mają długie, nieregularne korzenie i są pokryte nienaruszonymi wewnętrznymi lub zewnętrznymi  osłonami. Tego typy włosy są całkowicie zabarwione. Natomiast włosy typu telogen mają krótkie korzenie (kształtu "club"). Te włosy cierpią na brak powłok i ukazują brak zabarwienia na części trzonu.

Osoby, których nigdy nie dotknął problem nadmiernego wypadania włosów czy łysienia, nigdy nie będą wiedziały, z jakimi problemami borykają się takie osoby. Bardzo często zdarza się, że z powodu narastającego problemu, jakim jest łysienie osoby takie cierpią nie tylko z powodu estetycznego, ale również z powodu narastającej alienacji społecznej. Do tego stopnia wstydzą się swoich problemów, że coraz rzadziej opuszczają dom i coraz rzadziej odrywają się od swoich trosk. Pomóc im może Klinika Handsome Men, która oferuje 100% skuteczne metody walki z problemem. Można się o tym przekonać oglądając galerię zadowolonych pacjentów, dostępną Tutaj!

Polecane artykuły

Najczęściej kupowane w sklepie internetowym



Wypadanie włosów Łysienie Gęste włosy Przedłużanie włosów Nawilżanie włosów Liszaj mieszkowaty Gorączka okopowa Fryzura