Jesteś tutaj:

Celiakia a łysienie

Alopecja (z łac. Łysienie) jest to utrata włosów. Wyróżnia się 3 typy:
- alopecia areata – łysienie plackowate
- alopecia totalis – łysienie całkowite
- alopecia universalis – całkowita utrata owłosienia na całym ciele

Jeden z czytelników napisał: „W wieku około 10 miesięcy, moja córka utraciła całe owłosienie głowy oraz brwi i rzęsy w wyniku alopecia areata. Na szczęście, włosy ponownie zaczęły rosnąć około 19-20 miesiąca jej życia. Niestety, z dużym smutkiem odkryliśmy, że łysienie znowu powraca. Na czubku jej głowy odkryliśmy plamkę łysiny. Czy wg Państwa mogły na to wpłynąć jakieś rodzaje pożywienia lub dodatków?”

Związek łysienia plackowatego z chorobą trzewną nie jest jeszcze dobrze znany przez medycynę zachodnią jednak podaje się pewną ilość przypadków o regeneracji dzięki diecie bezglutenowej. (Patrz artykuły medyczne i historie czytelników poniżej)

Co pisze prasa medyczna

1.    Pierwszy przypadek związku pomiędzy celiakią a łysieniem plackowatym (z Włoch)
Corazza G.R. i inni. Instytut Gastroenterologii  Celiakia a łysienie plackowate: raport o nowym związku; 1995; 109(4):1333-7

Abstrakt: Celiakia często jest łączona z innymi schorzeniami autoimmunologicznymi jednak nigdy nie było zgłoszonych przypadków związków z łysieniem plackowatym. Podczas zwykłej praktyki klinicznej zaobserwowano taki związek u trzech pacjentów. U jednego z pacjentów, celiakia była zdiagnozowana już po pojawieniu się objawów niepoprawnego wchłaniania pokarmów. U 14-letniego chłopca, najmłodszego z tych pacjentów, dieta bezglutenowa zaowocowała ponownym wyrastaniem owłosienia na głowie i ciele. Program badań przesiewowych z użyciem antyciał antigliadin i antiendomysial został ustalony dla kolejnych 256 pacjentów cierpiących na łysienie plackowate. Trójka pacjentów, żaden nie wykazujący objawów schorzeń jelitowych, okazała się być pozytywna i poddani zostali biopsji. Analiza histologiczna wykazała zgodność flory jelitowej z diagnozą celiakii. Wyniki wskazują, że łysienie plackowate może stanowić jedyny medyczny objaw celiakii i związek pomiędzy tymi dwoma chorobami jest rzeczywisty ponieważ częstość występowania ich wspólnie jest wyższa niż mógłby to być jedynie przypadek. Sugeruje się, że antyciała antigliadin i antiendomysial powinny być uwzględnione w leczeniu pacjentów, cierpiących na łysienie plackowate.

2.    Zespół Downa, łysienie plackowate i celiaka – raport z Niemiec
Storm W. Celiaka i łysienie plackowate u dzieci z zespołem Downa; J Intellect Disabil Res, 2000;44 ( Pt 5):621-3.

Abstrakt: Opierając się na najnowszych raportach w literaturze fachowej, można stwierdzić, że istnieje związek pomiędzy łysieniem plackowatym a celiakią. Autor opisuje przykład 9-letniej dziewczynki z zespołem Downa, cierpiącej na łysienie plackowate i udokumentowaną celiakię, u której zaobserwowano normalny wzrost włosów po zastosowaniu diety bezglutenowej. Przy dużej dominacji tych dwóch schorzeń u pacjentów z zespołem Downa, zaleca oba typy przesiewów serologicznych w każdym przypadku celiakii u pacjentów z zespołem Downa oraz w szczególności, włączenie tej metody w każdym przypadku diagnostycznym łysienia plackowatego.

3.    Dwa przypadki z Grecji
Fessatou S i inni, Celiakia i łysienie plackowate w dzieciństwie, J Paediatr Child Health, 2003;39(2):152-4.   

Abstrakt: Celiakia to genetyczna, immunologiczna enteropatia jelita cienkiego, wywołująca niskie wchłanianie pokarmów. Odporność immunologiczna na gluten często wywołuje szkody w wielu pozostałych tkankach organizmu. Przedstawiamy związek pomiędzy celiakią a łysieniem plackowatym u dwójki dzieci: dziewczynek 13-letniej i 29-miesięcznej. Obie nasze pacjentki miały zastosowane immunoglobuliny klasy A (IgA)  antyciał endomysial, IgA i immunoglobinę G (IgG) antyciał antigliadin oraz biopsję jelita. Stosowanie diety bezglutenowej zaowocowało całkowitym wzrostem owłosienia i polepszyło stan przewodu pokarmowego.

4.    5 przykładów łysienia plackowatego bez polepszenia przy diecie bezglutenowej – czy dieta była dobrze dobrana? (Dieta bezglutenowa we Włoszech sprawia problemy)
Bardella MT, Łysienie plackowate i celiakia: brak wpływu diety bezglutenowej na porost włosów. Dermatology. 2000;200(2):108-10. 
Abstrakt:  TŁO: Ostatnie zgłoszenia związku pomiędzy łysieniem plackowatym a celiakią. CEL: Celem niniejszej pracy było ocenienie prawdopodobieństwa ponownego wzrostu włosów u 5 pacjentów z celiakią przy zastosowaniu diety bezglutenowej. METODY: Celiakia została zdiagnozowana u 5 pacjentów cierpiących na łysienie (universalis u trzech i plackowate u dwójki). Diagnoza została oparta na standardach serologicznych i histologicznych. WYNIKI: U wszystkich pacjentów dieta zapobiegła CD klinicznie, serologicznie i histologicznie ale nie przyniosła efektów w leczeniu łysienia. WNIOSEK: Przy wspólnym wystąpieniu celiakii i łysienia, oba schorzenia różnie reagują na zastosowanie diety bezglutenowej.

5.    Przypadek pacjenta z łysieniem plackowatym z nieumyślnymi problemami z dietą bezglutenową we Włoszech (kraju pizzy i spaghetti.)
Viola F i inni, Nawrót łysienia plackowatego u pacjenta z celiakią podczas nieumyślnego kontaktu z glutenem.
Abstrakt: Pacjent, cierpiący na celiakię wykazywał jedynie miejscowe objawy łysienia. Łysienie zniknęło całkowicie po kilku miesiącach stosowania ścisłej diety bezglutenowej. Pojawiło się po nieumyślnym długotrwałym wprowadzeniu do diety glutenu. Po zastosowaniu surowej diety bez glutenu, w obszarach głowy, które wcześniej ucierpiały w wyniku łysienia, zaobserwowano trwały wzrost nowych włosów. Potwierdza się możliwość bezpośredniego związku pomiędzy celiakią a łysieniem plackowatym.

6.    Opryszczkowe zapalenie skóry i łysienie jako dwa skórne objawy celiakii.
Collins P i inni, Rozpoznanie i postępowanie ze skórnymi objawami celiakii: poradnik dla dermatologów; Am J Clin Dermatol, 2003;4(1):13-20.
Abstrakt: W przypadku celiakii, spożycie pokarmów zbożowych z np. pszenicy, żyta lub jęczmienia, powoduje śluzowe zapalenie jelita cienkiego i zanik kosmkowy z rozrostem mieszka. Nawet 1% populacji może być objęty tym schorzeniem. Choroba ta może także obejmować różne objawy pozajelitowe, z których najbardziej znane jest opryszczkowe zapalenie skóry. Wcześniej, dermatitis herpetiformis uważane było za chorobę skóry często występującą wspólnie z celiakią.

Obecnie, dowody wskazują, że opryszczkowe zapalenie jest skórnym objawem celiakii i dotyka około 25% osób cierpiących na chorobę trzewną. Mogą one występować w tej samej rodzinie i są blisko związane z miejscem klasy II tkankowej HLA w chromosomie 6; 90 % pacjentów posiada gen HLA DQ2, a  prawie wszyscy HLA DQ8. Wszyscy pacjenci cierpiący na dermatilis herpetiformis mają przynajmniej w małym stopniu śluzowe zapalenie lub podrażnienie z celiakią.

Etiologia choroby trzewnej nie jest w pełni rozumiana ale tkanka transglutaminazy wydaje się dominować zarówno w jelicie jak i skórze. Można użyć antyciał surowiczych przeciwko tkance transglutaminazy w badaniach serologicznych i w dalszej terapii dietetycznej pacjentów z celiakią. Dieta bezglutenowa jest niezbędna w leczeniu obu schorzeń oraz konieczne jest doustne podawanie leku Dapsone w świeżo-stwierdzonym przypadku dermatitis herpetifomis w celu złagodzenia objawów. Ustne zmiany zapalne, łysienie plackowate i bielactwo występują prawdopodobnie częściej u pacjentów z opryszczkowym zapaleniem skóry niż u reszty populacji. Z kolei podawane związki celiakii z łuszczycą wydają się być przypadkowe.

Coraz większa liczba osób boryka się z problemem, jakim jest wypadanie włosów czy łysienie. Aby mu zapobiec stosują zatem różne specyfiki, które mają pomóc w poradzeniu sobie z tym problemem estetycznym. Bardzo często jednak okazuje się, że wiele metod nie przynosi oczekiwanego rezultatu i rozczarowuje. 100% gwarancję zadowolenia przynosi natomiast Klinika Handsome Men, której galerię zadowolonych Pacjentów można zobaczyć Tutaj!

Polecane artykuły

Najczęściej kupowane w sklepie internetowym



Łysienie Wypadanie włosów Łysienie plackowate Zagęszczanie włosów Tekstura włosów Liszaj mieszkowaty Cięcie stożkowe Grube włosy