Artykuł

Historia peruk

Artykuł Dodano: 2008.05.15 Komentarze: 0

Temat włosów oraz ich zagęszczania jest bardzo obszerny, dlatego też w poniższym artykule zamieszczamy informacje na temat peruk, które przez wieki były stosowane jako forma zakrycia łysiny czy też wyeksponowania swojej społecznej pozycji.

Zimą 1751 roku, po przyjęciu odpowiedzialnego stanowiska w świecie finansów, Jean-Jacques Rousseau poważnie zachorował. Przykuty do łóżka, półprzytomny z powodu gorączki, i stojąc w obliczu prawdopodobieństwa własnej śmierci, filozof postanowił zmienić bieg swojego życia. Zrezygnował ze wszystkich oznak bogactwa i pozycji społecznej, w tym również ze swojej nowej pracy, decydując się na spędzenie tej części życia, która mu jeszcze pozostała w ubóstwie i niezależności. Po wyzdrowieniu, Rousseau pozostał wierny wprowadzonym zmianom i kontynuował to, co nazwał „osobistą reformą”. Pierwszym aktem byłą zmiana garderoby "Zacząłem reformę od moich wytwornych strojów” pisał „Porzuciłem złote zdobienia i białe pończochy, wziąłem krótką perukę, odłożyłem miecz, sprzedałem zegarek”. " Później , wspominając ten epizod, mówił "Porzuciłem modę i całą tę pompę. Pozbyłem się wytwornych ubrań – koniec z mieczem, koniec z zegarkiem, koniec z białymi pończochami, złotymi zdobieniami, fryzurami”. Zamiast tego, jak napisał "prosta peruka i ubranie z dobrej wełny”. Jako oświadczenie filozoficzne, reforma osobista Rousseau była pełna znaczenia. Akt zmiany stroju na mniej ozdobny wskazywał, że autor opublikowanego właśnie Discours sur les sciences et les arts wprowadzał swoją filozofię w czyn, odwracał się plecami do luksusów i sztuczności paryskiego światka arystokracji, a przejmował styl bardziej zdrowy i naturalny.

Wspomniałem o reformie Rousseau jednak nie tylko po to, by nawiązać do jej filozoficznych implikacji. lecz również po to, by poczynić pewną obserwację. Chociaż Rousseau zrezygnował z modnych strojów i akcesoriów, nie odrzucił jednak peruki. Zmienił zaledwie dotychczas używaną na krótszą okrągłą perukę. Gest ten stał się powodem wielu pytań. Dlaczego, jeśli zamierzał odrzucić całą sztuczność mody francuskiej, po prostu nie zdjął peruki razem z innymi ozdobami i nie zaczął pokazywać się w swoich naturalnych włosach? Dlaczego zamiast tego wybrał po prostu inny model? Czy pewne style mniej niż inne łączyły się z korupcyjnym światkiem arystokracji, od którego chciał się odciąć? To może wyglądać na dość dowolne podejście do kwestii mody, jednak udowodnię, że peruki i wszelkie nadawane im znaczenia były odzwierciedleniem oświeceniowych przekształceń, w zakresie ekonomicznym, społecznym, kulturalnym, począwszy od sądów a skończywszy na nowoczesnej konsumpcji. Liberałowie przez wiele lat wychwalali oświecenie jako miejsce narodzin współczesnego świata, okres w którym najwspanialsi myśliciele zaprzęgli wnioskowanie do walki z wierzeniami i przesądami w celu wyzwolenia jednostki spod ograniczeń wcześniejszych zwyczajów.

Obecnie, historycy są podejrzliwi takiej liniowej, powiedzmy nawet, prostolinijnej interpretacji okresu, jednak większość z nich ma sentyment do odbierania wieku XVIII jako wrót do współczesnego świata. W tej chwili mówi się raczej, że przeobrażenia i nowoczesność osiemnastego stulecia miały mniej wspólnego z kanonami filozoficznymi, a więcej z szeroką gamą zmian społecznych, kulturalnych i politycznych. Wśród tych zmieniających się zachowań, znalazł się także znaczący wzrost konsumpcji. Faktycznie, w projektach historiograficznych studia nad konsumpcją opierają się na porównaniu życia osiemnastowiecznego ze współczesnością. Historycy konsumpcji, generalnie zgadzając się z teoretykami społecznymi podkreślają dwa różne aspekty współczesności. Podczas gdy naukowcy zajmujący się naukami społecznymi podkreślają takie długoterminowe procesy składające się na modernizację jak urbanizacja czy industrializacja, historycy kultury i krytycy literatury definiują współczesność w kategoriach świadomości, podkreślając rozwój samoświadomości i większą świadomość obecnej epoki i tego, co ją odróżnia od epok minionych. Oba sposoby pojmowania współczesności potwierdzają to, co znajdziemy w literaturze historycznej na temat konsumpcji w Europie zachodniej w osiemnastym wieku. Podkreślając socjoekonomiczny proces komercjalizacji, historycy spierają się, czy osiemnastowieczna Europa zachodnia doświadczyła rewolucja konsumenckiej, kiedy kobiety i mężczyźni wyrwali się z więzów niedostatku, by zapoczątkować sezon kupowania w proporcjach wcześniej nieobserwowanych. Chociaż jej umiejscowienie czasowe i geograficzne budzi pewne kontrowersje, powszechnie przyjmuje się że taka rewolucja stanowiła krok ku współczesnemu społeczeństwu konsumenckiemu. W tym samym czasie, studia nad spożyciem, a głównie nad konsumpcją francuską zatoczyły koło, otwierając nowe drzwi pomiędzy oświeceniem a późną współczesnością. Daniel Roche, którego prace zdefiniowały tę dziedzinę, twierdzi, że narodziny konsumpcji były integralną częścią zmian kulturalnych, które doprowadziły do zastąpienia tradycyjnych wartości ekonomii chrześcijańskiej egalitaryzmem i indywidualizmem współczesnej kultury powszechnej. Dla Roche, historia w dużej mierze dotyczy wyzwolenia "Bardzo ważne jest rozpoznanie faktu, że konsumpcyjność nie oznaczała wyalienowania, była raczej sygnałem większego liberalizmu”.

Przenikanie mody doprowadziło do wykształcenia nowego stanu umysłu – bardziej indywidualnego, bardziej hedonistycznego i egalitarnego, a na pewno bardziej wolnego. Mniej optymistyczne niż poglądy Roche, choć identycznie ukierunkowane na znalezienie powiązań między konsumpcją oświeceniową a współczesnością, są stwierdzenia Jennifer Jones , przyjmującej, że oświeceniowe ukierunkowanie na modę pozwoliło na stworzenie nowej, bardziej esencjonalnej definicji rodzaju. Tak jak wszystkie gwałtowne zwroty w historiografii, również uświadomienie sobie nagłego wzrostu konsumpcji wywołało całe serie pytań o jego pochodzenie. Po pierwsze, historycy nie zgadzają się co do zakresu, w jakim konsumpcja zmieniła kształt osiemnastowiecznego społeczeństwa. Chociaż niektórzy dopatrują się we wzroście konsumpcji rewolucyjnych narodzin współczesnego społeczeństwa konsumenckiego, inni ostrożnie podkreślają ekonomiczne i społeczne ograniczenia tej konsumpcji. Jak dalekosiężne były efekty tej tak zwanej rewolucji konsumpcyjnej? Po drugie, badania nie zrealizowały z należytą dokładnością wpływu nowych modeli konsumpcyjnych na kulturę. Jak faktycznie wzrost nowych form konsumpcji zmienił rozumienie siebie i społeczeństwa? Generalizacje dotyczące emancypacyjnej roli konsumpcji mogą prowadzić, nawiązując do wątku materialistycznego, do starszych, liberalnych sposobów pojmowania oświecenia. Zamiast tego powinniśmy dokładniej zbadać znaczenia nadawane poszczególnym dobrom konsumenckim i sprawdzić, w jaki sposób znaczenia te ewoluowały. Społeczne i kulturalne odniesienie do kwestii konsumpcji znajdziemy w historii jednego z najlepiej sprzedających się produktów oświeceniowych – peruki. Życie społeczne tego wysoce dziwacznego towaru odsłania bardzo wiele zagadek dotyczących chronologii, głębi społecznej i zakresu geograficznego nowych praktyk konsumenckich w dobie oświecenia. Bardziej niż potwierdzając proste stwierdzenie istnienia rewolucji konsumenckiej, rozpowszechnienie peruk objawia dramatyczną ekspansję w średniej strefie konsumpcji, zlokalizowanej pomiędzy arystokratycznym luksusem a popularną koniecznością. Co równie ważne, życie kulturalne peruki wywołuje wątpliwości co do długo utrzymujących się teorii emulacji konsumenckiej, sformułowanych przez Georga Simmela, Thorsteina Veblena, i Norberta Eliasa, zgodnie z którymi peruka nie może być interpretowana wyłącznie w kontekście znacznej konsumpcji czy wyznacznika statusu społecznego. Zamiast tego, język wypowiedzi osiemnastowiecznych autorytetów w dziedzinie dobrego smaku wskazuje na próbę wyjścia poza stricte konsumencką kulturę, w której głównym celem dóbr jest wskazywać status społeczny właściciela. Z utworów literackich “kreatorów stylu” wynika nowy zestaw wartości konsumenckich – dogodność, naturalna autentyczność, i wyrażanie samego siebie – co jest wartością pośrednią pomiędzy konsumpcją a statusem.

Powszechne jest uznawanie siedemnasto i osiemnastowiecznej peruki za arystokratyczną ozdobę Europy starego porządku, przykład ekskluzywnego wskaźnika dobrego urodzenia i statusu, noszonego przez niewielką grupę uprzywilejowanych. Rzeczywiście, peruka ma najbardziej arystokratyczny rodowód z możliwych,, jej początki sięgają siedemnastowiecznych sądów we Francji Ludwika XIII i Ludwika XIV, gdzie Moda stała się częścią arystokratycznego świata władzy i życia na pokaz. Pod koniec rządów Króla Słońce, zasięg peruk wykraczał daleko poza Francję i stał się bardzo ważnym wyznacznikiem kostiumu europejskiego arystokraty. I jak do tej pory, pomimo swojego znakomitego pochodzenia, osiemnastowieczne peruki zdaje się, że zeszły brdzo nisko w dół hierarchii społecznej, zajmując miejsca na czubkach najzwyklejszych głów. Dla markiza de Mirabeau, francuskiego dżentelmena i fizjokraty który obwieścił rozprzestrzenianie się luksusu, społeczne rozprzestrzenianie się peruk było bardzo zaskakującym zjawiskiem. "Wszyscy w Paryżu to teraz jaśnie państwo," lamentował w swoim bestsellerze z połowy wieku L'Ami des hommes. "W niedzielę odwiedził mnie człowiek ubrany w czarne jedwabne ubranie i dobrze upudrowaną perukę, a kiedy chciałem powitać go komplementem, powiedział, że jest najstarszym synem mojego kowala czy rymarza, czy tacy panowie stroją się żeby tańczyć na ulicach?” Równie porażony obecnością peruk wsród niskourodzonych był Louis-Sébastien Mercier, wnikliwy obserwator codziennego życia w Paryżu, który przygotował listę rozmaitych ludzi, którzy zaczęli nosić peruki: dyrektorzy szkół w okolicach Paryża, dyrygenci chórów, pisarze, woźni sądowi, sprzedawcy w sklepach, urzędnicy sądowi i notarialni, służba domowa, kucharze i pomoce kuchenne. Czy francuskie peruki naprawdę przeszły tak dramatyczny proces dyfuzji? Świadectwa literackie są kolorowo sugestywne, ale należy je zestawić z bardziej wiarygodnymi rodzajami dowodów, takimi jak rozmiary handlu perukami, kompozycją społeczną klienteli perukarzy oraz częstość występowania peruk w zawartości grobowców. Zacznijmy od handlu perukami. Chociaż historycy twierdzą, że francuski handel towarami luksusowymi i Moda rozrosły się dramatycznie w drugiej połowie siedemnastego i w osiemnastym wieku, tak, że stały się podstawowym sektorem gospodarki miejskiej, to jednak zniszczenie, któremu uległy dokumenty wielu z paryskich związków handlowych uniemożliwia szczegółowe prześledzenie tego procesu. W związku z tym handel perukami staje się wymarzonym obiektem dociekań. W odróżnieniu od mistrzów innych rzemiosł, mistrzowie perukarze kupowali od francuskiego monarchy prawo do świadczenia tego rodzaju usług, pozostawiając ślad w postaci długiego papierowego traktatu. Dzięki temu łatwiej ich policzyć. Liczby naprawdę robią wrażenie.

Od roku 1673, kiedy to powstał niezależny cech rzemieślniczy perukarzy do końca wieku osiemnastego, liczba francuskich mistrzów perukarstwa wzrosła przeszło czterokrotnie, znacznie przekraczając wskaźnik wzrostu populacji królestwa. W Paryżu, liczba ta podskoczyła z 200 w roku 1673 do 835 w roku 1765 i 945 w 1771. Przed rokiem 1776, jeden z almanachów paryskich informował, że nie ma sensu wymieniać nazwiska i adresy najsławniejszych perukarzy, ponieważ jest ich mnóstwo w każdej dzielnicy, wystarczy po prostu pójść i któregoś wybrać. Tak nagły wzrost liczby perukarzu mógłby być zrozumiały w Paryżu, stolicy osiemnastowiecznej mody europejskiej, ale perukarze mnożyli się również w miastach na prowincji. W gwałtownie rozwijającym się porcie Nantes, liczba mistrzów perukarzy podskoczyła z 20 w 1691 i do 92 w 1789. W demograficznie bardziej stabilnym mieście Romen, liczba osób pracujących w tym zawodzie wzrosła z 7 mistrzów w połowie siedemnastego stulecia do 20 w roku 1680 i 83 w roku 1781. A mistrzowie perukarstwa byli zaledwie wierzchołkiem góry lodowej. Mistrzowie zatrudniali wielkie liczby czeladników. W zachodniej Francji, na przykład, tłumy garçons perruquiers były obecne na całym wybrzeżu Atlantyku, od Bordeaux do Le Havre, przemieszczając się wzdłuż półwyspów Bretońskiego i Normandzkiego, albo obierając kierunek wgłąb lądu, do Orléans, Rouen, Versailles i Paryża. W Nantes, aż 683 garçons rocznie, średnio, przemieszczało się do miasta i z miasta pomiędzy rokiem 1773 a 1786. W Rouen, cech perukarzy umieszczał porażającą liczbę od 500 do 600 garçons rocznie w miejscowych sklepach perukarskich (w latach 1780-90).Dane dotyczące czeladników paryskich pozostają tajemnicą, ale Louis-Sébastien Mercier szacuje ich ilość na prawie 10,000. Co więcej, te ogromne liczby nie wykazują wielkiej ilości chambrelans, wytwórców zajmujących się nielegalnym wyrobem peruk, bez zgody cechu. Możemy się jedynie domyślać ich ilości – Mercier ich ilość dla Paryża oszacował na 2000, jednak rozważywszy znaczne różnice w statusie mistrza perukarskiego a jego słabo opłacanych czeladników, nielegalna produkcja na własną rękę musiała być nieodpartą pokusą dla wielu młodych mężczyzn. Najbardziej zaskakująca była penetracja rynku perukarskiego w małych miasteczkach i wioskach. Daniel Roche i Laurence Fontaine opisał jak domokrążcy, straganiarze i sprzedawcy targowi byli kanałem pośrednim dystrybucji dóbr miejskich na wieś. Geograficzne rozprzestrzenianie się handlu perukami sugeruje jednakże, że niektóre dobra związane z modą nie musiały być importowane na wsi.

Faktycznie, nie był niczym niezwykłym zakładanie sklepów przez wytwórców peruk w relatywnie małych miasteczkach w celu bezpośredniego dotarcia do miejscowej klienteli. Po przeprowadzeniu własnych badań dotyczących handlu perukami w roku 1781, naczelnik Rouen dowiedział się, że podczas gdy kapitał prowincjonalny znajdował się w posiadaniu 83 mistrzów, w całym okręgu znajdowało się iż aż 416. Naczelnik był wyjątkowo zdziwiony faktem, że w samym miasteczku La Havre, o naprawdę drugorzędnym znaczeniu gospodarczym, było aż 29 mistrzów perukarskich – znaczna liczba zważywszy, że liczba mieszkańców tej miejscowości wynosiła 18.000. Nawet małe wsie, odkrył, takie jak te których pełno na mapie pomiędzy Rouen a wybrzeżem Atlantyku, mogły pochwalić się kilkoma wytwórcami peruk. Małe miasteczko Aumale, którego liczba mieszkańców spadła w osiemnastym wieku poniżej 2000, powitało w 1710 roku pierwszego mistrza perukarstwa. Do roku 1789 było ich już 7. Oczywiście, peruki stały się w osiemnastym wieku wielkim biznesem, na tyle wielkim, że można było wnioskować, że przestały one być artykułem luksusowym. Pewne niearystokratyczne grupy zawodowe zaczęły nosić peruki już w wieku siedemnastym, a grupa ta rozszerzyła się znaczenie w kolejnym stuleciu, nosili je więc pracownicy magistratu i urzędnicy, finansiści, służba w bogatych domach i oczywiście sami mistrzowie perukarstwa, mający słabość do produktu, który wytwarzali. Księga rachunkowa z połowy wieku, należąca do producenta peruk Le Telliera z Rouen potwierdza to wrażenie. Le Tellier sprzedawał peruki paryskim curés i procureurs, mało arystokratycznym typom, a cena za najtańsze peruki wynosiła zaledwie 12 livrów (mniej niż pół ceny używanego płaszcza czy najzwyklejszej srebrnej tabakierki), tak, by były one w zasięgu handlarzy, wytwórców czy ludzi innych zawodów. Co więcej, mały sklepik Le Telliera produkował ponad 100 peruk rocznie, co oznacza, że ogólna liczba peruk produkowanych rocznie przez miejskich wytwórców sięgała zapewne tysięcy. Baza klientów Le Telliera, skala cen oraz zakres przedsiębiorstwa wskazują jasno na fakt, że w połowie wieku zakres handlu perukami wykroczył daleko poza krąg pracowników magistratu i i szlachetnie urodzonych, stanowiących niegdyś elitę miasta. To, że zróżnicowanie peruk doprowadziło do ich dyfuzji społecznej potwierdza również ślad coraz częstszych odkryć peruk w miejscach pochówku z tamtego okresu. Również spisy notarialne ruchomości wykonywane po śmierci obywatela przez urzędników notarialnych wskazują na ogromną dyfuzję społeczną peruk w osiemnastym wieku. Po pierwsze, spisy takie potwierdzają fakt rozprzestrzenienia się peruk w warstwie lepiej postawionych paryskich rzemieślników. Na 101 osiemnastowiecznych piekarzy paryskich, których spisy pośmiertne ruchomości znaleziono, prawie jedna czwarta, to jest 23 bogatszych piekarzy posiadała peruki. Spośród tych 23 piekarzy noszących peruki, siedmiu posiadało 2, jeden miał ich 4, a kolejny – aż 5. Spisy te potwierdzają również to, na co wskazuje wzrost handlu perukami ; że rozprzestrzenianie się peruk nie było ograniczone do obszarów miejskich.

W spisach farmerów z okolic Paryża słynących z wysoce skomercjalizowanej uprawy i rolnej i hodowli, Jean-Marc Moriceau odnalazł ślady zwiększającej się ilości występujących peruk w osiemnastym wieku. Odsetek farmerów posiadających peruki rósł w niewiarygodnym tempie – w okresie 1690 – 1709 było to 12%, , 29 % pomiędzy rokiem 1710 a 1729, 16 % pomiędzy 1730 a 1739, 21 % pomiędzy 1740 a 1749, i – to prawdziwy skok - 46 % pomiędzy 1750 a 1759. Do połowy wieku, wielu rustykalnych farmerów spod Paryża zamieniło się w przyodzianych w peruki, panów dżentelmenów farmerów. Oddalając się od Paryża jeszcze bardziej, nadal obserwujemy te same wzorce. W małym miasteczku w Normandii, Pont-St-Pierre, pięć na trzynaście spisów inwentarza przeprowadzonych w latach 1750 i 1775 wykazywało peruki, ujawniając jednego bogacza, który posiadał dwie peruki, choć cały jego pozostały majątek ograniczał się do nędznych 45 liwrów. Innymi posiadaczami peruk byli miejscowy biedak, jednak szlachetnie urodzony, agent handlowy, miejscowy markiz i ogrodnik innego szlachetnie urodzonego. Ludzie ci, co warto wspomnieć, nie musieli jechać po swoje peruki do oddalonego Rouen, ponieważ peruki sprzedawano również w okolicznych miasteczkach. Kolejne kwestie potwierdzająca przypuszczenia o szerokim rozpowszechnieniu peruk zawarte są w spisach inwentarza z Savoy ujawniające , że peruki były popularne także wśród notabli ze wsi. Pod każdym względem, peruki były dobrem w osiemnastowiecznej Francji, które osiągnęło niezaprzeczalny sukces. To, czy uznamy to za dowód faktycznego istnienia rewolucji konsumenckiej, w dużym stopniu zależeć będzie od przyjętej definicji słowa rewolucja. Z całą pewnością istniały ograniczenia społeczne dla rozpowszechnienia peruki . W miastach francuskich większość pracowników najemnych oraz część rzemieślników nie nosiła peruk, podobnie jak wiejscy chłopi. Jedynie ułamek męskiej społeczności nosił ten zadziwiający przedmiot, przypominający nam teraz że osiemnasty wiek we Francji był erą konsumpcji. Jednakże w dalszym ciągu należy uznać, że społeczne rozpowszechnienie peruki było zadziwiające.

Podczas gdy w wieku siedemnastym peruki pokrywały głowy królów, arystokratów, bogatych finansistów oraz wysokich urzędników magistratów, peruki w wieku siedemnastym przeniosły się również na głowy prowincjonalnych notabli, farmerów, rzemieślników, handlarzy. sklepikarzy, urzędników i bogatszych wytwórców, a więc klasy średniej, której rozmiary i siła nabywcza znacznie wzrosły w czasie trwania tego stulecia. Również zakres geograficzny rozpowszechnienia peruk wydaje się być wartym zauważenia. We Francji, zakres występowania peruk sięgał daleko poza Wersal, Paryż i stolice prowincji, aby sięgnąć miejscowości w głębokiej prowincji, wsi i małych miasteczek. Ta dyfuzja geograficzne nie wymagała udziału obwoźnych handlarzy, ponieważ producenci peruk zakładali sklepy i obsługiwali klientów w zaskakująco małych miejscowościach. Najtrudniejszym do rozstrzygnięcia pytaniem jest to o chronologiczny rozwój peruk. Peruki z całą pewnością cieszyły się uznaniem za panowanie Ludwika XIV, jednak kluczowymi latami dl tej gałęzi wytwórstwa wydają się być lata regencji (1715– 1723), która była okresem wielkiego ożywienia konsumentów aż do połowy stulecia, kiedy pojawiły się na rynku nowe rodzaje peruk w przystępnych cenach. Oczywiście, w trzeciej kwarcie stulecia peruki stały się dobrem występującym powszechnie wśród całych rzesz klasy średniej. Wzrastające zapotrzebowanie na peruki ujawnia również fakt, że wzrastająca konsumpcja artykułów wiązanych z panującą Moda nie zawsze była związana z aktywnością konsumencką kobiet. i chociaż w samym Paryżu kobiety wydawały na modne ubrania ponad dwa razy więcej niż mężczyźni, to jednak dymorfizm ten nie dotyczył innego rodzaju dóbr, w tym np. produktów do włosów i peruk. W rzeczy samej, w trakcie badań nad zachowaniami mężczyzn w Hanoverskiej Anglii stwierdzono,. że mężczyźni dokonywali zakupu przedmiotów, które następnie zostały przez badaczy błędnie sklasyfikowane jako damskie. Zapotrzebowanie na męskie peruki powinno zaalarmować historyków o istnieniu ryzyka łączenie podejścia konsumenckiego z kobiecością. Jeśli rozprzestrzenianie się peruk dokumentuje jakieś zmiany w trendach konsumpcji, to bardziej niż o rewolucji konsumenckiej świadczy to o stałych procesie zmian dotyczącym stosunku konsumentów do jednego rodzaju dóbr, a mianowicie do akcesoriów. Ekonomista Ben Fine sprzeciwiał się poglądowi o rewolucji konsumenckiej podnosząc argument ograniczenia produkcji odzieży w osiemnastowiecznej Anglii, chociaż on również podkreśla rozrastanie się rynku drugorzędnych akcesoriów. Chociaż drogie tkaniny czy dobra luksusowe nadal pozostawały poza zasięgiem większości, tańsze akcesoria stały się powszechnie dostępne i ku konsternacji wielu moralizatorów, pozwoliły na zmianę wizerunku klasy średniej, a do pewnego stopnia również niższych kategorii społecznych. W świecie dóbr europejskich, akcesoria te zaczęły wypełniać lukę pomiędzy arystokratycznym luksusem a prostą koniecznością. Podczas gdy konsumpcja dóbr luksusowych nie wykazywała najmniejszych oznak zmniejszania się, strefa konsumpcji pośredniej rozrosła się w tak szybkim tempie, tak że stała się ważną i stałą cechą współczesnej ekonomii i społeczeństwa.

Badania wykazały, że ta pośrednia strefa konsumpcji bardzo szybko zapełniła się towarami odzieżowymi, meblami i artykułami wyposażenia wnętrz. . Przykład peruki stoi jakby na skrzyżowaniu dwóch ważnych grup produktów z tej strefy – artykułów do higieny osobistej, przyborów toaletowych oraz akcesoriów przenośnych takich jak zegarki, parasole, wachlarze czy tabakierki. Mając związek zarówno z funkcjami ciała jak i wyglądem, i będąc atrakcyjnymi dla obu płci – akcesoria te stały się tak powszechne w życiu codziennym osiemnastowiecznych kobiet i mężczyzn, że trudno byłoby napisać historię tego okresu pomijając fakt tak wielkiego ich rozprzestrzenienia.

 

Poniżej zamieszczamy informacje z naszego słownika, które są powiązane z tematyką peruk.

A La Choisy - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A L'entiquitee - Styl peruk męskich około 1757roku.

Abbes Wig - XVIII – wieczny styl peruki z trzema rzędami zwiniętych loków zakrywającymi szyję i tonsurą na czubku.

A La Adorable - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Beaumont - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Bordage - (prążkowana sprzączka) styl XVIII – wiecznych peruk męskich.

A La Cabriolet - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Capricieuse - XVIII – wieczny styl peruk damskich. Włosy peruki zebrane wysoko w kaskadę loków i dwa loczki spływające po szyi.

A La Cavaliere - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Commette - Styl peruk męskich około 1757roku.

A La Conquerant - Styl peruk męskich około 1757roku.

A La Dragonne - Styl peruk męskich około 1757roku.

A La Felicite - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Francoise - Styl peruk męskich około 1757roku.

A La Gendarme - Styl peruk męskich około 1757roku.

A La Gentilly - Styl peruk męskich około 1757roku.

A La Jalousie - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Legerre - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Lunatique - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Maitre D'hotel - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Minerve XVIII – wieczny styl wysoko upiętych peruk damskich, ozdobionych 10 strusimi piórami.

A La Mousquetaire - Styl peruki męskiej.

A La Nouvelle Mode - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Nvieu - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A La Paresseuse - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Parisiene - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Plus Tot Fair - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Port Mahon - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Prudence - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Linoxerros - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Royale - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Singulierre - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Tronchin - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A La Venture - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A Layle de Pigleon - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A L'econnomme - Styl peruk męskich około 1757roku.

A L'elephant - Styl peruk męskich około 1757roku.

A L'enfant - Styl peruk męskich około 1770 roku. Płaska góra, pukle na przodzie każdego boku, długie proste włosy na karku z wiszącymi lokami na końcu au naturel.

A L'oidinarre - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A L'oyseau Royal - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

A Ltmpassiant - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A Ltnconstance - Styl peruk męskich około 1757 roku.

A Ltndiference - Styl peruki męskiej.

A Lttalienne - Styl peruki męskiej.

A Naud Espagnol - Styl peruki nosszonej przez Marshal’a Vileron’a w bitwie pod Ramillies I zatwierdzony przez Księcia Marlborough jako ostateczny symbol jego triumfu koronacyjnego.

A Ravir - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

Peruka Adonisa - pudrowana na biało, niewieścia peruka z gęstych opadających włosów, noszona przez modnych młodych mężczyzn . 1734-1775, 'upudrowana i wyglądająca jak gałązki krzewu agrestu w głębokim śniegu'. 'Piękny, powiewny Adonis lub biała Peruka (Periwig)'. Adonis był młodzieńcem niespotykanej urody i ulubieńcem Wenus.

Airy Levant - Wczesno XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Alberm - XVIII wieczny styl peruki męskiej, popularny styl kolonialny.

Alkohol SBP - Używany do czyszczenia peruk.

Allergeck - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Alonż - barokowy styl peruki męskiej o długich pełnych lokach zebranych wysoko nad czołem. Po raz pierwszy założony w sądzie Ludwika XIV

Aptekarskie Krzaki - Żartobliwe określenie skręconej peruki aptekarzy. XVIII wiek.

Au Chasseur - Styl peruk męskich około 1757 roku.

Au Combatant - Styl peruk męskich około 1757roku.

Au Favorie - Styl peruk męskich około 1757 roku.

Au Petit Maitre - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

Au Vieillard - Styl peruki męskiej około 1757 roku.

Aux Charmes De La Liberte - Styl wysoko zebranych peruk damskich, ozdobionych wstążkami, piórami i źdźbłami traw. Późny XVIII wiek.

Airy Levant - Wczesno XVIII – wieczny styl peruki męskiej.


Albemarle XVIII wieczny styl peruki męskiej, popularny styl kolonialny.

Allegreck - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Alonż - Barokowy styl peruki męskiej o długich pełnych lokach zebranych wysoko nad czołem. Po raz pierwszy założony w sądzie Ludwika XIV

Aptekarskie krzaki - Żartobliwe określenie skręconej peruki aptekarzy. XVIII wiek.

Architekt tupetów - Żartobliwa nazwa peukarza.

Bagot Richard - Biskup Bath i Wells, 1845-1854. Pierwszy w historii biskup, który odżegnał się od noszenia peruki biskupiej.

Bandeau - (plural bandeaux)
(1) XVIII – wieczna opaska na włosy.
(2) Treska, wąska lub szeroka, lecz nie przekraczająca rozmiarów czubka głowy, noszona na przodzie i chroniona wstążką. Występowała w ogromnej różnorodności celem sprostania wymaganiom.                          

Baza
(1) Podstawy strzyżenia czy uczesania.
(2) Podstawy peruk
(3) Podstawowy składnik kosmetyku.

Baza postojowa - Plastyczny blok służący do trzymania tupetów podczas nocy tak, aby nie odkształcały się.

Beperwigged - Noszenie peruki.

Bewigged - Noszący perukę.

Bigwig - Ważna osobistość. Nazwa pochodzi od ogromnych peruk noszonych w XVII  i XVIII wieku przez modnych i ważnych mężczyzn, używana również jako szyderstwo pod adresem oficjeli.

Bilboquet - Gliniane wałki do włosów używane do skręcania włosów w perukach. XVII, XVIII wiek.

Black Scratch - Styl peruki męskiej w XVIII wieku.

Blanszowanie - Utlenianie. Słowo używane w XIX wieku podczas przygotowywania włosów do wykonania peruki.

Bliźniacza tresa - Każda podwójna forma małej treski.

Blok do osadzania - Drewniany blok służący do osadzania podstaw peruk lub innych form sztucznych w procesie perukarskim.

Blok do prezentacji - Podstawa w kształcie ludzkiej głowy, na której prezentuje się tresy i peruki.

Blok pokazowy - Blok do prezentacji peruk.

Bob Jansenisty - Styl XVIII – wiecznej peruki męskiej.

Bob Major - Styl peruki męskiej w XVIII wieku.

Bob Tail - XVIII wiek. Amerykański styl peruki.

Bonnet Wig -  XVIII wieczny styl peruki

Boue - Styl peruki podobny do koziej bródki, nazywany także Goatee.

Bourse - Torba na peruki

Brązowy - George Męska brązowa peruka przypominająca bochenek chleba. Noszona przez  Sir Clowdisley Shovell (1650-1707), poświęcona mu w Opactwie Westminsterskim, noszona również przez Thomas’a Dawson’a, Wicehrabiego Cremorne. Nazywano ją również  Sir Clowdisley Shovell.

Buckle
(1) Czas. Skręcać włosy.
(2) XVIII – wieczny styl kręconej męskiej peruki.
(3) Lok
(4) Skręcane w tył
włosy.
(5) Czas. Nakręcać włosy do tyłu.

Buckle chain - XVIII – wieczny styl peruki.

Bunker Hill - XVIII – wieczny, wysoko uczesanej peruki damskiej, inspirowany bitwą o Bunker Hill.

Busky,Bermyca
(1) Ogromna, kędzierzawa peruka od 1765 roku. Styl ten wyznawali Dr Samuel Johnson (1709-1784). Lord Monboddo (1714-1799) i Rev George Whitefield (1714-1770) w starszym wieku. Przypuszczano, że nazwa wywodzi się od sławnego dyrektora szkoły westminsterskiej Dr Busby ,1606-1695), o którym mówi się, że nosił tego typu perukę. Choć pewnym jest także że słowo to określa włosy łonowe i jako takie postrzegano je przed  1723 rokiem.
(2) Żeńskie włosy łonowe. Slang XVIII – wieczny, 1723.
(3) Uczesanie w kształcie ula, 1959-1970.

Cache-folies - Wczesno dziewiętnastowieczna nazwa peruki. W 1793, po Rewolucji Francuskiej, popularny stał się styl bardzo krótkich włosów. Moda ta nie trwała długo i wiele kobiet nosiło naturalnie wyglądające peruki, nazywane ciche-folies, by ukryć odrastające włosy.

Cadenette, cadanette, cadanet - Warkocz noszony na karku upudrowanej peruki.

Chain buckle - Kręcona peruka noszona przez mężczyzn w połowie XVIII wieku.

Chain buckle - Kręcona peruka noszona przez mężczyzn w połowie XVIII wieku.

Cheveler - Peruka.

Chińska peruka - Peruka ze świńskim ogonem imitująca styl noszenia włosów przez Chińczyków w XVIII wieku. Termin teatralny.

Chińskie włosy - Ciemny, szorstki typ ludzkich włosów pochodzących z głów Chińczyków lub innych orientalnych narodów, importowany do Anglii do wyrobu peruk teatralnych i tanich modnych peruk.

Chizzelled wig - Krótko strzyżona peruka. Prawdopodobnie podobna do peruki w kształcie kalafiora.

Chmurny - Styl uczesania damskiego epoki wiktoriańskiej w którym włosy zbierano do przedziałka na środku z luźno puszczonymi, nieułożonymi tresami zwisającymi niczym uszy ogara po bokach głowy i koczkiem z tyłu.

Cibber Colley - (1671-1757) Aktor angielski i dramaturg, który w jednym ze swoich przedstawień miał perukę tak wielkich rozmiarów, iż na scenę trzeba było go wnieść na krześle.

Coiffeur posticheur - Fryzjer robiący peruki.

Colliwog - Kapelusz peruka z syntetycznych włosów. 1962.

Comb slip-on - Peruka połączona z grzebieniem.

Combings hair - Włosy przygotowane dla perukarza pochodzące z wyczesania.

Combings - Splątane włosy wyczesane z kobiecej głowy, szczególnie tych kobiet, które nosiły włosy długie. Były one rozplątywane, czyszczone, klasyfikowane i następnie obrabiane. Kobiety powszechnie kolekcjonowały swoje własne włosy, a kiedy była ich już wystarczająca ilość, oddawały je do perukarza na tresę. W ciąż wtedy na głowie miały własne włosy!! Tego typu włosy były również sprzedawane fryzjerom, którzy oczyszczali je i sprzedawali perukarzom. Od XVIII do wczesnego XX wieku.

Convertible top - Amerykański termin określający perukę.

Cork bob - XVIII – wieczny styl peruki.

Cringlow - Perukarz Ludwika XIV, króla Francji.

Crop club - Klub męski założony w 1795 roku na znak protestu przeciwko podatkom nałożonym na upudrowane peruki w tym właśnie roku. Członkowie klubu mieli peruki nieupudrowane i strzyżone na krótko. Ten nowy styl nazwano Bedford level, jako że Książę Bedford był jednym z pierwszych, który zrzucił perukę i przyjął styl krótko strzyżonych włosów.

Crop curl - Półlok na krótko strzyżonych włosach. Używany w wytwarzaniu peruk męskich.

Crop wig - Peruka z krótko strzyżonych włosów.

Cropped wig - Peruka o krótkim ścięciu.

Crop-ringlet wig - Peruka zrobiona z krótko strzyżonych włosów uczesanych w loki.

Crop-scratch wig - Krótka naturalna peruka.

Crown cap - Tupet na czubek głowy.

Cur wig - Biała upudrowana peruka noszona przez młodych modnych mężczyzn około roku 1734 i 1775.

Curl paper -
(1) Mały kwadrat papieru, w którym trzymana jest tresa uformowana w loki i podgrzewana odpowiednimi żelazkami.
(2) Małe kawałki papieru, z reguły gazety, używane do nawijania włosów, celem osiągnięcia loków po kilku godzinach noszenia.

Curley roy - XVIII – wieczny styl peruki męskiej reklamowany przez Pickeaver’a – perukarza z Dublina.

Cut bob - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Czapka z włosów
(1) Tupet, slang.
(2) Czapka złożona z włosów.
(3) Pobłażliwa nazwa na perukę w stylu krótkiego boba. XVIII wiek.

Czarna peruka do jazdy konnej - XVIII – wieczna peruka, modna na dworze królowej Anny.

Czarna peruka - Tradycyjnie noszona przez aktorów grających role morderców czy innych nikczemników.

Czepcowa peruka - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Czepek
(1) W okresie średniowiecza siatka ze złota lub innej nici używana do osłonięcia włosów dam wielkiego rodu. Również mała czapka okrywająca włosy.
(2) Siatka peruki w kształcie czepka z miękkiego splotu, używana do wykonania peruki w okolicy czubka głowy. XIX/XX wiek.
(3) Pleciona cześć na tyle damskiego czepka.
(4) Błona zamykająca płód, cześć której czasami znajduje się na głowie dziecka. Wierzono, że to dobry omen.

Część czubka głowy - Tresa noszona na czubku głowy.

Część przednia - Tresa noszona na przodzie głowy.

Część włosów - Peruka lub inny sztuczny wyrób, sztuczny dodatek do prawdziwych lub sztucznych włosów w formie peruki, tupetu, koczka, loków itp. noszony na głowie.

Czyszczenie tres - Czyszczenie sztucznych wyrobów czterochlorometanem.

Czyszczenie sztucznych włosów - Oczyszczanie peruk i innych sztucznych włosów za pomocą spirytusu, oczyszczonej benzyny bez dodatków oraz przy zachowaniu ogromnej ostrożności czterochlorkiem węgla. Surowe włosy czyści się roztworem mydła, które nieodpowiednie jest dla włosów już przetworzonych.

Dalmahoy - Krzaczasty typ peruki w stylu bob noszonej przez handlarzy w XVIII wieku i bardzo popularnej wśród chemików i aptekarzy.

Damskie tresy
(1) Rośliny rodzaju Spiranthes
(2) Trawy rodzaju Briza.

Dart - Sekcja w kształcie V wycięta z płaskiej części siatki peruki, ukształtowana tak, by pasowała do krzywizny bloku na peruki.

De-wig
(1) Usuwać perukę.
(2) Zedrzeć komuś włosy.

Diadem - Zakrzywiona tresa lub nakrycie głowy na jej czubku. Często zawierał klejnoty.

Direct wig - Pełna peruka kompletnie uczesana przed założeniem, noszona przez łyse kobiety. XVIII wiek.

Divot - Termin amerykański określający perukę.

Długi bob - Styl peruki męskiej we wczesnym wieku XVIII. Przykrywała kark.

Długi ogon - Nazwa XVIII – wiecznej peruki męskiej, której przód, boki i góra były raczej płaskie, zakończone długim ogonem na karku.

Długi pukiel - Rząd siedmiu pukli na szczycie peruki adwokackiej.

Dobrej jakości włosy - Brązowe i czarne pochodzące z obcięcia były zbierane od wieśniaczek i wysyłane do Anglii z Włoch, gdzie używali ich perukarze. Nazwa nadawała im brzmienie lepszej jakości niż w istocie były.

Doodle - XVIII – wieczna spływająca peruka męska.

Door mat - Slangowy amerykański termin na określenie peruki.

Drawn-through parting - Podział peruki lub innego sztucznego elementu tak skonstruowane, że włosy po przytwierdzeniu do podstawy przewlekane są przez skóropodobny jedwab, tak aby wyglądały jak najbardziej naturalnie.

Dress out - Czesać i układać tresę po wysuszeniu, wyszczotkowaniu i wyczesaniu.

Dress wig - Oficjalne peruka noszona na oficjalne okazje robiona na wzór naturalnej.

Dressing block - Elastyczny blok, na którym czesze się sztuczne elementy takie jak tresy czy peruki.

Drewniany blok perukarski - Drewniany blok w kształcie głowy, na którym wytwarza się peruki.

Drop lock
(1) XVIII – wieczny styl peruki.
(2) Tresa włosów zwisająca luźno w uczesaniu.

Drop - XVIII – wieczny styl peruki.

Duńczyk - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Dwyer Edward - Pierwszy Irlandczyk noszący perukę.

Dynel - Włókno syntetyczne używane zamiast włosów do produkcji tanich peruk.

Dziecięce loczki
(1) Loczki na głowie dziecka. Znikają z wiekiem.
(2) Mały loczek.
(3) Jeden z dwóch małych loczków na tyle peruki adwokackiej.

Dzielący jedwab - Delikatny jedwab w kolorze białym, kości słoniowej lub ciała używany w wyrobie peruk do imitacji naturalnej ludzkiej skóry.

Dzika czerń - Styl męskiej peruki teatralnej, XVIII wiek.

Egan - Perukarz londyński i rzymsko katolik, w którego domu w 1760 nocował James Boswell.

Elastic - Rozciągliwa gumowa nić używana w niektórych typach peruk celem umocowania ich na głowie.

Elżbieta I - Królowa Anglii Nosiła żółto – rudą perukę.

En beguille - Styl peruki męskiej z XVIII wieku.

En grain d’espinards - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

En long - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

En negligee - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

En point - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

En-boucle-demi-naturelle - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

En-boucle-detachee - Styl peruki męskiej w XVIII wieku.

En-chaines - Styl peruki męskiej z XVIII wieku.

En-cue-d’artichaeux - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

En-echelle - Styl peruki męskiej w XVIII wieku.

En-escalier - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

En-escargot - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Enooreilles-d’epagneul  - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Esquire wig - Naturalna, pełna peruka gentlemanów. 1968.

Etylina - Benzyna używana do czyszczenia peruk i innych sztucznych elementów skonstruowanych na podstawie sieci.

Falstaff - XVIII – wieczna peruka zastosowana do charakteryzacji Falstaffa w „Wesołych kumoszkach z Windsoru” i „Henryku IV”. Noszona przez aktorów James’a Quinn’a (1693-1766), John’a Henderson’a (1747-1786) i Robert’a William’a Elliston’a (1774-1831) w roli tytułowej.

Fastryga - Szeroki luźny ścieg używany przy przerabianiu peruk.

Feather crown
(1) Korona peruki uczesana stojąco, XVIII wiek.
(2) Czubek peruki wykonany z pojedynczych piór. XVIII wiek.

Feather top - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Feder Louis - Austriacki perukarz, który wyemigrował do USA. W 1914 roku powołał Dom Louis’a Feder’a i spopularyzował swój Tashay – formę tupetu. Kiedy przechodził na emeryturę w 1964 mówiło się o 100 000 sprzedanych sztuk. Znany był w Ameryce jako Król Tupetów. Zmarł na raka w Miami w styczniu 1969 roku.

Ferret - Cienka wstążka używana w perukarstwie.

Flash
(1) XVIII – wieczny slangowy termin na perukę.
(2) Kolorowa lub blond smuga we włosach.

Flip
(1) Swobodnie ułożona tresa zmieniająca położenie.
(2) Pasmo gumy z oczkiem na każdym końcu służące do mocowania wałków do trwałej ondulacji.

Flux - Myc perukę. XVIII wiek.

Forma czaszki - Forma głowy, na której mocuje się podstawę peruki.

Frędzla - Słowo używane przez perukarzy na określenie lnianego włókna.

Frizz
(1) Stan posiadania pokręconych włosów.
(2) Kręcić lub karbować włosy.
(3) Pętle końskich włosów na peruce sędziego i na czubku peruki adwokata.

Frizz wig - Peruka pełna loczków.

Frizzle
(1) Krótki, wyraźny lok.
(2) Peruka w lokach.
(3) Kręcone włosy.
(4) Poskręcać włosy w małe loczki.
(5) Wysuszyć i częściowo popalić włosy zbyt gorącymi żelazkami, XIX/XX wiek.
(6) Każdy mały sztuczny lok.
(7) XVIII – wieczne, slangowe określenie fryzjera.

Frowze
(1) Peruka z kręconych włosów lub włosy kręcone naturalnie.
(2) Skręcać.

Full bottom
(1) Styl XVIII – wiecznej peruki męskiej.
(2) Sędzia, XVIII/XIX – wieczny slang.

Full dress - Moda peruk męskich od 1760 roku.

Full - Styl peruki męskiej, XVIII wiek.

Fun wig - Peruka wykonana z syntetycznych włosów i uczesana w stylu wyjściowym, rzadko noszona. W latach 60-tych XX wieku wiele kobiet miało tuzin lub więcej takich peruk uczesanych w różnym stylu i różnego koloru.

Furażerka
(1) Mała podstawa pod tresę w kształcie czapki. XIX, wczesny XX wiek
(2) Podstawa pod kok w kształcie czapki.
(3) Rama do włosów w kształcie czapki.

Galon - Wąska, ciasno pleciona wstążka z jedwabiu lub innego odpowiedniego materiału w różnych kolorach, używana w podstawach peruk i innych wyrobach sztucznych.

Galon zewnętrzny - Zewnętrzny galon tresy.

Gammabenzene Hexachloride - Używany jako środek przeciwpasożytniczy przez fryzjerów i perukarzy. Używany do niszczenia gnid.

Gaza - Tkanina o przezroczystej teksturze używana do wyrobu peruk . Oryginalnie wykonywana z jedwabiu. Obecnie również z włókien syntetycznych.

Gąszcz
(1) Broda. Slang, termin amerykański.
(2) Peruka.
(3) Rodzima nazwa tłustych, brudnych włosów.
(4) Włosy łonowe.

Gizz - Peruka (szkockie).

Głowa do prezentacji - Woskowa, drewniana lub plastikowa podstawa w kształcie głowy do prezentacji peruk, tres i innych sztucznych wyrobów z włosów.

Głowa komediowa - XVIII – wieczna  teatralna peruka męska o wyglądzie humorystycznym.

Głowa manekina
(1) Drewniany blok w kształcie czaszki na którym robi się peruki lub inne tresy.
(2) Plastyczny blok pokryty materiałem, na którym czesze się peruki i tresy.
(3) Blok wystawowy z wosku, papier mache lub innego właściwego materiału do prezentacji peruk i tres.

Głowa z kanwy - Plastyczny blok do wykonywania peruk.

Gniazdo gnid - Masa brudnych, splątanych włosów naturalnych lub włosów peruki. Slang. Termin bristolski.

Gozzan - Stara peruka, pożółkła, ale wciąż noszona.

Grecka mucha - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Gregorian
(1) Rodzaj czapki nazwanej tak z powodu używania przez Gregory’ego fryzjera. XVII wiek.
(2) Styl peruki męskiej, XVIII wiek.
(3) Peruka XVIII/XIX – wieczna.

Grizzle
(1) Siwe włosy.
(2) Siwa peruka.
(3) Nazwa na siwowłosego mężczyznę.
(4) Siwieć.
(5) Posiwiać.

Grizzle tye wig - Siwa peruka męska ze związanym ogonem, która weszła w modę we wczesnym wieku XVIII.

Grzebień do lnu - Przyrząd ze stalowymi szpikulcami do czesania tres.

Grzebień do tupetów - Grzebień do czesania tupetu.

Grzebień spodni - Płaski grzebień umiejscowiony we fryzurze pod tresą dla jej podtrzymania.

Grzegorz - Sławny londyński perukarz. Pochowany w kościele ST. Clement Dane w Londynie. XVII wiek.

Grzywka - Mała tresa noszona jako grzywka.

Hak do włosów - Duży hak wykonany ze skorupy żółwia, kości, metalu lub innego odpowiedniego materiału służący do przewlekania włosów przez szkielet peruki.

Handlarz włosami - Osoba, która kupuje i sprzedaje ludzkie włosy. Większość używanych w Anglii włosów importowano z Europy. Handlarz czyści, sortuje, stopniuje i kręci wiele z surowych włosów i następnie sprzedaje je perukarzowi.

Harding Sylwester - Malarz miniatur, urodzony w Newcastle pod Lyme w 1745 roku, zabrany jako młodzieniec do Londynu, gdzie praktykował u perukarza. Jego syn – George Perfect Harding był również wysokiej klasy miniaturzystą.

Head
(1) Czaszka.
(2) Wszystkie włosy rosnące na ludzkiej głowie.
(3) Zbiór włosów usunięty z głowy jednym cięciem.
(4) Peruka. Termin głównie teatralny. XVIII/XX wiek.
(5) Włosy uczesane w szczególny sposób.
(6) Koniec skóry głowy z włosami.
(7) Wystarczająca ilość włosów do wykonania peruki. Ilość waha się od 1.5 uncji do 5 uncji i więcej przygotowanych włosów zgodnie z wymaganym stylem peruki.

Head shell - Nie posiadająca twarzy, pusta w środku głowa do pokazywania tres i innych sztucznych wyrobów.

Headdress
(1) Ubranie lub przykrycie głowy: kapelusze, czepce itp. lub też każdy materiał dodany do fryzury dla dekoracji.
(2) Peruka lub dodane części włosów.
(3) Uczesane lub ułożone włosy.

Hunting - Styl peruki męskiej w XVIII wieku.

Iman Pierre - Francuski producent woskowych modeli do prezentacji peruk o międzynarodowej sławie.

Implantacja - Czynność lub proces układania lub wkładania włosów w odpowiednią podstawę tresy.

Indygo - Barwnik otrzymywany z pędów Idigofera Tinctoria z indii i Jawy. Substancja w czystej postaci ma wzór C10H10O2. W XVIII/XIX wieku była popularnie używana do farbowania włosów, szczególnie w przygotowaniu włosów na tresy, gdzie wciąż jeszcze jest czasem używana. Receptura to: 1 część henny, 2 części indygo. By otrzymać odcień jasnobrązowy mieszankę pozostawiano na włosach na godzinę, by uzyskać ciemniejsze odcienie brązu – na pół godziny dłużej.

Jacobite, mode du - Styl czarnej peruki noszonej we Francji w okresie przedrewolucyjnym.

Jasey
(1) Peruka w stylu bob.
(2) Peruka z wełny. Kolokwialny i humorystyczny termin. XV/XIX wiek.
(3) Slangowe określenie sędziego spowodowane jego ogromną peruką. XIX wiek.
(4) Pogardliwe określenie na czuprynę. Xix wiek.

Jedwab do szycia - Mocny, piękny jedwab do przyszywanie opraw tres.

Jedwabna sieć - Sieć peruki wykonana z jedwabiu.

Jehu’s jemmy - XVIII – wieczna peruka noszona przez woźniców. Biała peruka pokryta małymi lokami blisko powierzchni niczym runo owcy.

Jelito - Materiał używany w perukarstwie do wzmocnienia przedziałka.

Kanclerz - Peruka noszona przez mężczyzn w XVIII wieku.

Kanwa - Mocny, ciemny materiał z konopi lub lnu, używany czasami do pokrycia plastycznej podstawy do wykonywania peruk.

Kapelusz z włosów - Pogardliwy termin na tanią perukę lat 60-tych XX wieku wykonaną z syntetycznych włosów.

Karczoch
(1) XVIII – wieczny styl peruki męskiej.
(2) Uczesanie nastolatków, 1962.

Kaskada
(1) Luźno puszczone włosy.
(2) Tresa stylizowana na (1).

Kaskadowa peruka - Długa spływająca peruka męska. XVIII wiek.

Katogan - Węzeł włosów w upudrowanej peruce. XVIII/XIX wiek

Kid-skin wig - Noszona przez Rzymian jako tani substytut peruk lepszej klasy.

Kiść loków - Grupa lokowanych tres.

Klasyfikowanie - Podział włosów z „odzysku” na trzy grupy długości:
(A) Najdłuższe na warkocze.
(B) Średniej długości na koczki.
(C) Krótkie na peruki męskie.

Klatka schodowa - Styl peruki męskiej XVIII wieku.

Klejona peruka - Szybko wykonywana, tania peruka do użytku teatralnego, tworzona po przez przyklejenie włosów do podstawy.

Klejonka - Szorstka tkanina lniana pokrywająca plastyczne podstawy na których wykonuje i czesze się peruki.

Klips do tres - Mały klips do włosów, na którym przymocowane są małe tresy, umocowywane we włosach.

Kłąb włosów - Ogół włosów pochodzących z wyczesywania, trzymanych przez kobiety w pojemniku na włosy. Używane później były do zrobienia poduszeczek lub sprzedawane perukarzom.

Kobiercowy rycerz - Mężczyzna, którego interesował głownie wygląd jego peruki, nie zaś romanse.

Koczek plecionka - Zwój złożony z jedno lub dwupasmowych tres.

Kokarda, węzeł
(1) Tresa z włosów uformowana w węzeł.
(2) Kokarda z wstążek zawiązana na włosach.

Kołatka - Wisiorek do peruki. 1818.

Kometa - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Konieczna część - Tresa noszona z powodu łysiny lub innej prawdziwej potrzeby, jako kontrast do peruk noszonych dla mody.

Końskie włosie - Włosie z ogona lub grzywy konia. Używane do wykonywania peruk prawniczych i bardzo rzadko jako włókno w podstawach peruk. Obecnie włosie końskie na peruki prawnicze importuje się z Japonii.

Korkowa peruka - Bardzo lekka peruka.

Korona
(1) Włosy na obwodzie czubka peruki lub głowy. XVII wiek.
(2) Okrągłe nakrycie na czubek lub tył głowy.
(3) Mała tresa na czubek głowy.

Korona i przedziałek - Rodzaj tupetu dla kobiet. Późny wiek XIX.

Kosz na peruki - Kosz na peruki klientów przeznaczone do czyszczenia czy czesania.

Kręcone włosy
(1) Naturalnie kręcone włosy na tresy.
(2) Włosy człowieka w naturalnych lub sztucznie uzyskanych lokach.

Królestwo peruk - Sędziowie, adwokaci, prokuratorzy itp.

Królewski ptak - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Krótki bob
(1) XVIII – wieczny styl peruki męskiej.
(2) XX – wieczny styl włosów damskich.

Krótki ogon - XVIII – wieczny styl peruki męskiej czesanej raczej płasko na czubku i bokah, pełniej na tyle z krótkim ogonem.

Krzaczasta peruka - XVIII – wieczny styl peruki.

Kształt - Kształt głowy odlany w gipsie modelarskim, papier mache czy wosku służący do wytwarzania na nim tres czy innych sztucznych elementów.

Kula, podpora, krocze
(1) XVIII – wieczny styl peruki męskiej.
(2) Tnąca część ostrzy nożyczek.

Kwadratowa peruka - Styl peruki męskiej XVIII wieku.

Ladder
(1) XVIII – wieczny styl peruki męskiej.
(2) Przestarzała forma słowa lather – piana

Lalkowa peruka - Zwykle wykonywana bezpośrednio na głowie lalki. Do XIX wieku do tego celu używano tylko ludzkich włosów, co dalej jest praktykowane przy wykonywaniu najlepszych lalek.

Lappet
(1) Tresa włosów wisząca luźno na twarzy lub szyi.
(2) Pętla włosów zwieszająca się z fryzury.
(3) Zwisający lok.

Le Brun - Sławna fryzjerka, żona perukarza.

Lekka góra - Lekka góra tresy, która wykonana jest z najlżejszych dostępnych materiałów.

Leonimster - Miasto sławne z „peruk”, które w istocie są ciastkami a nie perukami noszonymi na głowie.

Levant - Nazwa XVIII – wiecznego stylu peruk.

Lexonic wig - Styl XVIII – wiecznej peruki męskiej.

Lichtenfeld J.A. - Sławny XIX – wieczny perukarz, fryzjer i pisarz w zakresie fryzjerstwa.

Linnaeus wig - Styl peruki męskiej około 1720 roku.

Lisia kita - XVIII – wieczny styl peruki teatralnej.

Lniana czaszka - Podstawa pod teatralne peruki z płótna.

Lniane włókno frędzlowe - Używane przez perukarzy jako podstawa połączeń pasm. Używa się wszystkich odcieni od białego do ciemnobrązowego.

Lok boczny Lok peruki zakrywający ucho i szyję, dający im ciepło.

Lok na szyi
(1) XVIII – wieczny styl peruki z lokiem na szyi.
(2) Pionowy lok na szyi peruki adwokackiej.

Lok przedni
(1) Lok rosnący zaraz nad czołem.
(2) Część peruki uczesana nad czołem.

Loki woźnicy - Długa peruka z loków sięgająca nad ramiona. XVIII/ wczesny XIX wiek.

Lokówka
(1) Drewniany, lub rzadziej, szklany wałek, na który nawijano proste włosy, potem podgrzewano I suszono by ufryzować perukę. Średnica wałków jest większa na końcach niż w środku. W latach 60-tych XIX wieku w  kolekcji Johna Stevens’a z Bristolu spotkać można było wałki bambusowe, mahoniowe, bukszpanowe, gliniane  szklane. Wałki szklane używane były do włosów białych by zapobiec farbowaniu. (2) Drewniane wałki zwężane po bokach

Louis - XVIII – wieczny styl peruki męskiej. Nazwa prawdopodobnie wywodzi się od Św. Ludwika – patrona perukarzy.

Lwia peruka - Nazwa peruki lekarskiej, wywodząca się od grzywy lwa. Późny wiek XVIII.

Łatka tresy - Każda podstawa wyrobu sztucznego, na której powstają tresy wszelkiego kształtu i rozmiaru, by zostać w konsekwencji użyte tam, gdzie potrzeba.

Łatka z włosów
(1) Małe tresa przykrywająca miejsce na głowie o małej ilości włosów lub łyse.
(2) Włosianka.

Łkający Billy - Wczesno XVIII i XIX wieczny styl peruki męskiej.

Łysy szczyt - Peruka z łysym czubkiem głowy. teatralne.

Malowane włosy - Pośród łysych Rzymian ci, którzy nie nosili peruk mieli włosy namalowane na skórze.

Mały, dziecko - Mały loczek na tyle sędziowskiej peruki.

Mały tył - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Manekin
(1) Figura rozmiarów naturalnej wielkości człowieka, używana przez artystów od conajmniej XVI wieku.
(2) Sztuczna głowa do wystawy peruk.

Manekin - Głowa manekina, na której prezentowano peruki. XVIII/XIX wiek.

Marchewkowa głowa - XVIII – wieczny styl rudej teatralnej peruki.

Margot - Pierwsza żona Henryka IV Trzymała żółtowłosych paziów jako źródło włosów na jej peruki.

Marmurowe peruki - W okresie rzymskim służyły do okrywania głów marmurowych rzeźb tak, aby zawsze miały modne fryzury.

Masquarade wig - Peruka noszona jako zamaskowanie.

Mausolus - Król Karii Potrzebując pieniędzy, zarządził ogólne golenie i sprzedawał wyprodukowane w ten sposób peruki.

Mechaniczny perukarz - Perukarz wykonujący peruki przy użyciu maszyn. Xix wiek.

Meduza-tete - XIX-wieczna, nadmiernie zdobiona peruka, której loki odstają z głowy jak wijące się węże.

Merkin comb - Mały grzebień do peruki.

Messalina - Żona cesarza rzymskiego Klaudiusza. Przybierała się w różne peruki wychodząc na nocne eskapady.

Mężczyzna z peruką - Dr Samuel Parr.

Mieszanie optyczne - Mieszanie i zaznaczanie włosów używanych w tresach.

Miękka sieć peruki - Miękka drobnooczkowa sieć jedwabna stanowiąca podstawę peruki.

Minister’s bob - Styl peruki męskiej XVIII wieku.

Minniken John - Urodzony w Maryport w 1681 roku, zmarł w 1793 roku w wieku 112 lat. Z jego włosów powstało ponad 70 peruk.

Minor bob - Styl peruki męskiej XVIII wieku.

Młotek osadzający - Mały młotek z grubą rączką długa na około 5’’, o dwóch okrągłych stronach na główce, jedna na ¼’’ i druga – ½’’ średnicy. Używany do przybijania gwoździ bloku podczas mocowania podstawy peruki na drewnianym bloku perukarskim.

Model
(1) Każdy obiekt na którym pracuje, lub który kopiuje fryzjer najczęściej z natury lub też tworzy własny styl.
(2) Osoba lub sztuczna głowa, którą modeluje fryzjer czy perukarz, lub też, na której prezentuje swoje dzieła.

Model woskowy - Model z wosku, na którym perukarz wystawia wyprodukowane przez siebie sztuczne elementy. XVIII/XX wiek.

Modna peruka - Peruka noszona przez osoby z naturalnymi włosami, pragnące nagle zmienić kolor, styl uczesania bez konieczności ingerowania we własne włosy.

Moher - Piękna, jedwabista sierść angorskiej kozy. Używana do peruk teatralnych i jako ozdobny sztuczny dodatek do fryzur.

Moherowa peruka - Peruki noszone przez woźniców w XVIII/XIX wieku.

Morski ogon - Ogon peruki noszony przez oficerów marynarki wojennej w XVIII wieku.

Najlepiej wyglądający książe w świecie Chrześcijańskim - Strażnik, wuj i pierwszy kuzyn Księcia Brunszwiku, któremu nadano to miano.

Narodowa peruka zdrowotna - Peruka lub inny sztuczny element wytwarzany przez perukarzy dla klientów, którzy cierpią z powodu łysiny.

Natural - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Natural fly - XVIII – wieczny styl peruki noszony przez gentlemanów na wsi.

Naturalny przedziałek
(1) Linia, na której włosy rozdzielają się podczas czesania.
(2) Naturalnie wyglądający podział peruki.

Nazareński przód - Przód peruki wykonany na wzór uczesania Jezusa na malowidłach i rzeźbach. Slang XVIII – wieczny.

Neck spring - Spłaszczona, metalowa, zwinięta sprężyna wkomponowana w oprawę peruk, by utrzymać je w pożądanej pozycji.

Niedbały - Styl peruki męskiej XVIII wieku.

Niedzielna klamra mieszkańców - XVIII – wieczna męska peruka mająca kilka warstw pukli umiejscowionych z tyłu i po bokach. Żartobliwa nazwa na perukę w kształcie długiego pazia.
Niewidoczna peruka Peruka lat 1849/50, która jest nie tyle niewidzialna, co nie do odróżnienia od naturalnych włosów.

Nightcap
(1) Nakrycie głowy stosowane do zachowania ciepła i ochronienia fryzury.
(2) Klosz ze srebrnego drutu zabezpieczający ogromne peruki w XVIII wieku, chroniący przed myszami podczas nocy.

Nivernois-hat - Kapelusz peruki. Wodoodporny kapelusz noszony na peruce w XVIII wieku.

Noodle and a doodle wig - Slangowy termin na spływającą perukę. Wywodzi się z burleski zatytułowanej „Tomcio Paluch”.

Nob thather - Perukarz. XVIII wiek.

Nonsense - Zmieszane masło na perukę, używane zamiast pomady.

Normandin net - Podstawa na tresy i peruki z włosów.

Nosorożec - Styl peruki męskiej XVIII wieku.

Nylon-saran-dynel - Substancja syntetyczna zbliżona do prawdziwych ludzkich włosów. Może być tkana lub wiązana w modnych perukach. XX wiek.

Obwódka ze wstążki
(1) Wstążka okalająca owal głowy w podstawie peruki, za wyjątkiem czterech punktów ( nad uszami i czołem). Jest to wstążka która dopasowuje perukę do głowy. Nazywana również wstążką obwodową.
(2) Wstążka formująca I dopasowująca perukę do głowy czasem blednie nazywana jest opaską.

Oczko - Jedna z przestrzeni sieci peruki.

Odlew gipsowy - Odlew głowy z gipsu modelarskiego umożliwiający idealne dopasowanie peruki do nietypowego kształtu głowy.

Odwrócone wiązanie - Wiązanie w kierunku przeciwnym do tego, w którym włosy będa czesane w tresie.

Oczyszczone włosy - Włosy orientalne rozjaśnione, koloryzowane i przygotowane do użycia w perukarstwie.

Ogoniasta peruka - XVII/XVIII – wieczna peruka męska z włosami znad karku ułożonymi w małe loki lub ogonki. Długi ogon pokrywał cały kark. Krótki paź sięgał górnej części szyi. Pierwsza udokumentowana w 1684 roku. Noszona głównie przez handlarzy.

Open-mesh net - Sieć peruki z dużymi szczelinami pomiędzy pasmami.

Oprawa
(1) Zewnętrzna krawędź peruki lub transformacji.
(2) Wiązać, przymocowywać, spowijać czymś głowę.

Oprawa włosów - Długość każdego odpowiedniego sprężystego materiału takiego, jak jedwab, drut ołowiany pokryty jedwabiem lub bawełną, guma itp. używana do mocnego trzymania razem włosów w tresie na głowie lub zdjętej z głowy.

Oprawianie - Taśma lub wstążka do której mocuje się siatkę peruki i która nadaje peruce kształt.

Oreilles de chein - Psie uszy, styl peruki damskiej w 1789 roku.

Osłona palca - Metalowa osłona otwarta na obu końcach, o jednym końcu okrągłym, a drugim eliptycznym. Noszona na palcu wskazującym lewej ręki nie miała osłaniać palca, lecz raczej ułatwiać przepychanie igły podczas szycia peruki.

Osoba przygotowująca włosy - Pracownik warsztatu wytrenowany w sztuce przygotowywania włosów do wyrobu elementów sztucznych np. tres.

Osobisty perukarz - Perukarz wykonujący peruki dla osobistych mieszkańców.

Otho Marcus Salvius - Peruka tego cesarza rzymskiego widnieje na monetach.

Ozdobne włosy - Sztuczne elementy takie jak peruki, tresy itp. XVIII/XIX wiek.

Ożywiająca sprzączka - Styl peruki męskiej wprowadzony przez francuskiego perukarza, Mons de la Papillote, w 1764 roku. Nadawała noszącemu bardziej zaciekły wygląd.

Paczka włosów
(1) kolekcja dziewiczych włosów wysyłanych przez sprzedawcę do perukarza.
(2) Powiązane w pęczki dziewicze włosy różnego rodzaju wysyłane do perukarza przez sprzedawcę.

Pajęcza peruka - Lekka peruka z włosów wiązanych na sieci. Połowa Xix wieku.

Nadmanganian potasu - Substancja chemiczna używana w XIX wieku w procesie rozjaśniania włosów do tres.

Pan upudrowana peruka - Postać wiersza z 1640 roku.

Pasek tresy - Wąska wstążka treski, stosowana do miejscowego zastąpienia ubytku włosów.

Pate
(1) Głowa, XVIII wiek.
(2) Peruka.

Pattes de lapin - (franc) Królicze łapki. Styl peruki, w którym baki delikatnie wcinają się w uszy.. Popularny w XVIII wieku.

Pelt
(1) Humorystyczna lub dialektyczna nazwa ludzkiej skóry. XX wiek.
(2) peruka wykonana z naturalnej skóry i sierści zwierzęcej.

Pełna torba - Nazwa XVIII – wiecznej peruki, w której włosy z tyłu zabezpieczone były torbą zwieńczoną dużą kokardą.

Pełny bob - Styl peruki męskiej, XVIII wiek.

Pełny przód - Skręcony przód włosów peruki.

Periwig
(1) Peruka. XVII wiek.
(2) Ryba odkryta przez John Joselynn w Nowej Anglii i nazwana periwig.

Periwig engineer - Perukarz.

Periwiggian - Osoba nosząca perukę. XVII wiek.

Periwig maker - Perukarz. XVII/XVIII wiek.

Periwig pated - Noszący perukę.

Periwincke - Peruka.

Perriwig maker - Perukarz.

Perriwincke - XVIII – wieczny termin określający perukę.

Perruque - Peruka.

Perruquiana - Kolekcja anegdot, pism i plotek odnosząca się do peruk.

Perruquier - Perukarz.

Perruquiere - Perukarka.

Peruka adwokacka - Peruka noszona przez adwokatów w sądach. Wykonywana głównie z końskich włosów. Po raz pierwszy założona w XVII wieku w okresie Restauracji jako innowacja francuska. Ten typ peruki wykonany jest z kędzierzawej korony 3 rzędów włosów po 7 pukli, następnie 1 rząd z 4 puklami, 1 prostopadłego pukla, rzędu 2 pukli, dwóch ogonków z małymi loczkami.                               

Peruka biedaka - Peruka z owczej lub cielęcej skóry.

Peruka biskupia - Noszona przez biskupów kościoła anglikańskiego. Przód był czasami czesany na 2-3 cale wysoko. Biskupi nosili je w Izbie Lordów do około 1830 roku, kiedy to biskup Londynu Blomfield otrzymał pozwolenie Wilhelma IV by zaprzestać tej tradycji.

Peruka Brutusa - Brązowa nieupudrowana peruka o niechlujnym wyglądzie, 1790-1825. Oryginalnie od włosów Brutusa XVIII wieku,

Peruka Brygadiera - Styl z dwoma korkociągami na szyi, noszona przez wojskowych I miłośników stylu wojskowego w drugiej połowie XVIII wieku.

Peruka buckle - Kręcona peruka, XVIII/XIX wiek.

Peruka cadanette - XVIII – wieczna, pudrowana peruka męska z dwoma warkoczami na karku. Fryzura ta weszła w modę we Francji za rządów Ludwika XIII. Wprowadził ją Honore d’Albret, brat Księcia Luynes.

Peruka cadogan - Nazywana również klubową. Styl pojawił się w latach 60-tych XVIII wieku. Nazwana prawdopodobnie za Karolem , drugim baronem Cadogan.

Peruka caracalla - Czarna peruka dla kobiet, około 1798 roku, ułożona w kiełbaskowate loki. Od uczesania cesarza rzymskiego o tym imieniu (188 – 217 n.e.), który pojawiał się na monetach.

Peruka catogan - Peruka męska z szerokim złożonym warkoczem, zabezpieczonym czarną wstążką. Późny wiek XVIII.

Peruka caxon - Nazywana caxon do okresu po 1725 roku. Nazwana tak za mordercą, który maskował się peruką, lecz mimo to został powieszony i wystawiony na widok publiczny w pobliżu Caxton.

Peruka club - To samo, co Peruka Catogan

Peruka do ćwiczeń - Peruka, na której praktykanci ćwiczyli sztukę fryzjerską.

Peruka dla psa - Peruka z ludzkich lub sztucznych włosów zakładana psom, nazywana doggie-wiggy, USA 1967.

Peruka dr Pangloss - Peruka w stylu noszonej przez bohatera Kandyda Voltair’a

Peruka dr Syntax - Peruka opisywana na rysunkach w Podróżach Dr Syntax Rowlandson.

Peruka druciana - W XVIII i XIX wieku czyniono próby spopularyzowania tej formy peruki.

Peruka Duvillier’a - Wysoko czesana peruka nazwana za Sławnym francuskim perukarzem końca XVII wieku. Nazywana również falbaną.

Peruka dworska - Peruka wykonana z białych lub szarych włosów odpowiednia do noszenia na dworze królewskim XVII/XX wiek.

Peruka dwu ogonowa - XVIII – wieczna peruka z dwoma ogonami.

Peruka egipska - Peruka noszona przez starożytnych Egipcjan. Nie wolno było zobaczyć króla z jego naturalnymi włosami. Potem zasada ta przeniosła się na pozostałych ludzi u władzy. Peruki te były wykonywane z włosów ludzkich lub włókien roślinnych.

Peruka eklezjastyczna - Peruki XVIII i wczesnego XIX wieku odpowiednia dla kleru.

Peruka eleganta - XVIII wieczny styl peruki.

Peruka fantail - Peruka męska, w której ogon zwisa luźno w kilku lokach niezwiązany. Wczesny wiek XVIII.

Peruka Fiji - Wykonana z włosów zabitych w bitwie ofiar i sprzedanych jako ciekawostki po jednym dolarze za sztukę.

Peruka gegorgiańska - Peruka w stylu z okresu 1714 – 1820.

Peruka gooseberry - Duża, skręcona peruka. Nazwa prawdopodobnie pochodzi od podobieństwa do krzaka agrestu.

Peruka jedwabna - Peruka teatralna, w której zamiast włosów użyto pasm jedwabiu.

Peruka jeździecka - Peruka stosowna do jazdy konnej.

Peruka kalafior - Biała, mocno skręcona peruka w kształcie boba z krótkich włosów powszechnie noszona przez dostojnych księży i lekarzy w XVIII wieku, a od późnego wieku XVIII do wczesnego XIX przez woźniców.

Peruka kąpielowa - Peruka wykonana na sieci wodoodpornej do noszenia podczas kąpieli.

Peruka kostiumologiczna
(1) Peruka noszona jako część kostiumu np sędziów czy adwokatów, jak również peruka teatralna noszona jako uzupełnienie kostiumu scenicznego.
(2) Modna peruka noszona przez kobiety, których włosy z jakichś przyczyn nie mogły zostać ułożone w modną fryzurę, lub też mająca zastąpić niedostatki natury.

Peruka loków - Krotochwilne określenie osoby o głowie pełnej loków.

Peruka łokieć - Dziecięca peruka z materiału lub wełny. Długi łokieć był miarą długości materiału w Devon.

Peruka majora - XVIII – wieczny styl peruki męskiej z dwoma ogonami.

Peruka markizy - XVIII – wieczny styl peruki damskiej.

Peruka meduzy - Peruka z wijących się niczym węże loków.

Peruka minstrela - Czarna, krótka, skręcona peruka noszona przez minstreli podczas pokazów. XIX/XX wiek.

Peruka naturalna - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Peruka na głowie manekina - Peruka zabezpieczona na plastycznej głowie manekina, przygotowanie do tworzenia i czesania.

Peruka na sieci - Peruka wykonana na podstawie sieci z włosów ze wszystkimi szwami wykonanymi z ludzkich włosów. Włosy wiązano na podstawie, która wykonana została tak, aby dokładnie pasowała do głowy. Każdy element peruki wykonany jest z ludzkich włosów.

Peruka o pełnym spodzie - Peruka z okresu późnego XVII/XVIII wieku z długimi lokami wiszącymi nad ramionami. Noszona przez arystokrację. Wprowadzona przez Duvillier’a by ukryć naturalne niedostatki na ramionach Delfina. Według Lorda Chestefield’a po raz pierwszy wykonana dla Księcia Burgundii celem ukrycia jego garbatych pleców. Dziś noszona jako część stroju ceremonialnego przez:
(1) sędziów na oficjalnych urodzinach królowej i innych oficjalnych uroczystościach,
(2) doradcę królowej w czasie występowania w Izbie Lordów,
(3) Lorda Kanclerza,
(4) mówców w Izbie Gmin.

Peruka osobista - Peruka z konieczności.

Peruka Pompey - Nazwa na perukę lekarską. Późny wiek XVIII.

Peruka postaci - Peruka teatralna charakteryzująca postać graną przez aktora.

Peruka radnego miejskiego - XVIII – wieczna pełna peruka o niezwykle imponującym wyglądzie, noszona głównie przez radnych miejskich celem dodania sobie godności.

Peruka Ramillies - Peruka z długim, stopniowo zmniejszającym się, plecionym ogonem, zabezpieczonym u góry kokardą czarnej wstążki i mniejszą na końcu. Nazwana tak po bitwie pod Ramillies w 1706 roku.

Peruka ręcznej roboty - Peruka w całości wykonywana tylko ręcznie bez jakiegokolwiek użycia maszyn.

Peruka ręcznie wiązana - Peruka z włosami wiązanymi do podstawy, przeciwieństwo tkanej.

Peruka sądowa - Peruka sędziego, adwokata i każdej osoby związanej z prawem. W połowie XIX wieku została opatentowana.

Peruka sędziego
(1) Nieuczesana peruka jest cała kędzierzawa z lokiem na tyle i małym na każdym z dwóch ogonów. Uczesana peruka jest na tyle pełna.
(2) Formacja białych kłębiastych chmur na niebie.

Peruka shingle - Peruka o krótkich włosach.

Peruka Shylock’a - Nazwa XVIII – wiecznej peruki postaci Shylock’a z Kupca Weneckiego.

Peruka „skrzydła gołębia” - Peruka noszona przez mężczyzn, posiadająca dwa rulony nad uszami. Góra i boki były zaczesane gładko.

Peruka Spencera - Rodzaj peruki męskiej (1742).

Peruka starego królestwa - Peruka w okresie egipskiego starego królestwa, 2780 – 2280 p. n. e.

Peruka strachu - Peruka mająca wzbudzać strach w widzu.

Peruka szczotka - XVIII wieczny styl peruki męskiej noszony głównie przez sędziów.

Peruka syntetyczna - Peruka wykonana z syntetycznych włosów.

Peruka teatralna - Peruka używana przez aktorów i aktorki w teatrze.

Peruka trzy czwarte - Podstawa peruki przykrywająca przód i boki głowy.

Peruka trzyczęściowa - Peruka zrobiona z trzech części, frontu, korony i tyłu, które razem formują perukę.

Peruka tupet - Peruka, której przód uczesany był w formę supła na górze. XVIII wiek.

Peruka Tytusa - Krótka, brudna peruka.

Peruka w stylu Bob - Krótkowłosa peruka uczesana w stylu wczesnego wieku XX, na pazia.

Peruka wojskowa - Upudrowana peruka noszona przez oficerów w brytyjskiej armii.

Peruka z długim zwojem - Styl męski około 1697 roku.

Peruka z jednym lokiem - Styl XVIII – wiecznej peruki męskiej.

Peruka z konieczności - Peruka dla osób łysych.

Peruka z ogonów cieląt - Peruki wykonywane z ogonów cieląt.
Pięć rodzajów peruk Karykatura William’a Hogarth’a dotycząca peruk noszonych podczas koronacji Jerzego III (1761).

Perukarz teatralny - Perukarz produkujący peruki na potrzeby teatru.

Peruke
(1) Włosy na głowie.
(2) Czapka czaszki pokryta ludzkimi włosami imitującymi naturalne włosy.
(3) Reprezentacja peruki.
(4) Wyposażyć w perukę.

Peruke comb - Grzebień do czesania peruk.

Peruke maker - Perukarz.

Peruke monger - Sprzedawca peruk.

Peruke „riot” - Niemodna peruka, przynosząca ujmę perukarzom.

Peruker - Perukarz.

Perukier - Perukarz.

Perukiership - Sztuka wykonywania peruk.

Peruque maker - Perukarz.

Peruquean art - Perukarstwo.

Peruquier - Perukarz. XVII/XVIII wiek.

Perwick - Peruka.

Petit postiche - Mała tresa, nie peruka.

Petite peruke - Peruka częściowa mieszana z naturalnymi włosami nosiciela.

Petrified wig - Lord Erskine żartem wrzucił perukę do tłuszczu spod pieczeni i tak powstała skamieniała peruka, która dodana została potem do sławnych kolekcji perukarskich.

Phoney mop - Slangowy amerykański termin określający perukę.

Physical tie - XVIII – wieczny styl peruki męskiej. Nazwany tak prawdopodobnie od lekarzy, którzy je nosili.

Pin - Szpilka do mocowania tresy.  

Pin curl
(1) Płaski lok przytrzymywany w pożądanej pozycji szpilką do włosów podczas układania.
(2) Mały płaski loczek.
(3) Mała tresa z loków zabezpieczona szpilką.
(4) Skręcać włosy na palcach i przyczepiać je szpilkami do włosów.

Pin fringe - Tresa z kręconych lub falowanych włosów noszona jako grzywka, posiadająca szpilki za pomocą których łatwo można ją umocować do naturalnych włosów na głowie.

Piekarnik do tres - Mały gazowy lub elektryczny piecyk do suszenia tres.

Plain wig - Peruka imitująca naturalne włosy, uczesana na styl noszony w XVII wieku.

Pin wave
(1) Typ fal otrzymanych za pomocą warkocza, w którym osiem pasm przeplatanych jest wokół grubej szpilki do włosów. Popularny styl w XIX i wczesnym XX wieku.
(2) Mała falowana tresa przymocowana do szpilki dla łatwego mocowania jej na głowie.

Pli cloth - Mały prostokąt gładkiej tkaniny używany w czesaniu tres. Upina się ją wokół już ułożonych sekcji by je ochronić i ułożyć na nich kolejną partię.

Plastikowy blok perukarski - Lekki blok służący do przechowywania peruk, zabezpieczający je przez zniekształceniem.

Plastyczna poduszka - Okrągła pokryta aksamitem poduszka, spłaszczona od góry i dołu i wypełniona włosami lub innym odpowiednim materiałem. Czesze się na niej tresy lub inne produkty z włosów.

Pleating - Proces wykonywania fałd w sieci peruki by zapewnić perfekcyjne dopasowanie.

Płyn do tupetów - Klejący płyn mocujący tupet do łysej głowy.

Podcinanie - Obcinanie włosów wykończonej peruki zgodnie z obowiązującym stylem.

Podrobiony Kalwinista - Obraźliwy termin używany przez przeciwników nosicieli peruk.

Podstawa grzywki - Calowy lub więcej kawałek peruki przylegający do czoła, uszu i karku. (2) Podstawa grzywki.

Podstawa - Substancja, na której przywiązywane są włosy w procesie wytwarzania peruki czy tresy.

Podstawa skalpu - Sieć lub gaza oraz wstążka tworząca podstawę na perukę itp.

Poduszka
(1) Poduszeczka wokół której układa się fryzurę. XVIII wiek.
(2) Miękki blok służący do układania pasm sztucznych włosów lub tres.

Podwójne wiązanie
Zawiązywanie podwójnego supła. Używane na miękkich podstawach peruk. Wiązanie pojedyncze używane na podstawach sztywnych.

Podwójny węzeł - Dwa węzły. Używane by przyczepić pasmo do siatki peruki.

Podział francuski - System pracy w przewlekaniu przez podział poprzez włożenie haczyka gazowego przez jedwab dzielący i gazę lub siatkę, wiązanie włosów do tego materiału a następnie przewlekanie ich przez dzielący jedwab. Tylko bardzo utalentowani perukarze pracowali ta metodą odnosząc sukcesy.

Pointed wig - Płytkowa peruka, wykonana, strzyżona i czesana w kształt litery V na karku.

Pointing hammer - Mały młoteczek używany do wprowadzania punktów bloku w drewniany blok peruki by umocować galony i usztywnienia.

Pointing pliers - Płasko skrzydłowe szpiczaste cążki do wyciągania punktów bloku z drewnianych bloków peruk.

Pokrywające tresy - Tresy, których głównym zadaniem jest przykrycie łysych miejsc a nie dekorowanie głowy.

Poll
(1) Głowa. XVIII wiek.
(2) Peruka. XVIII wiek.
(3) Strzyc krótko włosy.
(4) Kark. XVII/XIX wiek.

Postiche brush - Mała szczotka z długą szpiczastą rączką do stosowania na tresach.

Posticheur - Osoba tworząca tresy.

Poupee - (franc.) Lalka z wosku służąca do prezentacji peruk lub/i kostiumów.

Poly block - Blok perukarski z tworzywa syntetycznego.

Powszechna siwizna - XVIII – wieczny styl męskiej peruki teatralnej.

Pozycjonowanie
(1) Dzielenie włosów na odpowiednie części do suszenia na wałkach, jako process przygotowawczy do wykonania trwałej ondulacji.
(2) Umiejscawianie peruki na plastycznym bloku.

Pożyczone loki - Peruka.

Półnaturalny - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Półperuka
(1) Peruka uczesana tak, że połowa wygląda naturalnie, a połowa tak jak została ufryzowana. XVIII wiek. (2) Przednia lub tylna tresa, tak skonstruowana, że naturalne włosy mogą się z nią mieszać.

Pół peruka - Transformacja na ¾ z siecią większą wypełniającą otwartą przestrzeń poza sztywną podstawą.

Pracownia - Pomieszczenie, w którym wykonuje się i czesze peruki itp.

Pracownik warsztatu - Mężczyzna siedzący przy warsztacie I wykonujący peruki oraz inne formy sztuczne. Znany również pod nazwą perukarz.

Prążkowana klamra - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Prążkowana łapa wilka - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Przednia tresa - Tresa noszona z przodu głowy.

Przenikanie
(1) Strzyżenie włosów przez cieniowanie lub stopniowanie tak, że widoczna jest linia graniczna.
(2) Przeplatanie włosów w tresach.
(3) Stopniowanie koloru celem uniknięcia linii podziału przy retuszowaniu.
(4) Aplikacja barwnika na wypłowiałe włosy.

Przeszyty przedziałek - Przedziałek peruki z włosami przyszytymi bezpośrednio do podstawy.

Przód Madonny - Tresa dla kobiet, w której włosy uczesane są do podziały centralnego i noszone prosto lub niemalże prosto.

Przykrycie ze skóry - Koźla skóra używana do przykrycia końcówek sprężyn pozycjonujących w tresach.

Pudełko na perukę - Drewniane lub tekturowe pudełko na perukę.

Puff wig - Peruka męska uczesana w pełnym stylu, około 1700 roku.

Qu peruke - XVIII – wieczny styl peruki męskiej z ogonem.

Queue
(1) Ogon peruki i w konsekwencji użycia sama peruka.
(2) Długi warkocz.
(3) Peruka.
(4) Zbierać włosy w ogon.
(5) XVIII – wieczne przezwisko Generała Pattison’a.

Queue de Renard - XVIII – wieczny styl peruki.

Queue toupee - Peruka z ogonem.

Queue wig - Peruka z ogonem.

Quim wig
(1) Peruka.
(2) Damskie włosy łonowe.

Raising a workroom order - Otrzymanie zamówienia na tresę wraz z dokładnymi wytycznymi, jaka ma być.

Ramsay Allan - Perukarz z Edynburga i poeta, około 1717 roku. Zarzucił perukarstwo dla sprzedaży książek.

Relisle wig - Peruka męska, XVIII wiek.

Repair
(1) XVIII – wieczny odpowiednik czyszczenia i czesania peruki. Odnawiać perukę.
(2) Naprawiać. XIX/XX wiek.

Rogerian - Różnorodność peruki.

Rolka pneumatyczna - Edwardiańska tresa składająca się z lekkiej, elastycznej tuby lub poduszki z przymocowanymi pofalowanymi włosami, noszona na przodzie głowy.

Rozciągliwa podstawa - Podstawa peruki z elastycznego materiału.

Róża XIX – wieczny styl peruki męskiej.

Różana torba - Styl peruki męskiej XVIII wieku.

Ruff
(1) Tresa złożona z 9’’ rzędu lub rzędów kręconych wątków przymocowanych do elastycznej taśmy lub wstążki.
(2) Włosy łonowe kobiety.
(3) Opaska wąsów wokół twarzy XIX wiek.
(4) Włosy rosnące nisko na szyi.

Rug - Slangowy termin określający dużą perukę.

Rum flash - Slang na określenie długiej peruki. XVIII wiek.

Rum strum - Duża ładna peruka. XVIII wiek.

Rybia skóra - Używana do ochrony gazy w peruce przed dekoloryzacją.

Scalp Doily - Slangowe określenie amerykańskie na perukę.

Scalp maker - Producent peruk. Perukarz.

Scalpette
(1) Wyrób sztuczny pokrywający łysinę u kobiet, lecz nie peruka.
(2) Słowo później poszerzyło zakres i objęło również mężczyzn przyjmując nazwę tupetu.

Scaup - Peruka częściowa podobna do tupetu.

Scratch wig
(1) Krótka naturalnie wyglądająca peruka przypominająca naturalne włosy osoby noszącej, duża na tyle, by przykryć łysinę.
(2) Krótka peruka bob zakrywająca jedynie tył głowy. Jej przód zakrywały naturalne włosy osoby noszącej.

Seedy wig
(1) Okrągłe ciastko posypane kminkiem.
(2) Stara, nieprzyjemna peruka. Slang.

Semiramida - (około 800 p.n.e.) Królowa Asyrii, żona Ninusa, poza innymi rzeczami sławna ze swoich peruk i uczesań.

Serjeant-at-law’s-wig - Kędzierzawa peruka z trzema rzędami po siedem loków oraz jednym z czterech loków i jednym prostopadłym pomiędzy nimi. Ponadto peruka zawiera dwa ogony o okrągłą czarną łatkę na czubku nazywaną kornetem.

Shaittel - Peruka żydowska.

Shovel Sir Clowdisley - (1650 – 1707) Admirał Fleet. Za nim nazwano XVII/XVIII – wieczny styl peruki.

Siatka do włosów w cielistym kolorze - Wynaleziona w 1805 roku przez Mon Leguet, fryzjera  z Lyonu we Francji. Dotychczas tresy wykonywano tak ordynarnie, że ten wynalazek wzbudził sensację. W 1810 roku Leguet odkrył że  jego peruki są nietrwałe i sprzedał swój patent Mons Tellier, fryzjerowi Pałacu Królewskiego w Paryżu.

Sieć Hoc’a - Sztywna, wodoodporna sieć peruki wynaleziona w latach 90-tych XIX wieku przez Filipa Hoc’a.

Sieć podziału
(1) Etamina.
(2) Cienka sieć używana do wiązania podziałów peruk teatralnych.
(3) Sieć o drobnych oczkach wykonana z ludzkich włosów służąca do wyrobu najdelikatniejszych połączeń.

Sieć ze sznurka - Sieć peruki wykonana z ludzkich włosów.

Side curls - Tresa z loków z pętla lub bez niej do przymocowania włosów szpilkami po boku głowy.

Sieć syntetyczna - Sieć na perukę wykonana z włókien sztucznie otrzymanych.

Sieć wodoodporna - Sieć odporna na wodę używana w perukarstwie.

Sierść jaka - Długa kręcona sierść jaka używana do wyrobu peruk teatralnych.

Sir Clowdisley shovel - XVIII – wieczny styl peruki podobny do tej z pełnym dołem.

Six tier bob wig - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Skalp
(1) Skóra głowy.
(2) Cześć peruki męskiej.

Skull block - Mały blok w kształcie ludzkiej głowy do prezentacji peruk.

Skull Thatcher - Perukarz.

Skull thatcher - Żartobliwe określenie perukarza.

Składany blok do włosów - Blok na którym układa się zepsutą perukę i składa do paczki o wymiarach 3’’ x 6’’.

Smoczyca - Styl peruki męskiej w XVIII wieku.

Spinage seed - Styl peruki męskiej z XVIII wieku.

Sprężyna obiegająca - Zwinięta sprężyna po bokach peruki, umożliwiająca dobre trzymanie się peruki.

Sprężyna peruki - Płaska zakrzywiona sprężyna.

Sprężyna - W perukarstwie używa się dwóch jej rodzajów: (1) pozycjonującej i (2) napinającej.

Sprężyna zegarkowa - Długości sprężyn zegarkowych używane są jako sprężyny pozycjonujące w perukach.

Splot liny - Gruba pojedyncza tresa zwinięta w zawój, zgodnie lub przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, zgodnie z wymogami.

Spływająca peruka - Peruka, której włosy spływają luźno na ramiona noszącej ją osoby.

Spodni lok - Boczny lok peruki zwieszający się na ramię i plecy. XVII wiek.

Sprężyna pozycjonująca - Płaska sprężyna służąca do przytrzymywania krawędzi peruki w pożądanej pozycji.

Stal perukarska - Cienka wąska taśma stali od 11/2 do 2’’ długa uzywana do trzymania krawędzi peruki.

Stand pokazowy - Stand do prezentacji peruk.

Story wig - Peruka złożona z rzędów loków.

Strum - Peruka.

Strzyżenie Garrick’a - Mała peruka z pięcioma puklami na każdej stronie, noszona przez aktora David’a Garrick’a (1717-1779).

Styl hrabiów Saksonii - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Suett Richard - Aktor i komediant kolekcjonujący stare peruki włącznie z peruką Karola II.

Supłanie pojedyncze - Wiązanie kosmyka włosów do podstawy sieci peruki poprzez pojedynczy węzeł.

Szczotka
(1) Narzędzie z włosia, drutu, plastiku, włosów lub innego odpowiedniego materiału osadzonego w drewnie lub gumie, do czesania włosów, nakładania farby lub utleniacza XVII wiek.  W ' Catalogue of Cutlery Mechis’a, 1840, wymienia się następujące rodzaje szczotek: szczotka do włosów, wymyślna szczotka do włosów, stożkowate szczoteczki do golenia z włosia świni, wielbłąda, borsuka, konia, okrągła szczotka.
(2) Włosy na głowie XVIII/XX wiek.
(3) XVIII – wieczny styl peruki
(4) Męskie włosy łonowe. XVIII wiek, slang
(5) Broda. Slang amerykański
(6) Krótkie, zakręcona pióro na czubku uczesania męskiego.

Sześciokątna sieć - Sztywna sieć podstawy w sześcioma bocznymi otworami do użytku w produkcji peruk.

Szew wewnętrzny - Przyszycie siatki peruki do podszewki podczas produkcji. W gotowej peruce szwy widoczne są od spodu a na zewnątrz pokryte włosami.

Szpakowata peruka aptekarska - Siwa peruka noszona przez aptekarzy.

Szpakowaty bob - Siwa peruka bob dla mężczyzn.

Szpilka do tresy
(1) Długi, okrągły, stalowy trzpień podobny do igły, używany do nadania finalnego wyglądu i uczesania tresie.
(2) Szpilka do włosów używana w tresie.
(3) Niklowane szpilki z brązu. Używane do przymocowania tresy do elastycznego bloku.
(4) Szpilka w kształcie litery T.

Sztuczne prącie
(1) Kiełbaskowaty lok męskiej peruki od XVII wieku. Oryginalnie z włoskiego było sztucznym substytutem dla membum virtile.
(2) Slangowe określenie dla lokówki.

Sztuczne włosy
(1) Naturalne włosy uformowane w noszoną na głowie tresę.
(2) Włosy wytwarzane z włókien roślinnych lub materiałów syntetycznych.

Sztuczny naturalny czubek głowy - Naturalnie wyglądający czubek głowy stworzony na sieci celem dodania do peruki. XVIII wiek.

Szumna peruka - To samo co Busby, dla której nazwa ta jest alternatywą

Szumność krzaczasta - Napuszona peruka, około 1800 roku.

Szyfon - Cienki materiał używany w produkcji podstaw peruk.

Swathe
(1) Tresa której włosy okalają głowę.
(2) Opaska, której włosy okalają głowę.
(3) Owijać.

Sweating - Proces układania mokrych pasm peruki w loki lub inne formacje celem osiągnięcia pożądanego stylu. XVIII wiek.

Szczurze gniazdo
(1) Brudna, rozczochrana peruka. XIX/XX wiek.
(2) Podniesione włosy powstałe po ułożeniu ich na poduszeczce, bułeczka z włosów.

Szew - Przewlekanie igły przez materiał. W perukarstwie wyróżnia się następujące rodzaje szwów:
(1) szew biegnący,
(2) szew angielski,
(3) szew wsteczny,
(4) mereżka,
(5) szew zszywający,
(6) przeszycie,
(7) szew krzyżykowy,
(8) szew łańcuszkowy itp.

Szpagat - Lina z dwóch lub więcej pasm juty (konopi) lub innego odpowiedniego materiału. Pasma są skręcone razem. Szpagat używany jest w różnych procesach związanych z fryzjerstwem, takich jak czesanie, przytrzymanie tresy czy wałków w trwałej ondulacji itp.

Sztywna sieć peruki - Usztywniona sieć jedwabna lub bawełniana z sześciokatnymi otworami o średnicy 1/16’’.

Szybko zmienialna fryzura - Uczesana peruka.

Święty Ludwik - Ludwik IX, król Francji, kanonizowany w 1297, patron fryzjerów i perukarzy.

Święty Onufry - Był Egipcjaninem żyjącym jako pustelnik przez ponad 70 lat na pustyni w Górnym Egipcie. Jest patronem perukarzy i tkaczy prawdopodobnie dlatego, że ubrany był tylko we własne włosy oraz liście. XVII/XVIII wiek.

Świński ogon - Warkocz lub ogon wiszący z tyłu peruki lub głowy.

Tafta - Rodzaj cienkiej, błyszczącej tkaniny jedwabnej o płaskiej teksturze używanej przez perukarzy do wyrobu peruk teatralnych XIX wiek.

Taśma, taśmować
(1) Wąski pasek bawełny lub lnu używany do trzymania włosów tresy w pozycji na bloku do ekspozycji peruk w trakcie suszenia.
(2) Taśmować włosy wokół bloku.

Tate
(1) Peruka. XVIII wiek
(2) Małe pasmo włosów. XVIII wiek.

Tee pin - Szpilka do włosów w kształcie litery T używana do trzymania włosów w pozycji na bloku perukarskim.

Temple curl
(1) Tresa loków zamontowana na szpilce i służąca zagęszczeniu włosów.
(2) Mały lok, naturalny lub sztuczny noszony na skroni.

Temple - Styl peruki męskiej. XVIII wiek.

Temple tie wig - Peruka XVIII – wieczna dla mężczyzn z kiściami loków na skroniach.

Tete
(1) Peruka. XVIII/XIX wiek.
(2) Drewniany blok, na którym robione są lub pokazywane peruki.
(3) Włosy na głowie. XIX wiek.
(4) Ilość przygotowanych do wyprodukowania peruki włosów.
(5) Wszystkie obcięte włosy z jednej głowy przez kolekcjonera włosów celem sprzedania ich perukarzowi.

Tete-maker - Perukarz.

Thick club - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Thread - Zwinięte włókno używane w perukarstwie.

Three tier - Nazwa XVIII – wiecznej peruki męskiej.

Tiff
(1) Sposób ułożenia włosów lub peruki.
(2) Czesać włosy, XIII do XVIII wieku.

Tignasse - Stara, szczeciniasta peruka.

Tillotson John - Arcybiskup Canterbury, który jako pierwszy prałat angielski zaczął nosić perukę.

Topette - Tupet, lata 60-te XX wieku.

Topper - Tupet.

Toppette - Tupet dla kobiet.

Torsade
(1) Zwinięte włosy.
(2) Mała tresa noszona ze zwiniętymi lub splecionymi włosami.
(3) Zwój wykonany z dwóch części włosów.

Toupee - (franc.) Tupet.

Tour of hair - Peruka częściowa, tresa itp. dodająca objętości i długości naturalnym włosom.

Tower
(1) Wysokie uczesanie.
(2) Półperuka. XVIII wiek.

Tragedy head - XVIII – wieczna peruka meska do celów teatralnych w stylu oddającym tragiczny charakter granej postaci.

Transformacja trzy czwarte - Transformacja okalająca głowę w trzech czwartych włączając przód i boki, lecz nie cały kark.

Tresser - Tkać, zaplatać, formować tresę.

Tuck
(1) Płaska fałda wszyta w peruce do zebrania luxnego materiału i wykorzystania go podczas układania jej na bloku.
(2) Warkocz. XVII/XVIII wiek.

Tuck wig - XVIII – wieczna peruka zawierająca warkocz.

Tuck-up wig - Peruka z uczesanymi warkoczami.

Tullie impermeable - Wodoodporna sieć peruki sprzedawana w XX wieku.

Tupee - Peruka.

Twist Wig - nazwa XVIII – wiecznej peruki.

Tyburn scratch - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Tye crown - Peruka o związanym czubku. XVIII wiek.

Tył odyńca - Styl XVIII – wiecznej peruki męskiej.

Tył ślimaka - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Tetrachlorek węgla - Bezbarwny, czysty, niepalny, ciężki płyn z charakterystycznym zapachem. Używany do czyszczenia tres i czasami do czyszczenia włosów na sucho, choć zaleca się najwyższą ostrożność jako że środek ten może być niebezpieczny.

Trawieniec - Długa peruka o prostych włosach z grzywką.

Tresa klasyczna - Termin wprowadzony przez A.Mellemont’a około 1896 roku zawierający następujące sztuczne dodatki do włosów: ogony, tresy, warkocze, pukle, koczki, zsupłane grzywki, transformacje i peruki.

Twórca podstaw - Rzemieślnik wytwarzający podstawy pod peruki. XIX wiek.

Uczesanie makaroniarza - W 1772 roku makaroniarze dzielili się głównie poprzez ogromny węzeł sztucznych włosów noszonych z tyłu, ale z płaską peruką na czubku. Do 1773 roku peruki noszone przez makaroniarzy czesane były wysoko.

Uczesanie na jeżyka
(1) Styl dla mężczyzn, w którym krótkie włosy są częściowo postawione. Włosy naturalne lub peruka, około 1796 roku.
(2) Styl dla kobiet, w którym włosy peruki są uczesane w tapirowane kędziory.

Ułożenie włosów - Przydatne słownictwo określające różne formy ułożenia włosów: łuk, bela, opaska, skręt, sprężystość, bukiet, splot, kok, kiść, rozrywać, gąszcz, wianuszek, zwój, zwinięcie, skręcenie, korkociąg, lok, kędzierzawy, zawijas, zakrętas, wodospad, fałda, grzywka, zebranie, grono, grupa, aureola, dłoń, kłąb, głowa, spirala, przeplatanie, supeł, pukiel, pętla, grzywa, kołtun, wiecheć, miotła, paczka, zaciśnięcie, warkocz, sfałdowanie, porcja, ogon, rozplątywać, rozczesywać, zaplątać się, strzępić, wstążka, kędziorek, rulon, wstrząs, porażenie, muszla ślimaka, stykanie się loków, spiralny, pasmo, plątanina, pęczek, tresa, turban, fala itp.

Usztywnienia zewnętrzne - Usztywnienia podstawy peruki leżące poza konturem galonu.

Uszy lisa - XVIII – wieczny styl peruki męskiej.

Underknotting - Wiązanie na końcu linii włosów spodniej strony peruki lub podstawy transformacji.

Under-piece - Tresa noszona poniżej naturalnych włosów.

Unisex wig - Peruka odpowiednia zarówno dla kobiet jak i mężczyzn, 1968/9.

Unwig - Zdejmować perukę.

Vallancey - Styl peruki męskiej XVIII wieku.

Ventilated goods - Tresy, w których włosy wiązane są na podstawie sieci.

Ventilated wig
(1) Peruka z kilkoma otwartymi otworami w podstawie.
(2) Peruka o podstawie o szerokich oczkach.

Ventilating block - Drewniany blok do peruk wykonany w kształcie ludzkiej czaszki.

Warsztat - Stół lub deska do pracy, przy której siedzi perukarz podczas wykonywania peruk i tres.

Wallis John D D - (1616 – 1703) Teolog , matematyk sławny z tego, iz prawdopodobnie jako pierwszy przywdział perukę.

Wąż
(1) Długi lok na tyle peruki, często noszony na ramionach.
(2) Łukowate pasmo włosów.

Weave
(1) Produkować perukę poprzez przewlekanie włosów przez jedwabie.
(2) Tkane włosy.

Weft parting - Podział peruki wykonany na dobrym materiale.

Weft wig - Peruka wykonana z włosów tkanych na materiale i przyszytych na podstawę sieci peruki od czubka głowy okręgami do uzyskania pożądanego efektu.

Welsh - Styl peruki meskiej XVIII wieku.

Wełna - Peruka i ludzkie włosy.

Wędrowny handlarz włosami - Wędrowny kupiec ludzkich włosów, skupujący je dla cechu perukarzy.

Wiązana peruka - Peruka ze związanym ogonem, która stała się modna we wczesnym wieku XVIII za panowania Jerzego.

Wig
(1) Peruka, sztuczne włosy.
(2) Pasowanie i dostarczanie peruki. Zakładanie peruki.
(3) Czynić poważne wymówki.
(4) Ekscytować się. Slang amerykański XX wieku.
(5) Włosy na głowie, od około 1918.
(6) Intelektualista. Slang amerykański.
(7) Sędzia.
(8) Członek rasy białej.
(9) Termin rybacki na starą fokę.
(10) Koń, ogier.
(11) Słodka bułka.

Wig block
(1) Drewniany blok w kształcie głowy ludzkiej do pracy nad peruką.
(2) Głowa.

Wig cap - Ukończona podstawa peruki.

Wig city - Sklep perukarski.

Wig cleaner
(1) Osoba czyszcząca peruki.
(2) Substancja do czyszczenia peruk.

Wig comber Osoba czesząca peruki.

Wig dresser Osoba układająca włosy peruki.

Wig hat - Peruka zrobiona jako imitacja włosów w formie czepca.

Wig stand - Produkowany od co najmniej XVII wieku do wczesnego wieku XIX. Wykonywano je z drewna z okrągłą podstawą. Umieszczano na nim blok perukarski.

Wig tail - Ogon XVIII – wiecznej peruki.

Wig turban - Modna peruka.

Wig-a-calotte - Peruka z kornetem.

Wigannowns - Mężczyzna noszący ogromną perukę.

Wigband - Wstążka przykrywająca linie włosów peruki częściowej, do której jest przymocowana.

Wigerama - Sklep perukarski.

Wiggery
(1) Sklep z perukami.
(2) Sztuka i rzemiosło perukarskie.

Wiggomania - Pasja związana z perukami.

Wiggy
(1) Noszący perukę.
(2) Wyglądający jak peruka.

Wiglette - Mała peruka dla lalek.

Wigmaker - Perukarz.

Wigmaster - Mistrz perukarstwa.

Wigologist - Osoba zajmująca się naukowo perukami.

Wigology - Nauka o perukach.

Wigsby - Mężczyzna noszący perukę. Slang XVIII – wieczny.

Wigster - Perukarz.

Wiązana peruka
(1) XVIII – wieczna peruka uczesana w dwa wiszące supły na tyle i krótki ogon pomiędzy.
(2) Peruka, której włosy przywiązane są na podstawie sieci.

Wiązana peruka wykonana maszynowo - Wykonana z włókien syntetycznych tkanych na rozciągającym się materiale o małej wadze. Gotowy materiał może być cięty i wykorzystywany na peruki. XX wiek.

Wiązanie kierunkowe - Odnoszący się do kierunku, w którym leżą włosy podczas przywiązywania do sieci podstawy tresy.

Wiązanie ręczne - Ręczne wiązanie podstawy peruki.

Wiązany przedziałek - Część tresy, na której włosy są przywiązane do podstawy tak, aby przypominały naturalny przedziałek.

Widelec do włosów - Widelec z dwoma szpikulcami o stożkowatej szpiczastej rączce wykonanej z plastiku, skorupy żółwia służący do wybierania włosów i układania ich jak również układania tres.

Włoski brąz - XVIII – wieczny styl męskiej peruki teatralnej.

Włoskie włosy - Zwodnicza nazwa zastosowana w wieku Xix do włosów przygotowanych z wyczesywania.

Włosy na peruki teatralne - W XIX i wczesnym XX wieku uzywano na nie moheru i ludzkich włosów drugiej kategorii.

Work bench - Warsztat perukarski.

Woskowanie - Aplikacja wosku na jedwab w procesie tworzenia peruki.

Wymiary peruki
(1) Odwód.
(2) Głębokość.
(3) Przód.
(4) Od ucha do ucha nad czubkiem głowy.
(5) Od skroni do skroni przez kark.
(6) Kark.

Wywinięta część - Włosy na przodzie peruki adwokackiej.

Włosy azjatyckie - Ciemne, proste włosy azjatów, szczególnie Chińczyków. Używane w produkcji peruk teatralnych.

Włosy europejskie - Włosy na głowie mieszkańca Europy. Zwykle ładniejsze niż azjatyckie i nadające się na peruki codzienne.

Włosy japońskie - Ciemne, sztywne włosy importowane z Japonii do produkcji tanich i teatralnych peruk.

Włosy kościoła - Włosy skupowane z europejskich klasztorów do wykonywania tres.

Włosy nieboszczyka - Włosy ze zwłok używane do wykonywania peruk XVI/XVIII wiek.

Włókno włosowate
(1) Włókno podobne do włosów.
(2) Peruka

Woda botaniczna - Preparat przygotowany i sprzedawany przez perukarza Ross’a i Synów na 119 Bishopsgate Street Within, London, mikstura oczyszczała i stymulowała porost włosów.

Wosk karnauba - Wosk z copernicia cerifera używany w kosmetyce i produkcji woskowych modeli do prezentacji tres.

Wymiary - Potrzebne wymiary głowy do wykonania sztucznych elementów to: dla peruki – obwód. Od ucha do ucha wokół czoła, od ucha do ucha nad czubkiem głowy, od skroni do skroni przez tył głowy, od czoła do karku, szerokość karku. Dla transformacji – obwód, od ucha do ucha przez czoło.

Wypracowane włosy - Tresa.

Wyprodukowane włosy
(1) Ludzkie włosy przetworzone w tresy, sztuczne wyroby, peruki itp.
(2) Sztuczne włosy wykonane z substancji naturalnych lub sztucznych.

Wyrób do(z) włosów
(1) Tresa.
(2) Wykonywanie peruk, tres, praca warsztatowa. Każdy rodzaj pracy wykonywanej na ludzkich włosach nie rosnących na głowie w celu wytworzenie sztucznych wyrobów.
(3) Przedmioty z włosów włożone w broszki, medaliony itp.

Wyszczotkowana ku tyłowi peruka - Męska peruka w której włosy wyszczotkowane są ku tyłowi w stylu pompadour style.

Wzór
(1) Wzór podstawy pod perukę, tresę itp.
(2) Pasmo włosów służące jako wzór koloru.
(3) To, co ma zostać skopiowane we fryzjerstwie.

Yellow caxon - Teatralny styl peruki męskiej XVIII wieku.

Zachwycająca peruka - Typ modnej peruki, 1964 rok. Nazwa prawdopodobnie pochodzi od stwierdzenia, iż wszyscy będą się nią zachwycali.

Zatrzymanie wątku - Pierwszy i ostatni supeł w procesie wiązania peruki czy tresy.

Zakręcony bob - Krótki styl peruki męskiej z loków. XVIII wiek.

Zbieracz włosów - Wędrowny kupiec, skupujący ludzkie włosy dla producentów peruk, ogonów i innych sztucznych wyrobów.

Znak perukarzy - Pasmo włosów, lub też czarno, biało niebieska peruka. XVII/XVIII wiek.

Zmniejszający się lok - Kręcona tresa, w której każde postępujące koło zmniejsza swoją średnicę.

Zwój - Skręcona tresa, na planie koła.

Właściciel strony nie ponosi odpowiedzialności za skutki stosowania nin. porad, przepisów czy recenzji. Wykorzystanie podanych informacji odbywa się na wyłączną odpowiedzialność stosującego.

Podobne artykuły

Znani fryzjerzy wśród wieków

Artykuł dodano: 2009.03.23 Komentarze: 0

Na przestrzeni wieków zaistniało wielu kreatorów mody oraz sławnych stylistów. Wśród nich znaleźli się też na tyle cenieni fryzjerzy, że damy dworu nie pokazywały się nikomu bez ich uczesań. Inni mistrzowie nożyczek przyczynili się do wynalezienia wielu związków chemicznych, które pozwoliły zastosować nowatorskie ...» Więcej

Lakiery do włosów

Artykuł dodano: 2009.02.09 Komentarze: 0

Lakier do włosów to produkt kosmetyczny w sprayu służący do utrzymania na dłuższy czas uczesania. Na rynku można znaleźć różnorodne formuły, od ekologicznych do odżywczych, od lakierów mocnych i słabych. Zależnie od ewentualnych wymagań. Pierwsze produkty wypuszczone na rynek były lepkie i mocno utrwalały uczesanie znacznie obciążając włos, który oczywiście z tego powodu rozwłókniał się tracąc z czasem konsystencję i połyskliwość.» Więcej

Czym jest perukarstwo

Artykuł dodano: 2008.11.09 Komentarze: 0

To przede wszystkim sztuka, a potem rzemiosło. Historia zawodu sięga XIII wieku i związana jest na początku ze strzyżeniem włosów, goleniem zarostu ? pracujący tam fryzjerzy zgromadzeni byli w cechu.(był w nim mistrz, czeladnicy i terminatorzy, czyli uczniowie).» Więcej

Łysa kobieta w historii

Artykuł dodano: 2008.10.29 Komentarze: 0

Kto był pierwszą łysą kobietą w historii? Któż to wie! Oczywiście musimy szukać jej pośród księżniczek i królowych Egiptu czasu faraonów. Pięć tysięcy lat temu, Egipcjanki w celach higienicznych goliły sobie głowy na zero. Te wyszukane fryzury, które widzimy na ilustracjach to wymyślne peruki. Pod spodem jest goła, doskonale gładka głowa. Łysina u kobiet była uważana za znak szlachetności, maksimum elegancji, wytworności i kobiecości.» Więcej

Moda na włosy

Artykuł dodano: 2008.10.28 Komentarze: 0

Historia włosów i kobiecych fryzur jest długa. Na początku minionego wieku była ?kwestią?, która wręcz przerażała przede wszystkich mężczyzn. Moda na krótkie włosy przybyła z Ameryki, gdzie ogłaszano wiele konkursów piękności w zakresie obcinania i nowych fryzur. Pierwszy konkurs tego rodzaju przeprowadzono w Cleveland (Ohaio).» Więcej

Od starożytności po współczesność

Artykuł dodano: 2007.10.06 Komentarze: 0

W upalnym Egipcie, dobrze urodzone panie i panowie upinali włosy blisko głowy. Jednak na specjalne okazje dopinano ciężkie, czarne, kręcone peruki. Peruki damskie były zwykle długie i zaplatane, zdobione złotymi ornamentami i szpilkami do włosów z kości słoniowej. Twarze mężczyzn były zazwyczaj gładko wygolone, chociaż czasami noszono sztuczne, sztywne brody.» Więcej

Historia fryzur

Artykuł dodano: 2007.07.17 Komentarze: 0

Niektóre osoby panicznie boją się zmiany fryzury, chociaż przecież czasami takie zmiany są wskazane. Powodem może być wiek, moda lub dobranie fryzury odpowiedniej dla naszego typu urody i osobowości. Nie chodzi o to, by zniszczyć sobie włosy ciągłymi zabiegami, ale przecież od czasu do czasu odmiana może być przyjemna.» Więcej