Jesteś tutaj:

Włosy w Rokoko

Rokoko było nurtem stylistycznym, który pojawił się w sztuce europejskiej (głównie w malarstwie, architekturze, ornamentyce, ale również w literaturze). Rokoko uznawane jest za okres schyłkowy baroku i w bezpośredni sposób wiąże się z życiem dworskim we Francji. Jeśli chodzi o modę, rokoko dawało dużą dowolność strojów. Zasłynęło jednak w szczególności z charakterystycznych sobie fryzur i peruk (pudrowanych na biało), które osiągały niezwykłe wprost rozmiary i ważyły nawet kilka kilogramów. Za początek mody na takie fryzury należy uznać modę na tzw. fontages, wprowadzone około roku 1690 we Francji, przez kochankę Ludwika XIV, pannę de Fontages (związywała ona włosy na czas polowań, w których uczestniczyła). Fontaż był czepkiem, który zakrywał tylnią część głowy. Z przodu doczepiano do niego kokardy, koronki i inne ozdoby. W późniejszym okresie fryzury te przekształciły się w wysoko układane peruki, które stały się wyznacznikiem dobrobytu. Tylko osoby majętne mogły sobie pozwolić (choć nawet jeśli ktoś nisko urodzony miałby możliwość nabycia peruki, byłoby to źle przyjęte). Peruki były bogato zdobione kamieniami, klejnotami oraz perłami, wstążkami oraz ptasimi piórami.



Pod koniec wieku XVIII fryzura i jej kształt stała się bardzo istotną częścią ubioru i wyglądu każdej kobiety. Duże zasługi w tym względzie miała modniarka królowej Marii Antoniny, Rose Berlin. Zaczęła ona przyozdabiać fryzury królowej w bardzo wymyślny i oryginalny sposób, niespotykany nigdy wcześniej. Uwiecznione one zostały w malarstwo epoki. Przedstawia ono kobiety noszące fryzury, które były skomplikowanymi i rozbudowanymi konstrukcjami na stelażach. Jeśli chodzi o ich zdobnictwo, podkreślić należy, że fryzury tamtego okresu miały nie tylko pasować do sukni, którą nosiła kobieta. Miały one również wyrażać emocje i uczucia kobiety, a nawet jej poglądy na określoną sprawę związaną z aktualnymi wydarzeniami (politycznymi czy społecznymi). We włosach noszono wówczas nawet miniatury ludzi (fryzury przedstawiały koronację Ludwika XVI, narodziny Delfina czy pierwszy lot balonem braci Montgolfier). Każda fryzura była dziełem sztuki, często niebotycznych rozmiarów. Sceny w nich zawarte, tworzono natomiast za pomocą gazy, tiuli, piór, klejnotów, kwiatów oraz wspomnianych już wcześniej miniaturek ludzi i przedmiotów. Najbardziej znaną sceną (przedstawioną we włosach) jest model żaglowca płynący na falach, który nosiła wdowa po admirale. Bardzo często jednak spotykano się z tym, że na przykład miłośniczka rodzinnego ogniska miała fryzurę z figurkami ukochanej rodziny. Bycie modną kosztowało kobiety jednak bardzo wiele. Bardzo często wejście do lektyki czy karety wymagało bardzo często zdjęcia dachu. Układanie fryzury natomiast wiązało się z koniecznością używania drabiny przez fryzjera, który daną fryzurę wykonywał. Było to zajęcie nie tylko czasochłonne, ale i kosztowne, dlatego jedna fryzura musiała utrzymać się jak najdłużej. Osoby, które chciały być modne musiały się zatem uporać z jeszcze jednym problemem, w ich włosach bardzo często rozwijały się pchły i wszy. Wraz z wymyślaniem kolejnych fryzur, wymyślano zatem również… przyrządy, które dawały możliwość drapania skóry głowy oraz pułapki na insekty.

Zauważyć trzeba, że również kolor włosów (modny) był w tym okresie odmienny od naturalnego. Najmodniejsze były włosy białe, niebieskie i różowe. Efekt ten uzyskiwano dzięki użyciu pudru, który produkowany był ze skrobi pszenicznej. Kolory uzyskiwano natomiast dzięki użyciu sproszkowanym koralom, płatkom róż, ochry czy węgla drzewnego z topoli.

Oprócz peruk, bardzo często kobiety ubierały również strojne nakrycia głowy. Fryzura miała wówczas mniejsze rozmiary, natomiast kapelusz przejmował jej funkcję dekoracyjną. Były to kapelusze niecodziennych rozmiarów, a znajdowały się na nich różnego rodzaju ozdoby, począwszy od piór i klejnotów, po miniatury postaci i przedmiotów, które stosowane były w przypadku zdobienia peruk. One również stanowiły element, który pozwalał na wyrażenie nastroju, uczuć i zdania na określone, bieżące wydarzenia polityczne i społeczne. Anglomanki na przykład zakładały kapelusze w stylu angielskim, a miłośniczki teatru ubierały czepki (lub przychodziły w odpowiednich fryzurach), których zdobnictwo dostosowane było do tematyki najnowszych premier Beumarchise`go. Mężczyźni ( w okresie Baroku) również nosili fryzury, które składały się z loków. Im dłuższe loki, tym mężczyzna uznawany był za przystojniejszego. Najbardziej znany wizerunek, przedstawiający mężczyznę w perukach złożonych z loków, to wizerunek króla Francji Ludwika XIV.

W XVIII wiecznej Polsce kobiety nosiły fryzury z przedziałkiem na środku głowy, krótką grzywką i lokami zebranymi z tyłu węzeł, a z przodu wypuszczonymi. Polskie magnatki coraz częściej jednak interesowały się nowinkami z dziedziny mody europejskiej. Wkrótce również do Polski trafiła moda na fontaże, aby w II połowie XVIII wieku przekształcić się w wysokie fryzury z włosów.
W II połowie XVIII wieku zaczęto jednak w całej Europie powoli naśladować modę angielską, która była skromniejsza w strojach i fryzurach, od francuskiej. Kobiety coraz częściej zaczęły unikać ciężkich peruk, a włosy spadały na ramiona w grubych puklach loków. Bardzo długo towarzyszył fryzurom jednak nadal dużych rozmiarów kapelusz.

Polecane artykuły

Najczęściej kupowane w sklepie internetowym



Łysienie Wypadanie włosów Suche włosy Utrata włosów Łuska włosa Mieszki włosowe