Jesteś tutaj:

Schorzenia nabyte związane z utratą owłosienia

Zajmiemy się omówieniem nieregularnych przerzedzeń włosów powodowanych przez procesy chorobowe, w których ryzyko wystąpienia całkowitej utraty włosów jest mało prawdopodobne z uwagi na odwracalność zmian i brak zabliźniania się skóry. Jak dotąd najpopularniejszą z tych przypadłości jest łysienie plackowate (alopecia areata), które jest jednym z najczęściej występujących schorzeń dotykających skóry głowy. Jej nazwa wywodzi się od greckiej nazwy 'alopekia' oznaczającej lisi świerzb, gdyż zwierze to podatne jest na chorobę powodującą powstawanie nagich miejsc na sierści. Większość znawców uważa jednak, że nazwa choroby została wybrana z powodu tego, że w miejscach gdzie lis oddaje mocz trawa więdnie i wysycha. W ten sposób 'wyłysiałe' miejsca na trawie zostały skojarzone z tymi powstałymi na głowie objawami łysienia plackowatego.

Łysienie plackowate występuje o obu płci w każdym wieku, lecz najczęściej zdarza się to wśród ludzi dorosłych. Pierwszym objawem jest pojawienie się okrągłego, różowawego, połyskującego nagiego obszaru, na którym możemy zaobserwować puste mieszki włosowe. Obszar ten może pozostać jedynym, jednakże często pojawiają się kolejne, które mogą znajdować się na brwiach, brodzie a nawet na rzęsach. Jeśli proces znajduje się akurat w fazie aktywnej, na postępującej granicy pomiędzy włosami, a wyłysiałym obszarem, możemy zauważyć drobne około cztero milimetrowe włoski. Są to tak zwane włosy wykrzyknikowe, gdyż tracą one barwnik na wysokości skóry głowy, tak że przy wypadnięciu takiego włosa cebulka tworzy kropeczkę pod. Nie jest znana dokładna przyczyna powstawania łysienia plackowatego, ale w większości przypadków jest ono poprzedzone okresem napięcia emocjonalnego, zmartwień czy katastrofą taką jak śmierć kogoś bliskiego. Ostatnio poznałem przypadek nastolatki, u której schorzenie to wystąpiło w kilka dni po śmierci jej chłopaka w wypadku samochodowym, którego była świadkiem. Mogą też występować w połączeniu z osłabiającymi chorobami. Od czasu do czasu zdarza mi się widywać poprawę długotrwałych przypadków po usunięciu zainfekowanego próchnicą zęba lub innych zakażonych miejsc. W około dziesięciu procentach przypadków, choroba odnotowywana była w rodzinie, co wydaje się częściej spotykane u mężczyzn.

 Prognozowanie łysienia plackowatego zależy od ostrości jego przebiegu, ale w większości przypadków objętych specjalistycznym leczeniem, możliwe jest odzyskanie owłosienia. W łagodniejszych przypadkach po kilku tygodniach pojawia się na środku głowy drobny niewybarwiony meszek, który z czasem zamienia się w normalne wybarwione owłosienie głowy. Ten proces odrastania może być spontanicznym wynikiem leczenia, które polega na opanowaniu i stymulacji wzrostu włosa poprzez naświetlanie światłem ultrafioletowym, stosowanie hormonów lub nawet nakładaniem radioaktywnej farby na wyłysiałe obszary. Każdy przypadek wymaga bliskiego poznania, a wybrany sposób leczenia będzie zależał od spostrzeżeń specjalisty. Ogólnie mówiąc, miejscowe aplikacje na pozbawione włosów obszary, w celu pobudzenia wzrostu, odnoszą mierne rezultaty. Sprytny fryzjer może zauważyć odrastanie i zastosować środki, pomimo których włosy i tak odrosną, a jego klient przypisze gwałtowne pojawienie się włosów jego skutecznej terapii.

W stosunkowo małym procencie przypadków prognozowania, nie jest ono zbyt łaskawe. Dzieje się tak w szczególności, kiedy choroba dotyka obszaru tyłu karku rozszerzając się promieniście naprzód pasmem, które kończy się ponad uszami. Nie ma na to naukowego wyjaśnienia, ale doświadczenie pokazuje, że nawet objęty specjalistycznym leczeniem odrost włosów w tym obszarze może być tylko częściowy lub nawet zerowy. W kilku przypadkach wypadanie włosów może rozprzestrzenić się obejmując całą głowę (łysienie uogólnione) lub w szczególnym wypadku wszystkie włosy na ciele (łysienie całkowite). Ostatnie dwa przypadki są bardziej pospolite, kiedy przypadłość wystąpi po raz pierwszy w dzieciństwie, a prognozowanie nie jest zbyt optymistyczne. Powinno jeszcze raz być podkreślone, że w przypadkach zwykłego łysienia może nastąpić odrastanie włosów, a łysienie może się powtórzyć dopiero wtedy, kiedy zadziałają ponownie te same czynniki sprawcze.

Inna przypadłość, która sprawia wrażenie łysienia nabytego, ale w której w rzeczywistości są połamane trzony włosów, nazywa się łamliwością włosów węzłową. Węzły występują na całej długości włosa, zwłaszcza w pobliżu końcówki, w liczbie kilku na jednym włosie. Te niewielkie, szarawe zgrubienia stanowią miejsca, gdzie włókna włosa są rozdzielone jak przy złamaniu „zielonej gałązki” (ang. greenstick fracture ) lub wygięte w węźle, pozostając pod tym kątem lub łamiąc się. Ten sam wygląd włosa można zaobserwować na pędzelku do golenia, który był już przez jakiś czas używany. W tym przypadku, uszkodzenie spowodowane pocieraniem włosa o brodę, w obecności zasadowego mydła, powoduje pojawienie się tych częściowo złamanych węzłów.

Łamliwość włosów węzłowa nie jest w rzeczywistości chorobą w pełnym tego słowa znaczeniu, lecz bardziej reakcją włosa na uszkodzenia. Najczęściej występuje u ludzi, którzy utleniają lub farbują swoje włosy zbyt często oraz u tych, którzy używają zasadowych balsamów lub szamponów, które obniżają wytrzymałość włosa. Te obrażenia mogą także być spowodowane zbyt intensywnym masażem skóry głowy lub nadmiernym używaniem nylonowych siateczek do włosów.

Polecane artykuły

Najczęściej kupowane w sklepie internetowym



Łysienie Wypadanie włosów Cienkie włosy Przedłużanie włosów Nawilżanie włosów Gnidy Farbowanie włosów Grzywka