Jesteś tutaj:

Nadmierne owłosienie

Dwie główne naukowe nazwy na niepotrzebne włosy to hirsutyzm i hypertrichosis. Nadmierne owłosienie jest przyczyną wstydu. Zbędne włosy powstają w wyniku anormalnego lub nadmiernego wzrostu, należącego od miejsca występowania, długości, grubości, gęstości oraz wieku i płci. Ta cecha może być nabyta lub wrodzona, częściowa lub całkowita.

Częściowy wrodzony hirsutyzm nie jest rzadkim zjawiskiem, najczęstsza jego forma to owłosione pieprzyku. Może on pojawić się pomiędzy brwiami, na ramionach lub twarzy u kobiety, formując u niej brodę lub wąsy, co jest dość wstydliwą cechą. Czasami pojedynczy kosmyk włosów może być obecny na ramieniu, głowie lub innej części ciała.

Ogólna wrodzona hirsutyzm jest bardzo rzadki. Tylko kilka przypadków zostało zanotowanych. Schwe-Maon był owłosionym Birmańczykiem, którego córka Maphoon dotknięta podobną przypadłością. Również córka Maphoon była bardzo owłosiona. Innym przypadkiem był pewien bardzo znany tancerz, którego włosy osiągnęły trzy jardy długości po wyleczeniu z bardzo ciężkiej choroby. Innymi osobami dotkniętymi tą przypadłością byli Julia Pastrana, również tancerka, której ciało było bardzo owłosione a miała ona nawet brodę, jej córka cierpiała na podobną przypadłość, oraz Adrian Jeftichjow, Rosjanin, człowiek o twarzy psa, i jego syn Fedor, również posiadający tą cechę. Ojciec i syn byli wystawiani w wielu krajach pod koniec zeszłego wieku, innym przypadkiem była Barbara Urster, której broda sięgała do pasa.

Pośród wyjątkowo owłosionych ras są mieszkańcy niektórych północnych wysp Japonii. W przypadku wrodzonego nadmiernego owłosienia zauważa się spowolnienie rozwoju, anomalie w uzębieniu (najczęściej dotknięte są zęby trzonowe i kły) również dojrzewanie jest opóźnione.
Nabyte hypertrichosis. Ta przypadłość nigdy nie jest określana jako wrodzona, bardzo rzadko jest całkowita, chociaż u kobiet jest dość uciążliwe. Pewna niezamężna kobieta w wieku trzydziestu pięciu lat cierpiała z powodu braku menstruacji, a w wieku dojrzewania jej ciało zaczęły porastać włosy aż do czasu, gdy całe było nimi poryte z wyjątkiem łysego miejsca na czubku głowy. Inna pacjentka w jednym z moich sanatoriów, u której menstruacja przestała występować w wieku dwudziestu dziewięciu lat doczekała się rozwinięcia bujnej brody i wąsów, które to zaginęły po ponownym pojawieniu się menstruacji po okresie dwóch i pół lat. Inna kobieta, która często zachodziła w ciążę przeszłą przez okres jedenastu lat pozbawionych menstruacji a jej twarz pokryła się grubymi włosami. Po tym czasie znów zaszła w ciążę i włosy spontanicznie zanikły. W czasie ciąży może pojawiać się chwilowe nadmierne owłosienie, które samo zanika po urodzeniu.

Częściowe nabyte hypertrichosis. Jest ono obserwowane w różnym stopniu w dorosłym życiu i może objawiać się występowaniem licznym wyrastaniem grubych włosów lub kosmyków. Podbródek, broda, usta i policzki są częstymi miejscami występowania zbędnych włosów u kobiet, co powoduje występowanie tak zwanej „kobiecej brody”.

Powody nadmiernego owłosienia
Przyczyny powstawania tej wstydliwej i nieestetycznej przypadłości są niejasne. Bez wątpienia dziedziczność ma duże znaczenie zwłaszcza w rodzinach o ciemnej karnacji. Znaczenie mogą mieć również czynniki rasowe. Uważa się , że córki często dziedziczą cechy fizyczne ich męskich przodków – podobnie jak zauważa się, iż nadmierny wzrost włosów występuje u kobiet posiadających męskie cechy. W tych przypadkach często występują nieprawidłowości w funkcjonowaniu gruczołów, które odpowiadają za owłosienie i cechy męskie.
Duży wpływ na przypadłość ma system nerwowy, mogą występować anomalie w funkcji endokryny. Obłąkane kobiety często mają wzmożony wzrost włosów na twarzy. Pewne choroby układu moczowo-płciowego zwiększają stopień przypadłości – niektóre z tych chorób to brak menstruacji, niepłodność, lub rak gruczołu nadnerczy u obu płci. Nieprawidłowa, przedwczesna lub brak aktywności seksualnej może mieć rezultat w nadmiernym owłosieniu. Przypadłość występuje częściej u niezamężnych kobiet, przepracowanych starych panien, które są częstym obiektem schorzenia. Często włosy giną po zamążpójściu, wznowieniu relacji małżeńskich lub po ciąży oraz urodzeniu dziecka.

Wszystko powodujące nadmiar krwi w obiegu, również torebkach włosa może być pośrednią przyczyną przypadłości. W tym przypadku czynniki podrażniające takie jak pęcherze, plastry, odżywki stymulujące mogą spowodować nadmierny wzrost włosa. Z tego właśnie powodu należy unikać masowania twarzy. Popularne w ostatnich czasach używania tłustych kosmetyków, tłuszczów zwierzęcych, gliceryny i wazeliny powoduje spory, jako że ich używanie może wzmocnić stopień przypadłości. Jednak jedynie u ludzi z predyspozycjami do nadmiernego wzrostu włosa substancje te mogą prowadzić do przekrwienia.

Nadmierny wzrost włosów na twarzy może być spowodowany przez niektóre choroby lub urazy przez ścieśnienie lub podobne, powodując miejscowe przekrwienie. „Tak jak toksyny niszczą włosy na czubku głowy, gdzie włosy powinny rosnąć, tak samo powodują one ich wzrost na twarzy”. Francuskie określenie na zbędne włosy to „polis accidenteles” oznaczające przypadkowe włosy, jako że nie można określić dokładnie przyczyny ich powstawania. I choć wiele z pacjentów uważa że jest w dobrym zdrowiu, to ostatnie badania temu zaprzeczają.

Co można zrobić w tym przypadku
Ani pacjent ani lekarz nie może mieć żadnych oczekiwań. Jeśli zbytnie owłosienie nie jest spowodowane czynnikiem przejściowym, jak ciąża lub choroba, wzrost włosa będzie stały i nie można liczyć na nagłe poprawienie stanu. U kobiet istnieje tendencja aby włosy z wiekiem stawały się dłuższe, chropowate i ciemniejsze. Włosy na pieprzykach są niezmienne. Ponieważ podrażnienie pieprzyków może spowodować ich złośliwość jest zabronione wyrywanie włosów w ich obrębie lub stosowanie innych podrażniających metod. Usuwanie ich za pomocą elektrolizy , ma inny efekt, jako że powoduje kurczenie się pieprzyków, pozostawiając na ich miejscu delikatne zabarwienie na miejscu skazy.

Leczenie
Jest całkiem możliwe, że uda się kiedyś zapobiec wzrostowi niechcianych włosów. Jeśli zostało podbudowane zdrowie, wszystkie miejscowe choroby wyleczone, wyrastanie niechcianych włosów nie powinno być zbyt częste. Celem leczenia jest całkowite zahamowanie wzrostu włosów lub uczynienie go tak niewielkim jak to możliwe.

Najczęściej w obecnych czasach kobiety same usuwają niechciane włosy. Powodują one u kobiet zdenerwowanie, a czasami nawet i depresję. Kobiety uważają, że niechciane włosy je oszpecają i deformują ich urodę. Może to doprowadzić do unikania kontaktu z innymi ludźmi. Nie tylko włosy na twarzy powodują zawstydzenie, często występują one również na ramionach, rękach, nogach i biuście. Kobiety lubiące nosić cienkie pończochy lub chodzić na plażę czują się zażenowane nadmiernym owłosieniem ich nóg.
Opracowano wiele metod usuwania niechcianych włosów, jednak większość z nich daje dobry efekt jedynie gdy włosów jest niewiele i są one rzadkie. Poniżej opiszę kilka z nich.

Pierwszą metodą jest wyrywanie. Była ona używana w dawnych czasach, i wciąż jest popularna w krajach dalekiego wschodu. Używano do tego celu plastra ze smołą, który był przyklejany, a potem energicznie zrywany razem z włosami. Jest to bolesna metoda, tak jak ołówek żywiczny, najpierw delikatnie podgrzewany, a potem zbliżany do włosa. Potem lekko się go pociąga wyrywając równocześnie włos. Jest to bardzo dobry sposób na pojedyncze, odosobnione włosy. Od czasów starożytnych używa się również pęset. Wszystkie te metody mogą spowodować podrażnienie torebki włosa, jeśli zabiegi są powtarzane zbyt często.

Golenie, obcinanie i opalanie, zwłaszcza dwa pierwsze, są najczęściej używane. Niektóre autorytety zalecają obcinanie włosów nożyczkami bardzo blisko skóry. Mają one jednak krótkotrwałe efekty. Nie spowodują jednak niebezpieczeństwa wyrośnięcia nowych włosów. W przypadku golenia należy stosować żyletki, dostępne są również specjalnie profilowane ostrza do golenia pach. Cechy osobiste określą jak często trzeba powtarzać golenie. Opalanie nie jest często stosowaną metodą. Używa się płomień lampy spirytusowej lub podpalonego stożka. Stara metoda polegała na używaniu rozgrzanych do czerwoności skorupek z orzechów. Ma metoda jest stosowana u mężczyzna na plecach i rękach, a u kobiet na nogach i pod pachami. Warto podkreślić w tym miejscu, że nieprawidłowe usuwanie włosów spod pach może spowodować infekcję.

Trzecią metodą jest wybielanie. Używanie wody utlenionej daje bardzo dobre efekty zwłaszcza u brunetek. Rezultaty mogą się różnić o różnych osób. Daje najlepsze rezultaty na raczej cienkie, zbyt cienkie by stosować igłę do elektrolizy. By stosować utlenianie należy najpierw dokładnie wymyć daną część ciała wodą i mydłem oraz odrobiną amoniaku, by pozbyć się naturalnego tłuszczu, żeby woda utleniona mogła zadziałać. Na początku najlepiej stosować wodę utlenioną rozcieńczoną w takiej samej ilości czystej wody, przykładając za pomocą miękkiego ręcznika. Moc roztworu może być zwiększana w czasie stosowania kuracji, należy jednak uważać by nie podrażnić skóry. Czasami należy zastosować kilka aplikacji, by otrzymać wymagany efekt. Według niektórych autorytetów włos ostatecznie staje się łamliwy i w ostateczności zatrzymuje się jego wzrost. Niektórzy jednak uważają, że włos staje się grubszy. Mimo wszystko zazwyczaj włos się wybiela i jest o wiele trudniejszy do zauważenia

Woda utleniona w kremie może być użyta dając te same efekty co roztwór’ jednak ma wolniejsze działanie i nie utrzymuje się długo. Można dostać również mydło z nadtlenkiem sodu wytwarzane w wielu stężeniach. Po aplikacji pozostawia się je na kilka minut – samemu należy określić moc działania. Najczęściej stosuje się tą metodę do wybielania włosów na ramionach i nogach.

Od starożytnych czasów stosuje się depilatory, których źródło leży na dalekim wschodzie. Są one słusznie nazywane ostrzem chemicznym. Depilator jest w formie pasty zrobionej z siarczku sodu, arsenu, baru lub wapna. Działanie chemiczne polega na niszczeniu zrogowaciałej części włosa ponad skórą. Jeśli jednak zostanie pozostawiony na skórze zbyt długo, wypali również jej wierzchnią część pozostawiając brzydką bliznę. Depilator należy stosować w niewielkich odstępach dopóki korzeń włosa nie zostanie zniszczony.

Pastę należy nakładać drewnianą szpatułką, i zostawić na ciele dopóki nie poczuje się swędzenia. Potem pastę należy wytrzeć i miejsce depilacji umyć wodą oraz posmarować zimnym kremem lub oliwą. Zazwyczaj wystarczy dziesięć minut, by uzyskać prawidłowy efekt. Każda osoba używająca depilatorów powinna zwracać uwagę na to by uniknąć podrażnienia. Pasta działa na torebki włosa nie niszcząc jego korzenia, działając jednak pod powierzchnią skóry tak, że niewidoczne są czarne punkty. Należy jednak pamiętać, że rezultaty są czasowe, a włos odrasta mocniejszy niż był wcześniej. Gdy raz użyje się depilatora, trzeba potem powtarzać zabieg.

Używanie kamiennego pumeksu jest zalecane przez niektórych dermatologów. Wybiera się gładki kawałek pumeksu, i po tym jak włos jest obcięty lub ogolony blisko skóry, a potem przesuwać delikatnie pumeksem wzdłuż i w przeciwną stronę wzrostu włosa. By uzyskać efekty należy stosować opisaną metodę dwa razy dziennie, po czym smarować skórę zimnym kremem lub słodkim olejem.

Skóra nie zostanie podrażniona pod warunkiem, że pumeksu używa się delikatnie. Zaleca się stosowanie metody przez sześć miesięcy, potem zrobić miesiąc przerwy. Choć niektóry specjaliści nie widzą zbyt wiele dobrego w tej metodzie, to zanotowano ponad dwieście pięćdziesiąt sukcesów.

Metoda Kromavera najprawdopodobniej nie stanie się zbyt popularna, choć jest już używana w Niemczech, gdzie została wynaleziona. Składa się z mniej lub bardziej poręcznych aparatów z których każdy jest skonstruowany w ten sposób, że mały nóż wysuwa się, wycinając kawałek skóry razem z włosem. Po włosie po zostaje mała dziurka, która jednak zagaja się i jest niewidoczna. Ból jest podobno minimalny, jednak jest to bardzo brutalna.

Promienie rentgenowskie również były używane w przypadkach gdy elektroliza byłą by zbyt czasochłonna lub zbyt bolesna. Poczyniono w tej metodzie niesłychane postępy. Po danym czasie działania promieni nakłada się na skórę specjalny wosk, który potem jest usuwany razem z włoskami. Może jednak spowodować zapalenie skóry powodujące stałe zmiany skórne jak łuszczenie, zmiana koloru oraz mniejsze lub większe dziurki.

Metoda elektrolizy jest uważana jako najskuteczniejszą, poza wypadkami, gdy nadmiar włosów jest naprawdę duży. Najlepiej działa w przypadku pojedynczych lub rzadkich włosów. Nigdy nie używa się jej w przypadkach gdy włosy są gęste i grube, gdyż każdy włos jest usuwany osobno. W związku z tym należy uzbroić się w cierpliwość zarówno ze strony pacjenta jak i osoby wykonującej zabieg. Bardzo cienka igła jest wprowadzana do mieszka włosowego, po czym podłączana jest bateria. Po usunięciu igły wychodzi również włos, po czym igła jest wkładana jeszcze raz i ponownie podłączana do prądu by zniszczyć brodawkę. Przy zręczności, jaką powinna odznaczać się osoba wykonująca zabieg niemal nie czuć bólu. Jedynie może on wystąpić nad górną wargą, gdyż jest to bardzo delikatne miejsce. Duże zaczerwienienie występuje w przypadku okolic brwi.

Za najlepsze z opisanych metod uważam stosowanie pumeksu, utlenianie i elektrolizę, jednak w rękach dobrze wyszkolonego specjalisty również promienie rentgenowskie mogą dać bardzo zadawalające efekty w ekstremalnych przypadkach.

Polecane artykuły

Najczęściej kupowane w sklepie internetowym



Wypadanie włosów Łysienie Przedłużanie włosów Cienkie włosy Elektryzowanie włosów Dermatitis Cebulka włosa Gorączka okopowa