Jesteś tutaj:

Hirsutyzm

Zwykłe rozmieszczenie owłosienia na różnych rodzajach powierzchni skóry jest kontrolowane
w zdrowym organizmie przez gruczoły wydzielania wewnętrznego, lub gruczoły endokrynowe, produkujące hormony. Gruczoł tarczycowy szyi pokrywający tchawicę jest przykładem takiego gruczołu, a jego wydzielina, tyroksyna, kontroluje przemianę materii lub tempo powstawania i rozpadu tkanek. Obniżona aktywność tarczycy prowadzi u dorosłych do jej obrzęku śluzowatego, co łączy się z wysuszaniem i grubnięciem skóry oraz przerzedzeniem włosów skóry głowy, które mogą stać się cieńsze i szorstkie w dotyku.

W wieku dojrzewania hormony odgrywają istotną rolę i przyczyniają się do pojawiania się drugorzędnych cech płciowych, takich jak wzrost owłosienia łonowego, pod pachami
i w pachwinach, oraz zewnętrzna produkcja wydzielin przez gruczoły apokrynowe, które u zwierząt oznaczają pojawienie się dojrzałości płciowej. Wszyscy ludzie produkują zarówno hormony męskie, jaki i żeńskie, kolejno androgeny i estrogeny. Zakłócenie równowagi pomiędzy tymi hormonami, w okresie dorastania może skutkować trądzikiem młodzieńczym, jeśli przeważają androgeny.
U dorosłych ten sam nadmiar może skutkować przedwczesnym łysieniem. Jeśli wydzielanie estrogenów jest niższe niż powinno (np. w wieku starczym), może skutkować to względnym nadmiarem androgenów prowadzącym do wzrostu poziomu owłosienia na twarzy oraz przerzedzenia włosów głowy.

Ten rozstrój hormonów nie powoduje nadmiernego owłosienia u młodszych kobiet, co na twarzy może być najbardziej niepokojące. Przypadłość ta znana jest pod nazwą hirsutyzm (owłosienie patologiczne). Większość dermatologów uważa je jako spowodowane zakłóceniem produkcji wydzielin w przysadce mózgowej i/lub nadnerczu. Pogląd ten został wysnuty z faktu, iż owłosienie patologiczne występowało przy niektórych guzach tych gruczołów. Schorzenie  u kobiet, u których nie występują inne objawy, rzadko jest związane z guzami, a częściej spowodowane jest  przez nieznaczne zaburzenia hormonalne, trudne do zbadania przy pomocy dostępnych na dzień dzisiejszy metod.

Hirsutyzm zazwyczaj rozpoczyna się we wczesnej dorosłości poprzez wzrost zwykłego meszku na twarzy kobiet na podbródku i górnej wardze. Związany jest on również z nadmiernym owłosieniem na nogach, podbrzuszu, klatce piersiowej oraz wokół sutków. Pomimo iż nadmiar włosów na ciele nie jest tak wstydliwy jak na twarzy, nie jest to pożądana cecha, kiedy dziewczyna chce założyć sukienkę na imprezę, czy strój kąpielowy. Bez wątpienia, już wkrótce będzie możliwe kontrolowanie niewielkich zaburzeń hormonalnych przyczyniających się do powstawania nadmiernego owłosienia, niezależnie czy będzie to terapia sztucznymi hormonami, wybiórcza radioterapia, czy zabieg chirurgiczny wymierzony w przyczynę i zatrzymujący nadprodukcję. Jednak na chwilę obecną musimy zadowolić się prostymi metodami usuwania zbędnego owłosienia, dostępnymi dla zrozpaczonych dziewcząt. Większość metod, poza elektryczną epilacją, jest jedynie tymczasowym rozwiązaniem, a zabieg musi być powtarzany co tydzień lub dwa. Wybór odpowiedniej metody zależy od miejsca występowania owłosienia oraz jego prędkości odrastania. U ciemnowłosych dziewczyn, które posiadają niewielki wąsik, proste utlenianie wodą utlenioną, powinno sprawić, że włosy staną się praktycznie niewidoczne, bez ich usuwania.

Dla tych z was, dla których proces utleniania nie jest jeszcze zbyt dobrze znany, zaprezentuję najprostszą technikę. Wlewamy niewielką ilość wody utlenionej na spodeczek i zanurzamy w niej papierek lakmusowy. Następnie, kropla po kropli dodajemy mocny roztwór amoniaku, dopóki papierek nie nabierze niebieskiej barwy. Roztwór ten po nałożeniu powinien utlenić nasze włosy, w tempie zależącym od barwnika, który wybielamy. Wszystkie potrzebne składniki bez problemu można zakupić w aptece, a stężenie obydwu cieczy wymaga dopasowania do twoich wymagań. Najpopularniejsza metoda w czasach obecnych, stosowana już przez Egipcjan, polega na usuwaniu zbędnych włosów za pomocą pęsety, co jest zabiegiem bolesnym i czasochłonnym, ale stosownym  dla sporadycznie występującego owłosienia. Nie wolno stosować tej metody do usuwania włosów z pieprzyków, lub innych znamion, gdzie obcinanie włosów jest jedyną alternatywą dla wycięcia pieprzyka przez profesjonalnego dermatologa. Końcówki pęsety powinny być grube i łagodnie zakończone tak by zaciskanie nie powodowało uszkodzeń uniemożliwiających całkowite stykanie się powierzchni. Ważne jest obmycie skóry przed wykonaniem zabiegu, w przeciwnym wypadku puste mieszki włosowe mogą się zainfekować, tworząc krosty. Można je wykonać przy pomocy bawełnianego wacika nawilżonego w spirytusie do dezynsekcji lub innym antybakteryjnym środku ściągającym. Chłodzenie skóry okładem z lodu uśmierza ból, a używanie środka antybakteryjnego powinno być zastosowane tuż po, w celu uniknięcia zapalenia mieszków włosowych. Całkowite usunięcie włosa wraz z cebulką może być osiągnięte poprzez użycie wosku do depilacji, który przynosi podobny efekt i dyskomfort jak zrywanie taśmy samoprzylepnej z owłosionej skóry. Metoda ta jest przydatna w usuwaniu włosów z górnej wargi. W sprzedaży jest kilka takich produktów zawierających miękką oraz twardą parafinę. Wosk topiony jest metodą podwójnego rondla, kiedy osiągnie odpowiednią temperaturę nakładany jest na owłosioną skórę wraz z gazą układaną na jego powierzchni. Po około kwadransie gaza z przylegającym zastygłym  woskiem, jest gwałtownie zrywana w kierunku przeciwnym do kierunku wzrostu włosa. Jednakże, uważam osobiście, iż wyrywanie włosów powoduje ich szybsze odrastanie, prawdopodobnie przez stymulowanie przedwczesnej fazy anagenowej. Młode kobiety raczej niechętnie golą włosy na twarzy, gdyż mogłyby się poczuć przez to jak mężczyźni.

Często wybieraną metodą, szczególnie w przypadku nadmiernego owłosienia na kończynach, jest golenie maszynką elektryczną, dającą szybkie i bezbolesne rezultaty. Często niechęć do tej metody powodowana jest poglądem, że przez takie działania wzmacniamy wzrost włosów, co jest dalekie od prawdy. Podobną metodą usuwania włosów jest ścieranie papierem szmperglowym lub pumexem, łamiącymi włosy, by pozostawić skórę gładką , jak po wyszlifowaniu papierem ściernym nierównego kawałka drewna. Proces ten musi być często powtarzany. Jest on pomocny raczej w usuwaniu łagodnej odmiany hirsutyzmu kończyn. Należy pamiętać o zastosowaniu ściągającego środka antybakteryjnego. Nadmierne owłosienie może być również usuwane przez nakładanie środków depilujących, których popularność stale rośnie w związku z modą na skąpy sportowy strój oraz przeźroczyste pończochy. Działają w oparciu o rozkład struktury włosa tak, że odpada on po odpowiednim upływie czasu . Środki te składają się z soli siarczkowych lub ostatnio z zasadowych  tioglikoli. Głównym procesem występującym podczas tej metody jest rozłożenie cząsteczek tworzących kreatynę. Ponieważ jest ono nakładane na włosy tak jak i na skórę, może powodować podrażnienia, a w efekcie zapalenie skóry. Producenci z reguły robią wszystko co w ich mocy by uniknąć kłopotów ze skórą.

Użytkownicy powinni stosować się szczegółowo do instrukcji przy każdym użyciu, co powinno zminimalizować odsetek niezadowolonych klientów, a w razie wątpliwości próbować działania środku na niewielkim skrawku skóry. Jednak, nawet po wieloletnim stosowaniu istnieje ryzyko wystąpienia zapalenia skóry po kontakcie z tymi środkami w momencie w którym nawet się tego nie będziemy spodziewać. Zamieszczenie tego ostrzeżenia było konieczne, jednakże nie chciał bym sprawiać wrażenia, iż potępiam środki depilujące, ponieważ uważam, że z powodu na łatwość użycia są jedną z najlepszych metod. Po dokładnie odmierzonym czasie pozostawienia na skórze, mleczko, pasta czy krem jest spłukiwane ciepłą wodą z mydłem, a następnie nakładany jest łagodzący krem. Metoda ta rzadko wymaga większej częstotliwości niż co cztery, sześć tygodni. Jedynym sposobem na stałe usunięcie włosów jest elektryczna epilacja, która musi być przeprowadzona przez doświadczoną osobę, jeśli chcemy uniknąć powstania blizn. Niegdyś technika ta była przeprowadzana przy pomocy baterii. Pacjentka trzymała rękę w umywalce wypełnionej wodą by zamknąć przepływ elektryczności i pozwolić uwolnić niechciany włos z mieszka przez kwas solny.

Większość operatorów obecnie używa diatermii krótkofalowej, w celu rażenia prądem brodawki włosowej, w ten sposób zapobiegając dalszemu wzrostowi włosa. Podczas tego procesu, w głąb mieszka włosowego wprowadzana jest dokładnie igła, w odpowiednim kierunku do głębokości cebulki włosa. Następnie przy pomocy ręcznego lub nożnego przełącznika włączane jest, na odpowiednią długość czasu, krótkofalowe napięcie elektryczne o minimalnym natężeniu  wystarczającym do efektywnego porażenia brodawki włosa. Napięcie wyłączane jest przed wyjęciem igły z mieszka włosowego, w przeciwnym wypadku podczas wyjmowania skóra została by poparzona, a pacjent doznał niepotrzebnego bólu. Jeśli przeprowadzany przez eksperta, zabieg powoduje tylko delikatne mrowienie, a około 70% epilowanych włosów nie odrasta. Liczba skutecznie porażonych brodawek zależy od dokładności operatora w dobraniu odpowiedniego kąta i głębokości penetracji mieszka oraz od umiejętności ocenienia rozmaitych czynników, takich jak czas i wartość napięcia. O sukcesie można mówić kiedy włos w całości zostanie bezboleśnie wyciągnięty z mieszka, a nie wyrwany.

Ekspert w ciągu jednej sesji jest w stanie usunąć około sześciuset włosów. Po każdym zabiegu niezbędne jest użycie antybakteryjnego środka ściągającego w celu wyeliminowania infekcji mieszków włosowych. Ostrzegałem już przed epilacją włosów na pieprzykach, które jeśli owłosione i szpecące powinny być usuwane, i zaszywane przez specjalistę. Kiedyś zobowiązawszy się do usunięcia pieprzyka w ten sposób, usunąłem przy okazji  włosy, stosując miejscowe znieczulenie przez mono-polarną diatermię, w celu zbadania mikroskopijnych zmian oraz reakcji tkanek. Z badania pod mikroskopem wynikło, że włos i korzeń zanikły całkowicie pozostawiając pusty mieszek. W dolnej jego części, komórki, na skutek porażenia, które rzeczywiście je zabiło, straciły obły kształt stając się wrzecionowate, więc wzrost włosa był niemożliwy. Z tego, co zostało napisane o leczeniu hirsutyzmu, jasno wynika, że nie powinniśmy się go obawiać, a wybór najlepszej metody jest kwestią indywidualną. Poza elektrolizą i epilacją diatermiczną opisane sposoby są tylko środkami tymczasowymi, lecz mniej czasochłonnymi i bolesnymi.

Polecane artykuły

Najczęściej kupowane w sklepie internetowym



Wypadanie włosów Łysienie Łysienie plackowate Cienkie włosy Trwała ondulacja Dermatitis Fryzury