Grzybica wywoływana przez dermatofity
Wśród opinii publicznej występuje duże zamieszanie dotyczące znaczenia angielskiej nazwy grzybicy - „ringworm” (ring – pierścień; worm – robak), która przywołuje obraz robaka w skórze, tworzącego pierścieniowate zmiany chorobowe i powodującego utratę włosów.
Przypadłość ta w szerszym rozumieniu powodowana jest przez grzyby. Grzyby badane są przez mykologów. Należą one do królestwa roślin rozciągającego się od grzybów leśnych i muchomorów aż po pleśnie, które można znaleźć na rozkładających się roślinach. Bez wątpienia widziałeś pleśń na na zgniłej pomarańczy, to delikatny, miękki bladoszaro-zielony twór otoczony białą „aureolą”. Ten szczególny rodzaj pleśni to penicillum, z której wywodzi się antybiotyk – penicylina, jak zauważone zostało przez Sir Aleksandra Fleminga, hamujący rozwój niektórych chorobotwórczych bakterii. Podobne pleśnie można zaobserwować na zaniedbanych produktach, takich jak ser, czy sos jabłkowy, pozostawionych na dłużej na tyłach twojej lodówki.
Mykolodzy rozpoznają wiele rodzajów grzybów, które mogą niszczyć materiały skórzane, czy papierowe wywiezione do gorącego, wilgotnego klimatu. Dlatego wiele materiałów jest pokrywanych preparatami przeciwgrzybicznymi w celu ochrony przed tym typem uszkodzeń. Naszym rozważaniom poddamy jedynie niewielką grupę pleśni, których pożywką jest ludzka kreatyna, stanowiąca wierzchnią warstwę skóry oraz materiał z którego zbudowane są trzony włosów i paznokcie. Dlatego, grzybica może zaatakować każdą z wymienionych struktur. Na przełomie XX i XXI wieku Saboraud, wybitny francuski mykolog, sklasyfikował różne grzyby, które mogą powodować choroby skóry u ludzi, znane jako dermatofity. Niektóre z nich mogą powodować łuszczenie się skóry pomiędzy palcami, a inne mogą zainfekować paznokcie, część skóry głowy oraz włosy. W tym momencie zainteresowani jesteśmy najbardziej tą ostatnią grupą. Swój opis ograniczę do dwóch najbardziej pospolitych chorób grzybiczych dotykających skóry głowy.
Grzybica strzygąca powierzchniowa jest dziecięcą chorobą skóry głowy. Mimo, że dzieci mogą zostać zainfekowane jego pospolitą formą, nie dzieje się to po okresie dorastania. Ludzki typ tej przypadłości może gwałtownie rozpowszechniać się w szkołach, sierocińcach oraz wszystkich innych instytucjach dla dzieci, przez kontakt osobisty lub przez dzielenie przedmiotów codziennego użytku, takich jak szczotka do włosów czy czapka, a nawet przez krzesło. Typ zwierzęcy również może spowodować epidemię wśród dzieci, kiedy jego źródłem jest szkolny kociak lub szczeniak. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że dziecko wyłysiało na porozrzucanych na głowie obszarach. Jednak po dokładniejszym zbadaniu, można się przekonać, że włosy nie wypadły, a jedynie się połamały przy samej powierzchni skóry i są pozbawione sztywności. Podczas badania złamanych włosów pod mikroskopem można zauważyć zarodniki i nitki pyłkowe grzyba powodującego tą chorobę, który może być rozpoznany dzięki hodowli w specjalnie spreparowanej pożywce w laboratorium.
W ten sposób zostaną rozpoznane poszczególne gatunki grzybów oraz źródło epidemii. W przypadku wybuchu epidemii grzybicy, najlepszym wyjściem jest przebadanie wszystkich dzieci, co najprościej może być zrealizowane w ciemności przy pomocy lampy Wooda, wykorzystywanej do oświetlania skóry ich głów. Światło emitowane przez tą lampę zawiera promienie UV przepuszczone przez specjalny niebieski filtr, który powoduje szarawożółtą fluorescencję zakażonych włosów. Kiedy zainfekowane dzieci zostaną odizolowane mogą być odpowiednio leczone przy użyciu tabletek Griselofulvinu, a zainfekowane włosy obcięte i spalone. Nowe niezainfekowane włosy nie fluoryzują i pojawiają się zazwyczaj po 4-6 tygodniach, kiedy to, w razie braku zainfekowanych włosów, można przerwać leczenie. Oczywiście młode zwierzęta powinny być przebadane w podobny sposób, gdyż w przeciwnym wypadku epidemia może trwać dzięki niewyeliminowanemu źródłu. Brytyjskie odkrycie Griseofulvinu, antybiotyku pochodzącego z jednego z niepatogenicznych grzybów, zrewolucjonizowało leczenie grzybicy strzygącej powierzchniowej.
Innym mniej pospolitym typem grzybicy, który może zainfekować każdą owłosioną część ciała, ale zazwyczaj odsłoniętą taką jak głowa i broda, występuje na wiejskich terenach Wielkiej Brytanii. Jego źródłem najczęściej są cielęta i obory. Ten zwierzęcy grzyb, kiedy infekuje człowieka powoduje bardziej gwałtowną reakcję, taką jak powstawanie strupni woszczynowych, które są nabrzmiałymi, zapalnymi obszarami pełnymi krost. Nawet pomimo natychmiastowego leczenia przy użyciu Griseofulvinu, oraz miejscowej aplikacji środka grzybobójczego może nastąpić zabliźnianie się skóry i częściowa utrata włosów. Podczas gdy omawianie grzybicy po uszkodzeniu porentgenowskim skóry wydaje się oczywistym, należy wspomnieć, że poza pojawianiem się strupni woszczynowych, które mogą powodować niewielkie bliznowacenie, grzybica skóry głowy jest uleczalną chorobą i już nie powoduje stałego łysienia. Rzadsza forma grzybicy, nazywana grzybicą woszczynową przed pojawieniem się Griseofulvinu, była często przyczyną bliznowatego łysienia, lecz ta przypadłość zdaje się być coraz rzadsza w Wielkiej Brytanii.
Właściciel strony nie ponosi odpowiedzialności za skutki stosowania nin. porad, przepisów czy recenzji. Wykorzystanie podanych informacji odbywa się na wyłączną odpowiedzialność stosującego.
