Łysienie plackowate u kobiet

Siostra mojej mamy w młodości cierpiała z powodu łysienia plackowatego. W najgorszym stadium choroby nosiła perukę, ponieważ na głowie pozostały jej tylko pojedyncze kosmyki. Obawiam się, że mnie spotka podobny los. Czy choroba ta jest dziedziczona genetycznie? Czy jest jakiś sposób jak można jej uniknąć? Jakie są nowoczesne sposoby jej leczenia?
Monika z Warszawy, 19 lat

Agnieszka:

Łysienie plackowate może skutecznie uprzykrzyć nasze życie. Stopniowa utrata włosów dotyczy kilku obszarów na skórze głowy, najczęściej są one okrągłe lub owalne, wyraźnie odznaczone od zdrowych partii skóry. Rozpoczyna się nagle i stopniowo rozrasta się na kolejne partie włosów powodując ich utratę. Dużą rolę w inicjacji łysienia odgrywają predyspozycje genetyczne, jest więc wysoce prawdopodobne, że pani Monika ma większą szansę na zachorowanie, ze względu na problem ciotki. Należy jednak wiedzieć, iż łysienie plackowate najczęściej spowodowane jest kilkoma przyczynami, a nie tylko jedną – genetyczną.

Inne czynniki powodujące powstanie choroby to długotrwały stres – na przykład związany z obowiązkami zawodowymi. Należy więc w miarę możliwości ograniczyć stres, w razie potrzeby należy skonsultować się z lekarzem psychiatrą lub psychologiem. Przydatne mogą okazać się kursy walki ze stresem, nauka relaksu, ćwiczenie jogi lub inne ćwiczenia gimnastyczne pomagające odpocząć i zrelaksować się. Oprócz nadmiaru stresu, istotną rolę w rozpoczęciu choroby odgrywa także gospodarka hormonalna. Jakiekolwiek zaburzenia w funkcjonowaniu organów produkujących hormony mogą być przyczyną łysienia plackowatego. Podobnie zaburzenia systemu immunologicznego mogą stanowić pretekst do rozpoczęcia procesu łysienia i pojawienia się pierwszych oznak utraty włosów typu plackowatego.

W niektórych przypadkach łysienie plackowate rozpoczyna się po przejściu traumatycznego wydarzenia – na przykład wypadku drogowego, poważnej choroby czy śmierci kogoś bliskiego.

Pani Monika powinna zatem regularnie kontrolować stan swojego zdrowia, wykonywać profilaktyczne badania, aby upewnić się, że jej organizm funkcjonuje prawidłowo. Jeśli natomiast wystąpią pewne zaburzenia – terapię powinno się rozpocząć możliwie szybko, aby nie pojawiły się poważne zmiany w organizmie, a osłabiona skóra głowy nie zaczęła gubić włosów. Jeśli natomiast zauważymy u siebie pierwsze objawy łysienia – osłabienie włosów, zwiększona ilość wypadających a nawet łyse zakola w niektórych miejscach na skórze – powinniśmy czym prędzej udać się do lekarza dermatologa.

Po wykonaniu kompletu badań dowiemy się, czy przyczyna pojawienia się łysienia plackowatego jest możliwa do wyleczenia. Aby bowiem zwiększyć szanse terapii należy najpierw usunąć pierwotną przyczynę wystąpienia choroby – dopiero wówczas stosowanie preparatów na łysienie plackowate ma szansę przynieść efekt terapeutyczny, zatrzymać rozwój choroby a nawet ją cofnąć i spowodować odrost włosów.
Powszechnie stosowane w leczeniu łysienia są preparaty zawierające kortykosteroidy – pod postacią iniekcji, tabletek doustnych lub maści. Można także przyjmować zewnętrznie maści zawierające cignolinę albo minosydyl (wewnętrznie stosowany, jako preparat zwalczający wysokie ciśnienie krwi).

Do nowoczesnych metod walki z łysieniem plackowatym stosuje się naświetlania. Odpowiednio dobrana długość fali świetlnej skutecznie walczy z dolegliwością, w zaawansowanych stadiach choroby można także użyć fotouczulaczy, czyli dodatkowych substancji chemicznych, które zwiększają wrażliwość skóry na działanie promieniowania, a tym samym powodują szybsze pojawienie się pozytywnych skutków terapii i wyraźną poprawę stanu klinicznego chorego.
Wybór terapii, jakiej zostaniemy poddani, należy do decyzji lekarza – uzależni ją on od poziomu zaawansowania choroby oraz przyczyn wystąpienia zjawiska.

Na szczęście wiele przypadków łysienia plackowatego udaje się skuteczni wyleczyć, albo przynajmniej zahamować ich rozwój. Jeśli od razu po zaobserwowaniu objawów choroby udamy się do lekarza, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że unikniemy pełnej utraty włosów i nie będziemy zmuszeni nosić sztucznej peruki. Warto wiedzieć, że zaniedbane łysienie plackowate ma skłonności do rozprzestrzeniania się poza skórę głowy. Choroba może także zaatakować włosy z okolic intymnych, spod pach a nawet z całej powierzchni skóry. Wówczas leczenie jest bardzo trudne, czasochłonne, zdarzają się również etapy zaostrzeń choroby i samoistnych cofnięć – cały proces terapii powinien więc być stale kontrolowany przez doświadczonego lekarza. Nie należy samemu decydować o zakończeniu terapii po zaobserwowaniu pierwszych oznak poprawy.

Aby raz na zawsze wygrać z łysieniem plackowatym, powinniśmy uzbroić się w cierpliwość i przygotować się na długotrwałą terapię. Dlatego jeśli zauważymy u siebie miejsca pozbawione włosów lub nawet przerzedzone fragmenty czupryny – czym prędzej skonsultujmy nasz przypadek z lekarzem dermatologiem. Jeśli będziemy zwlekać, choroba może przybrać na sile i stać się trudniejsza do wyleczenia.

Po zakończonej terapii, stale należy się kontrolować. Początkowo włosy mogą być bardzo osłabione, pozbawione pigmentu, bardzo cienkie i pozbawione objętości. Nie należy ich od razu farbować czy poddawać innym zabiegom pielęgnacyjnym – pozwólmy im samoistnie się wzmocnić, możemy także wspierać je stosowaniem specjalnych odżywek do słabych włosów. O wyborze preparatu niech zdecyduje lekarz lub doświadczony fryzjer. Pamiętajmy także o tym, że łysienie plackowate ma skłonności do nawrotów – dlatego jeśli zachorujemy, powinnyśmy stale kontrolować swoją czuprynę i w razie problemów – czym prędzej wznowić leczenie pod opieką dermatologa.
 

Właściciel strony nie ponosi odpowiedzialności za skutki stosowania nin. porad, przepisów czy recenzji. Wykorzystanie podanych informacji odbywa się na wyłączną odpowiedzialność stosującego.